Löbau
| Löbau Lubij |
|||
|
|||
| Państwo |  Niemcy |
||
| Kraj związkowy | Saksonia | ||
| Powiat | Görlitz | ||
| Wspólnota administracyjna | Löbau | ||
| Powierzchnia | 78,74 km² | ||
| Populacja (31.12.2009) • liczba ludności • gęstość |
16 639 211 osób/km² |
||
| Wysokość | 260 m n.p.m. | ||
| Kod pocztowy | 02708 | ||
| Numer kierunkowy | 03585 | ||
| Tablice rejestracyjne | GR | ||
| Adres urzędu miasta | Altmarkt 1, 02708 Löbau | ||
|
Położenie na mapie Niemiec
  Löbau
Lubij |
|||
 51°05′N 14°40′E / 51.083333333333, 14.666666666667Na mapach: 51°05′N 14°40′E / 51.083333333333, 14.666666666667 |
|||
Położenie na mapie powiatu |
|||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa miasta | |||
Portal  Niemcy |
|||
Löbau (górnołuż. i pol. Lubij[1]) – miasto w Niemczech, w kraju związkowym Saksonia. w okręgu administracyjnym Drezno, w powiecie Görlitz, położone między Budziszynem a Görlitz, nad Löbauer Wasser (Lubijska Woda), u stóp Löbauer Berg (Lubijska Hora), siedziba wspólnoty administracyjnej Löbau. Do reformy administracyjnej Saksonii w powiecie Löbau-Zittau.
Miasto jest centrum produkcji rolniczej Górnych Łużyc, ośrodkiem przemysłu spożywczego i tekstylnego. Znajduje się tutaj założona w 1859 r. wytwórnia fortepianów Augusta Förstera.
Spis treści |
Historia [edytuj]
W grodzisku na Löbauer Berg (Lubijska Hora) koło miasta znaleziono ślady bytności człowieka z okresu paleolitu. Miejscowość była po raz pierwszy wzmiankowana w 1221 r.[2]. Od średniowiecza słynęła z produkcji sukienniczej. W 1346 r. w ramach przeciwdziałania okolicznemu rozbojowi miasto połączyło siły wraz z innymi grodami przystępując do tzw. Związku Sześciu Miast Górnołużyckich. W 1429 r. wielki pożar strawił niemal całe miasto z wyjątkiem kościoła św. Mikołaja (Nikolaikirche). Od XIX do pocz. XVII wieku należało do Czech, później do Saksonii (od 1635 r.). We wrześniu 1813 r. oddziały polskie dowodzone przez ks. Józefa Poniatowskiego broniły miasta przed ścigającymi wojska napoleońskie Rosjanami. Od lat 30. XIX wieku datuje się okres industrializacji miasta. Powstało w tym czasie wiele zakładów przemysłowych i wytwórni, jak np. znana wytwórnia fortepianów Augusta Förstera. W 1847 r. miasto uzyskało połączenie kolejowe z Dreznem i Zgorzelcem, a w roku następnym z Żytawą. W 1912 r. w miejscowym kościele św. Jana (Johanniskirche) odprawiono ostatnią mszę w języku górnołużyckim[3]. W 1949 r. utworzono w mieście ośrodek odbudowy hodowli owiec, które dawniej były powszechnie hodowane na Łużycach.
Zabytki i inne atrakcje [edytuj]
- wczesnosłowiańskie grodzisko na Löbauer Berg (Lubijska Hora) (449 m n.p.m.) z X-XI wieku,
- kościół św. Mikołaja (Nikolaikirche) z XIII wieku, gotycki, przebudowany w l. 1884-85,
- kościół św. Ducha (Heilig-Geist) z XV wieku, gotycki, z barokowym wyposażeniem wnętrza,
- kościół św. Jana (Johanniskirche) z XV w., późnogotycki. W latach 1676-1912 był kościołem Serbołużyczan i w ich języku odprawiano tutaj nabożeństwa,
- Ratusz z późnogotycką wieżą z XV w. i barokowo-klasycystyczną fasadą,
- słup milowy poczty saskiej z czasów króla Polski Augusta II z polskim Orłem i litewską Pogonią przy Bahnhofstr,
- kamienica Pod Złotym Okrętem z pocz. XVIII wieku, barokowa. Płaskorzeźba na fasadzie domu przedstawiająca złoty okręt jest pamiątką po mieszczącej się tutaj niegdyś oberży Pod Złotym Okrętem,
- wieża widokowa króla Fryderyka Augusta na Löbauer Berg (Lubijska Hora) z 1854 r. o bogatej żeliwnej konstrukcji, jedynej tego typu w Europie, wys. 28 m. Nazwana została imieniem saskiego króla Fryderyka Augusta II, za panowania którego została skonstruowana,
- dom Schminke z 1933, zabytek modernizmu klasycznego.
Współpraca [edytuj]
Miejscowości partnerskie[4]:
Galeria [edytuj]
-
Widok ogólny miasta położonego u podnóża Lubijskiej Hory/Löbauer Berg
-
Stary Rynek
-
Plac Wettynów
Przypisy
- ↑ Mapa Polski 1:500 000 Wojskowy Instytut Geograficzny Sztabu Generalnego W.P., Warszawa 1947 [1]
- ↑ Krzysztof R. Mazurski, Andrzej Zieliński: Łużyce, Warszawa 1984, str. 51.
- ↑ Johanniskirche
- ↑ Współpraca
Bibliografia [edytuj]
- Krzysztof R. Mazurski, Andrzej Zieliński: Łużyce, Warszawa 1984, KAW, ISBN 83-03-00772-6
Zobacz też [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
||||||||
|
||||||||||||||||||||
![[1]](http://www.mapywig.org/m/wig500k/MAPA_POLSKI_1_500_000_LEGNICA_5.jpg){kind=link}