Löbau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta w Niemczech. Zobacz też: historyczna nazwa miasta Lubawa w Polsce.
Löbau
Lubij
Herb
Herb
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Saksonia
Powiat Powiat Görlitz
Powierzchnia 78,74 km²
Wysokość 260 m n.p.m.
Populacja (31.12.2009)
• liczba ludności
• gęstość

16 639
211 os./km²
Nr kierunkowy 03585
Kod pocztowy 02708
Tablice rejestracyjne GR
Położenie na mapie Saksonii
Mapa lokalizacyjna Saksonii
LöbauLubij
Löbau
Lubij
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
LöbauLubij
Löbau
Lubij
Ziemia 51°05′N 14°40′E/51,083333 14,666667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy

Löbau (górnołuż. i pol. Lubij[1]) – miasto w Niemczech, w kraju związkowym Saksonia. w okręgu administracyjnym Drezno, w powiecie Görlitz, położone między Budziszynem a Görlitz, nad Löbauer Wasser (Lubijska Woda), u stóp Löbauer Berg (Lubijska Hora), siedziba wspólnoty administracyjnej Löbau. Do reformy administracyjnej Saksonii w powiecie Löbau-Zittau.

Miasto jest centrum produkcji rolniczej Górnych Łużyc, ośrodkiem przemysłu spożywczego i tekstylnego. Znajduje się tutaj założona w 1859 r. wytwórnia fortepianów Augusta Förstera.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W grodzisku na Löbauer Berg (Lubijska Hora) koło miasta znaleziono ślady bytności człowieka z okresu paleolitu. Miejscowość była po raz pierwszy wzmiankowana w 1221 r.[2]. Od średniowiecza słynęła z produkcji sukienniczej. W 1346 r. w ramach przeciwdziałania okolicznemu rozbojowi miasto połączyło siły wraz z innymi grodami przystępując do tzw. Związku Sześciu Miast Górnołużyckich. W 1429 r. wielki pożar strawił niemal całe miasto z wyjątkiem kościoła św. Mikołaja (Nikolaikirche). Od XIX do pocz. XVII wieku należało do Czech, później do Saksonii (od 1635 r.). We wrześniu 1813 r. oddziały polskie dowodzone przez ks. Józefa Poniatowskiego broniły miasta przed ścigającymi wojska napoleońskie Rosjanami. Od lat 30. XIX wieku datuje się okres industrializacji miasta. Powstało w tym czasie wiele zakładów przemysłowych i wytwórni, jak np. znana wytwórnia fortepianów Augusta Förstera. W 1847 r. miasto uzyskało połączenie kolejowe z Dreznem i Zgorzelcem, a w roku następnym z Żytawą. W 1912 r. w miejscowym kościele św. Jana (Johanniskirche) odprawiono ostatnią mszę w języku górnołużyckim[3]. W 1949 r. utworzono w mieście ośrodek odbudowy hodowli owiec, które dawniej były powszechnie hodowane na Łużycach.

Zabytki i inne atrakcje[edytuj | edytuj kod]

  • wczesnosłowiańskie grodzisko na Löbauer Berg (Lubijska Hora) (449 m n.p.m.) z X-XI wieku,
  • kościół św. Mikołaja (Nikolaikirche) z XIII wieku, gotycki, przebudowany w l. 1884-85,
  • kościół św. Ducha (Heilig-Geist) z XV wieku, gotycki, z barokowym wyposażeniem wnętrza,
  • kościół św. Jana (Johanniskirche) z XV w., późnogotycki. W latach 1676-1912 był kościołem Serbołużyczan i w ich języku odprawiano tutaj nabożeństwa,
  • Ratusz z późnogotycką wieżą z XV w. i barokowo-klasycystyczną fasadą,
  • słup milowy poczty saskiej z czasów króla Polski Augusta II z polskim Orłem i litewską Pogonią przy Bahnhofstr,
  • kamienica Pod Złotym Okrętem z pocz. XVIII wieku, barokowa. Płaskorzeźba na fasadzie domu przedstawiająca złoty okręt jest pamiątką po mieszczącej się tutaj niegdyś oberży Pod Złotym Okrętem,
  • wieża widokowa króla Fryderyka Augusta na Löbauer Berg (Lubijska Hora) z 1854 r. o bogatej żeliwnej konstrukcji, jedynej tego typu w Europie, wys. 28 m. Nazwana została imieniem saskiego króla Fryderyka Augusta II, za panowania którego została skonstruowana,
  • dom Schminke z 1933, zabytek modernizmu klasycznego.

Współpraca[edytuj | edytuj kod]

Miejscowości partnerskie[4]:

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mapa Polski 1:500 000 Wojskowy Instytut Geograficzny Sztabu Generalnego W.P., Warszawa 1947 [1]
  2. Krzysztof R. Mazurski, Andrzej Zieliński: Łużyce, Warszawa 1984, str. 51.
  3. Johanniskirche
  4. Współpraca

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof R. Mazurski, Andrzej Zieliński: Łużyce, Warszawa 1984, KAW, ISBN 83-03-00772-6

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]