Lanfrank z Bec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lanfrank z Bec
Posąg arcybiskupa Lanfranka (katedra Canterbury)
Posąg arcybiskupa Lanfranka (katedra Canterbury)
Data i miejsce urodzenia ok. 1010
Pawia
Data i miejsce śmierci 28 maja 1089
Canterbury
arcybiskup Canterbury
Okres sprawowania 1070-1089
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia 1070

Lanfrank z Bec (ur. ok. 1010 w Pawii w Lobmardii, zm. 28 maja 1089 roku w Canterbury) – średniowieczny filozof i teolog, benedyktyn i arcybiskup Canterbury. Pierwszy[1] opat klasztoru Saint-Étienne w Caen, duchowy doradca Wilhelma Zdobywcy. Założył szkołę klasztorną w Bec w Normandii.

W sporze o wzajemny stosunek wiary i rozumu stawał w obronie poglądów dających pierwszeństwo wierze. Dla udowodnienia wysuwanych tez posługiwał się rozumowaniem, traktując dialektykę jako metodę poznawczą w teologii.

Zabrał głos w sporze o Eucharystię, który miał miejsce około 1050 roku i wypowiedział się przeciwko Berengarowi. Dla wyjaśnienia realnej obecności posłużył się terminologią zaczerpniętą z filozofii Arystotelesa. Odróżnił w eucharystycznych postaciach niewidzialną substancję od widzialnych przypadłości (akcydensy). Przemiana sakramentalna dokonuje się – jak tłumaczył – na poziomie substancji, a nie przypadłości[2]. Nauka o substancji i jej akcydensach pozwoliła na odejście od "kanibalistycznych" interpretacji Eucharystii i dała podstawę dla późniejszej nauki o transsubstancjacji. Termin transsubstancjacja (tj. przemiana substancji chleba w substancję Chrystusa), utworzony został w połowie XII wieku, podjął go Sobór laterański IV i Sobór Trydencki, a twórczo rozwinął Tomasz z Akwinu.

Próbował zrewidować tekst Wulgaty, jednak bez powodzenia[3].

Mimo iż nigdy nie potwierdzono jego kultu, prymas Lanfrank w Anglii tytułowany jest mianem błogosławionego[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Marc Morris. Out&About Where history happened. Norman churches. „BBC History Magazine”. 13, kwiecień 2013. Londyn: Bristol Magazines Ltd.. ISSN 1469-8552. 
  2. 'De corpore et sanguine domini', Kap. 18.
  3. Metzger B.M., The Text of the New Testament: Its Transmission, Corruption, and Restoration, Oxford University Press, New York, Oxford 1980, p. 76.
  4. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 3: H-Ł. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 568/569. ISBN 83-7097-464-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Helen Clover, Margaret Gibson: The Letters of Lanfranc, Archbishop of Canterbury. Oxford University Press, 1979, ISBN 0-19-822235-1
  • Margaret Gibson: Lanfrank von Bec. In: TRE 20 (1990), 434-436
  • Margaret T. Gibson: Lanfranc of Bec. Clarendon, Oxford 1978, ISBN 0-19-822462-1

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Stigand
arcybiskup Canterbury
1070-1089
Następca
Anzelm z Canterbury