Leki przeciwzakrzepowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Leki przeciwzakrzepowe, antykoagulanty – grupa leków spowalniających, utrudniających lub uniemożliwiających krzepnięcie krwi. Stosuje się je w profilaktyce zakrzepic różnego pochodzenia oraz w leczeniu istniejących zakrzepów w żyłach o powolnym przepływie krwi[1]. Leki te są mało skuteczne w leczeniu i profilaktyce zakrzepów w tętnicach, które zwykle składają się głównie z czopów płytek krwi z niewielką zawartością fibryny[1].

Podział[edytuj | edytuj kod]

Antagoniści witaminy K[edytuj | edytuj kod]

Struktura i przykłady[edytuj | edytuj kod]

Pod względem budowy chemicznej antagonistów witaminy K można podzielić na:

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

Ich działanie polega na blokowaniu enzymu, odpowiedzialnego za regenerację (a tym samym działanie) witaminy K.

Rola witaminy K w procesie krzepnięcia polega na przekształcaniu czynników krzepnięcia w ich aktywne formy. Proces ten jest reakcją biochemiczną, w trakcie której witamina K jest utleniana do epoksydu i staje się nieaktywna. Aby mogła dalej działać musi być zredukowana do swojej pierwotnej formy. Za tę regenerującą redukcję odpowiada enzym - reduktaza epoksydu witaminy K, który jest blokowany przez antagonistów witaminy K.
Information icon.svg Osobny artykuł: Cykl witaminy K.

Rezultatem działania leków z grupy antagonistów witaminy K jest dezaktywacja witaminy K.

Stosowanie[edytuj | edytuj kod]

Wskazania do stosowania antagonistów witaminy K:

Antagoniści witaminy K nie są lekami z wyboru w zakrzepicy tętnic mózgowych ani niedrożności tętnic - w tych schorzeniach skuteczniejsze są leki przeciwpłytkowe, na przykład aspiryna[1].

Pełna skuteczność leku obserwowana jest z reguły po 2-3 dniach[1]. Jeśli pacjent wymaga natychmiastowego działania przeciwzakrzepowego powinno się zastosować drobnocząsteczkowe heparyny, a nie leki doustne[1]. U pacjentów nie wymagających natychmiastowego działania można stopniowo zwiększać dawkę leków doustnych[1].

Dawkę leku dobiera się na podstawie szybkości krzepnięcia krwi danego pacjenta, który ocenia się przez pomiar czasu protrombinowego[1]

Dzięki działaniu przeciwzakrzepowemu, krew do badań pobiera się konserwując wybranymi antykoagulantami, co umożliwia w odpowiednich warunkach przetrzymywanie próbki badanej przez długi czas.

Zobacz też:Warfaryna

Heparyna i leki heparynopodobne[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: heparyna.

Inhibitory trombiny[edytuj | edytuj kod]

Leki blokujące bezpośrednio działanie jednego z czynników krzepnięcia krwi - trombiny. Ich efektywność nie jest uzależniona od obecności w osoczu innych czynników, np. antytrombiny. Działanie polega na tworzeniu z trombiną trwałych kompleksów.

W lecznictwie stosuje się syntetyczne pochodne hirudyny, która jest naturalnym, nieodwracalnym inhibitorem trombiny.

Przykładem leków z tej grupy jest dezyrudyna.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło antykoagulant w Wikisłowniku

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 British National Formulary Nr 61. John Martin (red.). Londyn: BJM Group/Pharmaceutical Press, 2011. ISBN 9780853699620.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • British National Formulary Nr 61. John Martin (red.). Londyn: BJM Group/Pharmaceutical Press, 2011. ISBN 9780853699620.
  • Marianna Zając: Chemia leków : dla studentów farmacji i farmaceutów. Poznań: Wydawnictwo Naukowe Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego, 2006. ISBN 83-60187-39-8.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.