Lemegeton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lemegeton lub Mniejszy Klucz Salomona (Clavicula Salomonis, Clavicula Salomonis Regis) – anonimowy XVII-wieczny grimoire i jedna z najbardziej popularnych demonologicznych ksiąg.

Magiczny krąg i magiczny trójkąt niezbędny do ewokowania demonów według Aleistera Crowleya.

Autorstwo tej księgi przypisuje się królowi Salomonowi. Jednak tytuły i godności określające demony nie były znane w jego czasach, podobnie jak modlitwy do Jezusa i Trójcy Świętej.

Lemegeton zawiera szczegółowy opis duchów, aniołow, demonów i sposoby ich przywoływania i zmuszania do posłuszeństwa.

Lemegeton podzielony jest na pięć części.

Sztuka Goecji[edytuj | edytuj kod]

Goecja to pierwsza część Lemegetonu. Zawiera opis 72 demonów, które Salomon uwięził w specjalnym naczyniu i odtąd są zobowiązane służyć każdemu, kto będzie ich wzywał. Demony Goecji są w większości duchami złymi (upadli Aniołowie) i posiadają ścisłą hierarchię. Najwcześniejszy opis demonów Sztuki Goecji można odnaleźć w Pseudomonarchia Daemonum Wierusa z 1577 r. Natomiast pierwszym znanym przekładem na język angielski jest dzieło Reginalda Scota Discoverie of Witchcraft z 1584 r. Co ciekawe najwcześniejszy znany nam egzemplarz Sztuki Goecji powstał kilka lat po ich wydaniu. Sztuka Goecji doczekała się swego najbardziej znanego wydania w 1904 r. dzięki Aleisterowi Crowleyowi i MacGregorowi Mathersowi.

72 duchy Goecji według Crowleya[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[1].

  1. król Bael
  2. książę Agares
  3. prałat Wassago
  4. markiz Samigina
  5. przywódca Marbas
  6. książę Walefor
  7. markiz Amon
  8. książę Barbatos
  9. król Pajmon
  10. przywódca Buer
  11. książę Gusjon
  12. prałat Sytri
  13. król Belet
  14. markiz Leraje
  15. książę Eligos
  16. książę Zepar
  17. przywódca i hrabia Botis
  18. książę Bathin
  1. książę Sallos
  2. król Purson
  3. przywódca i hrabia Maraks
  4. prałat Ipos
  5. książę Aim
  6. markiz Naberius
  7. przywódca i hrabia Glasja-Labolas
  8. książę Bun
  9. markiz i hrabia[2][3] Renowe
  10. książę Beryt
  11. książę Astarot
  12. markiz Forneus
  13. przywódca Foras
  14. król Asmoday
  15. prałat i przywódca Gaap
  16. hrabia Furfur
  17. markiz Marchosjas
  18. prałat Stolas
  1. markiz Feniks
  2. hrabia Halfas
  3. przywódca Malfas
  4. hrabia Raum
  5. książę Fokalor
  6. książę Wepar
  7. markiz Sabnok
  8. markiz Szaks
  9. król i hrabia Win
  10. hrabia Bifrons
  11. książę Wual
  12. przywódca Haagenti
  13. książę Krocel
  14. rycerz Furkas
  15. król Balam
  16. książę Alloces
  17. przywódca Kajm
  18. książę i hrabia[2][3] Murmur
  1. prałat Orobas
  2. książę Gremory
  3. przywódca Ose
  4. przywódca Amy
  5. markiz Orias
  6. książę Wapula
  7. król i przywódca Zagan
  8. przywódca Walak
  9. markiz Andras
  10. książę Haures
  11. markiz Andrealfus
  12. markiz Cymejes
  13. książę Amdusjas
  14. król Belial
  15. markiz Dekarabia
  16. prałat Sajr
  17. książę Dantalion
  18. hrabia Andromalius

Przyzywanie[edytuj | edytuj kod]

W rytuałach wymaga się spełnienia bardzo wielu konkretnych i niełatwych warunków. Rytuały muszą być odprawiane w bardzo konkretnym miejscu (odludnym, gdzie nikt i nic nie zakłóci ceremonii), czasie (najlepiej 2, 4, 6, 8, 10, 12 lub 14 dnia miesiąca księżycowego), z użyciem bardzo konkretnych narzędzi. Dodatkowe warunki dotyczą samego przyzywającego, który musi osiągnąć doskonałość, by nie paść ofiarą przyzwanych potęg.

Każdy z demonów ma odpowiednią porę przywoływania:

  • królowie – między dziewiątą rano a południem oraz od trzeciej popołudniu aż do zmierzchu
  • książęta – od świtu do popołudnia i tylko w ładną pogodę
  • prałaci – w każdą porę
  • markizowie – od trzeciej popołudniu aż do świtu
  • przywódcy (prezydenci) – w każdą porę, jednakże po zmroku za pomocą ich własnych królów
  • hrabiowie (earlowie) – w każdą porę
  • rycerze – o świcie oraz od czwartej popołudniu do zmierzchu

Każdemu z demonów przyporządkowany jest sigil, czyli magiczny symbol (pieczęć):

  • królowie – pieczęcie w Słońcu (ze złota)
  • książęta – pieczęcie w Wenus (z miedzi)
  • prałaci – pieczęcie w Jowiszu (z cyny)
  • markizowie – pieczęcie w Księżycu (ze srebra)
  • przywódcy (prezydenci) – pieczęcie w Merkurym (z rtęci), przy czym Crowley sugeruje, że być może jednak powinny być one wykonane z mieszaniny miedzi i srebra lub srebra i rtęci
  • hrabiowie (earlowie) – pieczęcie w Wenus i Księżycu (z miedzi i srebra), zmieszanych w równych proporcjach, przy czym Crowley sugeruje, że być może jednak powinny być one wykonane z żelaza
  • rycerze – pieczęcie w Saturnie (z ołowiu)
Wikimedia Commons


Sztuka Teurgii Goecji[edytuj | edytuj kod]

Druga księga Lemegetonu zawiera opis 31 powietrznych duchów, częściowo dobrych, a częściowo złych.

Duchy te mogą ukazać wszystkie ukryte rzeczy, tajemnice osób, a także wykonać czynności znajdujące się w mocy czterech żywiołów (powietrza, wody, ognia, ziemi).

Sztuka Paulińska[edytuj | edytuj kod]

Sztuka Paulińska, to trzecia cześć Lemegetonu. Zgodnie z legendą sztuka ta została odkryta przez Pawła z Tarsu. Znana była już w średniowieczu. Składa się z dwóch rozdziałów.

Pierwszy rozdział odnosi się do sposobu sprowadzania aniołów kilku godzin dnia i ich sług oraz relacji tych aniołów z siedmioma planetami znanymi w tym czasie. Bardzo ważną rolę odgrywają tu specjalne tablice astrologiczne.

Drugi rozdział dotyczy aniołów znaków zodiaku i ich relacji z czterema żywiołami (powietrzem, wodą, ogniem i ziemią).

Sztuka Almadeli (Almadelowa)[edytuj | edytuj kod]

Sztuka Almadelowa, to czwarta część Lemegetonu, która mówi o tym, jak zrobić Almadel, woskową tablicę z wyrytymi na niej ochronnymi symbolami i czterema świecami.

Sztuka Almadeli mówi także o aniołach, które mają być wzywane i wyjaśnia, że każda rzecz, czynność, czy pytanie zadane aniołom musi być odpowiednie i rozsądne.

Podobnie jak w poprzednich częściach nieodzowną rolę odgrywają tu aspekty astrologiczne.

Sztuka Objawiona (Godna Uwagi)[edytuj | edytuj kod]

Sztuka Objawiona (Sztuka Notariusza oraz Księga Helisola) to ostatnia, piąta część Lemegetonu, objawiona przez Boga za pośrednictwem Archanioła Michała królowi Salomonowi. Wierzy się, iż to dzięki tej części król osiągnął swoją dużą wiedzę.

Jest tu zbiór modlitw wraz z kabalistycznymi i magicznymi słowami w kilku językach i sposobami ich odmawiania. Prawidłowe odmawianie tych modlitw dać ma ponoć naukową wiedzę o każdej rzeczy, a także dobrą pamięć, równowagę umysłu i elokwencję.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Klasyfikacja 72 duchów Goecji wedle zajmowanych przezeń urzędów. W: MacGregor Mathers, Aleister Crowley: GOECJA wg Aleistera Crowleya. Wrocław: Wydawnictwo FOX, 2000, s. 127-128. ISBN 83-913114-5-7. (pol.)
  2. 2,0 2,1 Shemhamphorash. W: Aleister Crowley: The Book of the Goetia of Solomon the King. electronic edition: Celephaïs Press, 2003, s. 20(Ronové), 29(Murmur). (ang.)
  3. 3,0 3,1 Chapter Eight: The Seventy-Two Spirits. W: Lon Milo DuQuette, Christopher S. Hyatt: Aleister Crowley's Illustrated Goetia: Sexual Evocation. Tempe, Arizona, U.S.A.: New Falcon Publications, s. 129(Ronové), 183(Murmur).