Lord Voldemort

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lord Voldemort (Tom Marvolo Riddle)
Figurka-podobizna filmowego Lorda Voldemorta
Figurka-podobizna filmowego Lorda Voldemorta
Rodzice Tom Riddle (senior) i Meropa Gaunt
Płeć mężczyzna
Magiczność czarodziej półkrwi
Szkoła Hogwart
Dom Slytherin
Zajęcie czarnoksiężnik
Aktor Kamień Filozoficzny
Ian Hart (mocap)
Richard Bremmer (głos)
Komnata Tajemnic
Christian Coulson
Czara Ognia &
Zakon Feniksa
Ralph Fiennes
Książę Półkrwi
Frank Dillane (15-latek)
Hero Fiennes-Tiffin (11-latek)
Insygnia Śmierci cz. 1
Insygnia Śmierci cz. 2
Ralph Fiennes
Debiut Harry Potter i Kamień Filozoficzny

Lord Voldemort, właściwie Tom Marvolo Riddle (ur. 31 grudnia 1926, zm. 2 maja 1998) – fikcyjna postać z serii powieści J. K. Rowling Harry Potter, główny antagonista, czarnoksiężnik stojący na czele śmierciożerców. Przez lękających się go najczęściej określany eufemizmami „Ten-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać” oraz „Sam-Wiesz-Kto”, przez poddanych nazywany również „Czarnym Panem”.

Imiona[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie pseudonimu Lorda Voldemorta wytłumaczone jest częściowo w drugiej części serii, gdzie sam Riddle wskazuje, że zdanie I am Lord Voldemort (pol. „Jestem Lord Voldemort”) jest anagramem jego pełnego nazwiska, Tom Marvolo Riddle. Według szóstej części serii Voldemort pierwsze imię otrzymał z woli matki po swoim ojcu, Tomie Riddle'u. Marvolo z kolei jest imieniem ojca jego zmarłej matki.

Drzewo genealogiczne[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
 
 
 
Salazar Slytherin
 
 
Ród Peverellów
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Thomas Riddle
 
Mary Riddle
 
Marvolo Gaunt
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tom Riddle
 
Meropa Gaunt
 
Morfin Gaunt
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tom Marvolo Riddle
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Harry Potter

Opis życia[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Tom Marvolo Riddle urodził się 31 grudnia 1926 roku. Jego matka, Meropa Gaunt, była czarownicą, która zakochała się w mugolu, Tomie Riddle'u. Był on dość przystojny, a sama Meropa oprócz swoich zdolności nie była urodziwa. Dlatego też podała mu napój miłosny, aby ten zwrócił na nią uwagę. Według Albusa Dumbledore'a musiała ona okresowo podawać mu kolejne dawki, aby czar nie prysł, jednakże w pewnym momencie zaprzestała tego myśląc, że skoro mają dziecko i spędzili razem sporo czasu, naprawdę się w niej zakochał. Nadzieje okazały się płonne, gdyż Tom Riddle natychmiast ją opuścił i nigdy nie wrócił. Voldemort był więc czarodziejem półkrwi.

Opuszczona matka Toma tułała się, nie mogąc odnaleźć się po stracie bliskiej osoby. Dumbledore podejrzewał, że mogła stracić swe magiczne zdolności lub zaprzestała ich używania. Gdy zbliżał się czas porodu, sprzedała medalion Slytherina (późniejszy horkruks) Burke'owi[1], był on współwłaścicielem sklepu „Borgin & Burkes”. Meropa nie była świadoma wysokiej wartości medalionu i sprzedała go za 10 galeonów. Następnie udało się jej odnaleźć sierociniec, w którym urodziła dziecko, które poleciła nazwać właśnie Tomem Marvolo Riddlem. Zmarła godzinę po porodzie. Tom wychowywał się w sierocińcu. Zauważył, że potrafi w wyjątkowy sposób kontrolować rzeczywistość: sprawiać w niezwykły sposób fizyczny ból i przykrość osobom, które go denerwowały, nigdy jednak nie przyłapano go na gorącym uczynku. Z powodu dziwnych zjawisk, które działy się wokół niego bano się go, ale sam był on przygotowany na to, aby uwierzyć że jest, jak sam to określił, „wyjątkowy”.

Z wyglądu przypominał ojca, ale ustosunkowanie się do mugoli, „szlam” i „zdrajców krwi” odziedziczył po dziadku od strony matki.

Pierwszy etap życia Toma kończy się wizytą Albusa Dumbledore’a, pełniącego wówczas funkcję nauczyciela transmutacji w Hogwarcie, który przyniósł Riddle'owi list z propozycją nauki w szkole dla czarodziejów. Chłopiec dowiedziawszy się o swym czarodziejskim pochodzeniu zapytał, które z jego rodziców było czarodziejem. Dowiedziawszy się, że była to matka, nie mógł w to uwierzyć, ponieważ zmarła ona w tak prozaiczny, „mugolski” sposób, po czym zostawiła go w mugolskim sierocińcu, co kłóciło się z jego wyobrażeniem o czarodziejskiej mocy, która się w nim budziła. Już wtedy miał on wstręt do wszystkiego, co zwykłe; stąd też jego niechęć do nieczarodziejskiego imienia „Tom”.

Okres nauki[edytuj | edytuj kod]

Tom Riddle rozpoczął naukę w Hogwarcie w wieku jedenastu lat. Szybko zdobył zaufanie grona pedagogicznego, które widziało w nim wyjątkowo zdolnego młodzieńca. Jedyną osobą, która mu nie ufała był Dumbledore, który w czasie pierwszego zapoznania zaobserwował jego pragnienie potęgi.

Do wyróżniających się wydarzeń należy odkrycie i otworzenie Komnaty Tajemnic w czasie piątego roku nauki (1942 rok), co było możliwe dzięki odkryciu, że Tom Riddle jest potomkiem jednego z założycieli Hogwartu, Salazara Slytherina. Za sprawą Bazyliszka strzegącego Komnaty zginęła uczennica (której duch był później nazywany Jęczącą Martą). Riddle będący wówczas prefektem i wzorowym uczniem łatwo przekonał wszystkich, że odpowiedzialny za ataki jest miłośnik niebezpiecznych stworzeń, Rubeus Hagrid, który został z tego powodu wydalony ze szkoły.

W szkole zaczął on gromadzić wokół siebie osoby, tak jak on pragnące zdobyć potęgę i władzę. Z powodu swoich zdolności szybko stał się ich nieformalnym przywódcą. Później grupa ta była rdzeniem przyszłych śmierciożerców. W Hogwarcie również zaprojektował on sobie nowe nazwisko – Lord Voldemort.

Posada nauczyciela[edytuj | edytuj kod]

Kiedy miał 18 lat zaczął starać się o posadę nauczyciela w szkole Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie, jednak dyrektor prof. Dippet powiedział mu, że jest na to za młody. Zachęcił go jednak, by zgłosił się po paru latach.

Kilka lat później Tom przyszedł do Hogwartu z tą samą prośbą, jednak następca prof. Dippeta, Dumbledore, odmówił mu. Wściekły Riddle prawdopodobnie rzucił klątwę na posadę nauczyciela obrony przed czarną magią, przez co każdy następny nauczyciel tego przedmiotu nie pracował w Hogwarcie dłużej niż rok.

Lord Voldemort[edytuj | edytuj kod]

W latach 60.[2] wraz ze wzrostem potęgi Voldemort rozpoczął wcielanie swoich planów w życie. Dążył do zapewnienia sobie nieśmiertelności, podporządkowanie świata mugoli czarodziejom z sobą na czele oraz zabicia czarodziejów pochodzenia mugolskiego. Masowo mordowano mugoli i czarodziejów, którzy nie walczyli po stronie Czarnego Pana. Narastało wrażenie osaczenia i nieustannego niebezpieczeństwa. Gdy sytuacja zaczęła się dramatycznie pogarszać, Dumbledore, jedyna osoba, przed którą Voldemort czuł respekt, założył organizację zwaną Zakonem Feniksa, która miała na celu zwalczanie zagrożenia płynącego ze strony Voldemorta i jego naśladowców.

Jako znak swój i śmierciożerców Voldemort przyjął tzw. Mroczny Znak, który wyglądał jak „czaszka, złożona z elementów, które przypominały szmaragdowe gwiazdy... spomiędzy szczęk zamiast języka wysuwał się wąż”[3]. Znak ten służył jako manifestacja obecności i sposób na szerzenie paniki w formie zaklęcia morsmordre[4]. Ten sam Znak w formie niemożliwego do usunięcia[5] tatuażu znajdował się też na przedramionach zwolenników Voldemorta. Ostry ból w miejscu "tatuażu" i kolor głębokiej czerni oznaczał, że Czarny Pan wzywa śmierciożercę, a jego dotknięcie pozwalało na danie znaku Voldemortowi.

Załamanie potęgi[edytuj | edytuj kod]

Dowiedziawszy się o przepowiedni Syblilli Trelawney, Voldemort postanowił wyeliminować zagrożenie płynące od wybranego dziecka. Samo proroctwo dotyczyć mogło dwóch chłopców: Nevilla Longbottoma i Harry'ego Pottera. Znając tylko pierwszą część przepowiedni i próbując zabić Pottera nieświadomie wypełnił ją naznaczając go jako równego sobie. Zakochany w matce Harry'ego Severus Snape, śmierciożerca, który podsłuchał część przepowiedni, prosił Voldemorta, aby ją oszczędził. Sami Potterowie świadomi zagrożenia, które nad nimi ciążyło, zaczęli się ukrywać, a Snape postanowił ratować Lily Potter zwracając się do Dumbledore'a.

W wyniku nielojalności jednego z przyjaciół Jamesa Pottera w Halloween (31 października) 1981 roku Voldemort odkrył azyl Potterów. Zabił ojca, a następnie matkę, która zaoferowała mu wcześniej swoje życie w zamian za darowanie życia jej dziecku. Magiczna ochrona zapewniona ofiarą Lily sprawiła, że śmiercionośne zaklęcie odbiło się od dziecka, a ugodziwszy Voldemorta pozbawiło go ciała oraz cząstki duszy w nim obecnej. Większa część duszy Voldemorta istniała dalej w horkruksach. Czarodzieje byli przekonani, że Voldemort nie żyje. Harry Potter został oddany pod opiekę ciotki. Stało się tak, bo tylko w domu krewnych Harry był chroniony przez ostatnie życzenie swojej matki (ochrona miała trwać do ukończenia przez Harry'ego 17 lat).

Powrót[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy raz Voldemort spróbował odtworzyć sobie ciało w czerwcu 1992 roku, starając się wykraść z Hogwartu Kamień filozoficzny mogący posłużyć do produkcji eliksiru życia. Chciał to zrobić rękoma profesora Quirinusa Quirrella który uzyskał posadę w Hogwarcie na stanowisku obrony przed czarną magią. Przejęciu Kamienia zapobiegł Harry Potter wraz z Ronem Weasleyem i Hermioną Granger.

Kolejna okazja nadarza się w czerwcu 1993 roku, gdy za sprawą Ginny Weasley stopniowo odzyskiwał ciało. Samotna dziewczyna zwierzała się w starym dzienniku Riddle’a (był on jednym z horkrusów) ze swoich trosk, ten zaś uzależniał ją od siebie. Jego plany ponownie pokrzyżował, wraz z Ronem i Hermioną, Harry Potter, który zniszczył dziennik kłem martwego Bazyliszka.

Ostatecznie Voldemort odtworzył swoje ciało pod koniec Turnieju Trójmagicznego, 24 czerwca 1995 roku za sprawą Petera Pettigrew. Składnikami nowego ciała była krew Harry'ego, kości ojca i ręka Pettigrewa. Pettigrew był bezpośrednio odpowiedzialny za śmierć Potterów oraz wtrącenie Syriusza Blacka do Azkabanu. Po zdemaskowaniu odszukał on Voldemorta prosząc go o ochronę.

Rozproszony Zakon Feniksa został zreaktywowany. Stowarzyszenie zmuszono do działania w ukryciu z powodu niewiary ministra magii w powrót Voldemorta. Dzięki tak zdobytemu czasowi czarnoksiężnik miał do dyspozycji cały rok, w ciągu którego przeciągnął na swoją stronę dementorów, wilkołaki i część olbrzymów. Każda z tych społeczności miała swoje korzyści z przyłączenia się do Voldemorta. W szeregi armii czarnoksiężnika zaprzęgnięto inferiusy. Również wtedy doszło do masowych ucieczek niebezpiecznych czarodziejów z Azkabanu.

W połowie 1995 roku, wykorzystując umysłowe połączenie z Harrym Potterem, Voldemort skłonił go do wybrania się do Ministerstwa Magii, aby zdobyć pełną treść przepowiedni (wysłuchać jej mogła tylko osoba, do której się ona odnosi). W ślad za nimi wysłał on tam śmierciożerców, którzy mieli ją zdobyć po uzyskaniu do niej dostępu przez Pottera. W ferworze walki przepowiednia ulega zniszczeniu, przy czym ani Harry, ani żaden ze śmierciożerców nie słyszy jej treści. W Ministerstwie zjawił się sam Voldemort, który ponownie chce pozbawić życia Harry'ego, co uniemożliwił mu Dumbledore wraz z częścią Zakonu Feniksa. Voldemort został zmuszony do ucieczki, a Minister Magii, aurorzy i pracownicy Ministerstwa uznali powrót czarnoksiężnika.

Ostatnia bitwa[edytuj | edytuj kod]

Po przegranej w Ministerstwie Voldemort wraz ze śmierciożercami szerzył terror i zniszczenie, również w świecie mugoli. Czarnoksiężnik rozczarowany działaniami ukarał swoich popleczników, w niełaskę popadł Lucjusz Malfoy, którego synowi zlecił on zadanie zabicia Dumbledore'a. W tym czasie Dumbledore'owi i Potterowi udało się całkowicie odkryć horkruksy, a dyrektor Hogwartu zniszczył kolejny z nich – pierścień Marvolo Gaunta.

Przez kolejny rok Harry Potter wraz z dwójką przyjaciół kontynuował wyszukiwanie pozostałych horkrusów, a sam Voldemort miał okazję do zaprowadzenia nowego porządku. Strach i niepewność były silniejsze od atmosfery sprzed jego upadku. Niemniej był on w dalszym ciągu zaniepokojony Potterem i próbował śledzić jego poczynania. Kiedy zauważył stratę prawie wszystkich horkruksów, zdecydował się trzymać blisko swojego węża, Nagini. Innymi ocalałymi horkruksami były czarka Helgi Hufflepuff (przebita w końcu zębem zdechłego Bazyliszka przez Hermionę) i diadem Ravenclaw (spalony przypadkowo przez Crabbe'a Juniora zaklęciem Szatańskiej Pożogi).

Świadomy niebezpieczeństwa Voldemort przystąpił do szturmu na szkołę, w której obronie stanęła cała kadra nauczycielska, część dorosłych uczniów oraz Zakon Feniksa. Próbując zdobyć panowanie nad Czarną Różdżką zabił Snape'a, który według niego miał być jej panem. Postawiwszy ultimatum Voldemort wezwał Pottera do stawienia się w Zakazanym Lesie. Tam Potter, który zrezygnował z możliwości obronienia się, został ugodzony zaklęciem Avada Kedavra. Nie spowodowało jednak ono jego śmierci, lecz zniszczyło pozostającą w nim przez 17 lat część duszy Voldemorta. Czarny Pan sprawił w ten sposób, że los Harry'ego przestał być uzależniony od niego, a sam Potter już nie był horkruksem. Oszukany przez Narcyzę Malfoy postanowił publicznie pokazać martwe – jak mu się zdawało – ciało młodzieńca na zamku. Niedługo potem Nagini, ostatni już horkruks, została ścięta mieczem Gryffindora przez Neville'a Longbottoma. Wywiązała się ostatnia walka między śmierciożercami a obrońcami zamku. Wreszcie Lord Voldemort przystąpił do pojedynku Harrym Potterem. Zaklęcie czarnoksiężnika rzucone Czarną Różdżką w Pottera odbiło się od zaklęcia Expelliarmus rzuconego przez pana Czarnej Różdżki i doprowadziło do śmierci Voldemorta. Był 2 maja 1998 roku.

Horkruksy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Horkruks.

W wyniku fascynacji Voldemorta liczbą siedem (co widoczne jest we wspomnieniu Slughorna), Dumbledore sugeruje Harry'emu Potterowi, że Voldemort rozczepił swoją duszę na tyle właśnie fragmentów (sześć horkruksów i kawałek pozostający w jego ciele). W siódmej części serii okazuje się, że także Potter jest nieumyślnie stworzonym przez Voldemorta horkruksem.

Różdżka[edytuj | edytuj kod]

Tom Riddle kupił swoją pierwszą różdżkę pod koniec sierpnia 1937 roku. Była wykonana z cisu, zawierała pióro feniksa. Miała trzynaście i pół cala długości i cechowała się dużą mocą. Została wyprodukowana przez Ollivandera.

Voldemort do zabicia swojego ojca i mugolskich dziadków używał różdżki Morfina Gaunta, po to aby zrzucić winę na niego.

Był zadowolony ze swojej różdżki aż do 24 czerwca 1995 roku, kiedy jego różdżka nie zdziałała tak, jak chciał, w starciu z Harrym Potterem. Voldemort porwał Ollivandera, który radził mu użyć innej różdżki. Posłuchał tej rady i pożyczył różdżkę od Lucjusza Malfoya (wiąz i włókno ze smoczego serca). Jednak Voldemort ponownie poniósł porażkę, w starciu z Harrym różdżka Lucjusza pękła.

Voldemort dowiedział się o Czarnej Różdżce, która czyniła jej posiadacza niezwyciężonym. Od tej pory swoje wysiłki skupił na odnalezieniu tej różdżki. Podczas poszukiwań używał swojej cisowej różdżki.

Gdy udało się zlokalizować różdżkę, okazało się, że jej właścicielem był Dumbledore. Voldemort udał się więc do Hogwartu, gdzie zabrał różdżkę z grobu dyrektora. Był zawiedziony, różdżka nie miała nadzwyczajnej mocy. Później odkrył, że działo się tak dlatego, iż nie był prawowitym właścicielem różdżki.

Ekranizacja[edytuj | edytuj kod]

W filmie Harry Potter i Kamień Filozoficzny głosu użyczał mu Richard Bremmer. Młodego Voldemorta (Harry Potter i Komnata Tajemnic) gra Christian Coulson. Natomiast w filmach Harry Potter i Czara Ognia i Harry Potter i Zakon Feniksa odrodzonego Voldemorta grał Ralph Fiennes. W Harry Potter i Książę Półkrwi Hero Fiennes Tiffin gra 11-letniego Voldemorta, zaś Frank Dillane wcielił się w 16-letniego Czarnego Pana.

Przypisy

  1. w wyniku błędu w tłumaczeniu pierwszej części i zachowania spójności w pozostałych w polskiej wersji stosowana jest konsekwentnie nazwa „sklep Borgina i Burkesa”
  2. Wypowiedzi Albusa Dumbledore'a i Korneliusza Knota na początku 1. i 6. części wskazują na lata 60. XX wieku
  3. Harry Potter i Czara Ognia, s. 139.
  4. Został wyczarowany na niebie podczas Mistrzostw Świata w Quidditchu opisanych w w czwartej części.
  5. Wypowiedź fałszywego Szalonookiego Moodiego w Harry Potter i Czara Ognia.