Lunar Orbiter 3
| Lunar Orbiter 3 | |
|---|---|
| Zaangażowani |  Stany Zjednoczone |
| Indeks COSPAR | 1967-8A |
| Rakieta nośna | Atlas-Agena D |
| Cel misji | Księżyc |
| Orbita (docelowa, początkowa) | |
| Okrążane ciało niebieskie | Księżyc |
| Perycentrum | 55 km |
| Apocentrum | 1847 km |
| Okres obiegu | 208,07 min |
| Nachylenie | 20,9° |
| Czas trwania | |
| Początek misji | 5 lutego 1967 (23:21:00 UTC) |
| Data lądowania | 9 października 1967 |
| Wymiary | |
| Masa całkowita | 385,6 kg |
Lunar Orbiter 3 – trzecia z bezzałogowych sond programu Lunar Orbiter. Został zaprojektowany przede wszystkim do sprawnego fotografowania powierzchni Księżyca oraz ustalenia odpowiedniego i bezpiecznego miejsca na lądowania załogowych misji z programu Apollo. Był także przystosowany do pomiarów natężenia promieniowania kosmicznego.
Satelita został wystrzelony 5 lutego 1967[1] o godzinie 1:17. 9 lutego 1967 próbnik wszedł na orbitę okołoksiężycową o wys. 200/1850 km., okresie orbitalnym 218,6 min. oraz inklinacji 21° (później 55/1847 km., 209 min.); sonda ta zrobiła zdjęcie pojazdu Surveyor 1; lądownik ten był kilkakrotnie mniejszy od modułu księżycowego Apollo. 31 marca 1967 roku sonda przestała przekazywać obrazy, przesyłając nadal dane dotyczące pyłu kosmicznego, różnych rodzajów promieniowania w otoczeniu Księżyca oraz jego pola grawitacyjnego[2].
W sumie wykonano 477 fotografii wysokiej i 149 średniej rozdzielczości. Większość danych była zbierana w celu przygotowania następnych misji.
Orbita sondy była śledzona aż do chwili, gdy na przewidziane polecenie 9 października 1967 r. uderzyła w powierzchnię Księżyca o współrzędnych 14,3°N 97,7°W, a więc na wschód od krateru Wegener i Sternberg (na granicy widocznej i niewidocznej strony Księżyca).
Przypisy
- ↑ "Encyklopedia Geograficzna Świata - Wszechświat; wyd. OPRES, Kraków 1997 ISBN 83-85909-29-X"
- ↑ Andrzej Marks: "KSIĘŻYC" PWN W-wa 1970, str. 166 i dalsze
|
|||||||
.jpg){kind=small}
