Marian Szumlakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Marian Szumlakowski
Marian Szumlakowski.jpg
Data i miejsce urodzenia 10 października 1893
Radziechów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 7 grudnia 1961
Madryt, Hiszpania
Poseł RP w Portugalii
Okres urzędowania od 10 czerwca 1933
do 1 marca 1935
Poprzednik Jan Perłowski
Następca Tadeusz Romer
Poseł RP w Hiszpanii
Okres urzędowania od 1 marca 1935
do 7 marca 1944
Poprzednik Jan Perłowski
Następca Józef Alfred Potocki (charge d’affaires)

Marian Szumlakowski (ur. 10 października 1893 w Radziechowie, zm. 7 grudnia 1961 w Madrycie) – polski dyplomata i działacz sportowy, prezes Polskiego Związku Tenisowego (1932-1933).

Ukończył Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1915-1916 działał w Towarzystwie Pomocy Ofiarom Wojny w Charkowie, a potem w Biurze Prasowym Polskiego Komitetu Wykonawczego w Kijowie.

Od listopada 1918 w służbie dyplomatycznej II RP. Zwolennik koncepcji federacyjnej Józefa Piłsudskiego. Zaufany współpracownik Ministra Spraw Zagranicznych RP Augusta Zaleskiego, kierował jego sekretariatem (1927-1928), a następnie był dyrektorem Gabinetu Ministra (1928-1933). W latach 1933-1935 był ministrem pełnomocnym w Lizbonie, następnie od 1 marca 1935 sprawował funkcję posła w Madrycie. W okresie hiszpańskiej wojny domowej ocalił życie grupie uchodźców, którzy w obawie przed aresztowaniami ze strony władz lewicowego Frontu Ludowego znaleźli schronienie na terenie polskiej placówki, skąd następnie mogli przedostać się m.in. do Gdyni. Opowiadał się wówczas za uznaniem rządu narodowego gen. Franco przez polskie władze. Oskarżany przez niektóre środowiska emigracji londyńskiej o to, że nie podjął zdecydowanych działań u władz frankistowskich w sprawie uwolnienia polskich jeńców z hiszpańskiego obozu Miranda de Ebro, został w marcu 1944 odwołany i zastąpiony w czerwcu 1944 na placówce w Madrycie przez Józefa Potockiego.

Po II wojnie światowej pozostał na emigracji. Współpracował z Radiem Madryt (1949-1952). W 1954 mianowany ambasadorem RP przez prezydenta Augusta Zaleskiego, nie został uznany przez władze hiszpańskie, które w dalszym ciągu honorowały popieranego przez tzw. Radę Trzech posła Potockiego.

Odznaczony m.in. Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie, 1961)[1], Krzyżem Wielkim portugalskiego Orderu Zasługi oraz Krzyżem Wielkim portugalskiego Orderu Chrystusa (1935)[2].

Przypisy

  1. 13 grudnia 1961 „za wybitne zasługi w polskiej służbie zagranicznej” Dz.U.R.P. z 1962 r. Nr 2. s. 5.
  2. CIDADÃOS ESTRANGEIROS AGRACIADOS COM ORDENS PORTUGUESAS (port.). presidencia.pt. [dostęp 2 maja 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „Kto był kim w II Rzeczypospolitej”, pod red. prof. Jacka. M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I
  • Magdalena Bogdan Radio Madryt. 1949-1955, wyd. LTW i Instytut Nauk Historycznych UKSW, Warszawa 2011
  • Tadeusz Wojciech Lange Zakon Maltański w Drugiej Rzeczypospolitej, 1919-1939, wyd. Poznańskie, Poznań 2000
  • "Przegląd Sportowy", nr 100/1932
  • Archiwum Akt Nowych, Zespół MSZ, sygn. 551, s. 140