Mars 96

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mars 96
Mars96 Model.jpg
Inne nazwy Mars 8
Zaangażowani Roskosmos
Indeks COSPAR 1996-064A
Rakieta nośna Proton K
Miejsce startu Bajkonur, Kazachstan
Cel misji Fobos (księżyc)
Orbita (docelowa, początkowa)
Czas trwania
Początek misji 16 listopada 1996
Wymiary
Masa całkowita 6180 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mars 96 – rosyjska sonda kosmiczna przeznaczona do wejścia na orbitę wokół Marsa, czasem nazywana również Mars 8. Jej misja zakończyła się porażką, sonda nie opuściła Ziemi.

Miała dostarczyć na jego powierzchnię dwa lądowniki MAS i dwa penetratory gruntu, które przetrwałyby uderzenie przy dużej prędkości, wbijając się w marsjański grunt na głębokość około metra. Zakładając, że działałyby one zgodnie z planem, dokonałyby pierwszych pomiarów parametrów fizycznych regolitu marsjańskiego na głębokości większej niż kilka czy kilkanaście centymetrów. Umieściłyby również kamery i urządzenia meteorologiczne na powierzchni, tuż nad sobą, przekazując dodatkowe dane. Pierwotnie planowano wysłanie tej misji w oknie startowym roku 1994, nosiłaby wówczas nazwę Mars'94.

Budowa sondy[edytuj | edytuj kod]

Orbiter[edytuj | edytuj kod]

Mars 96 był pojazdem stabilizowanym w trzech płaszczyznach, o konstrukcji bazującej na sondach Fobos. Wyposażenie:

  • anteny o średnim i wysokim zysku,
  • dwa duże panele słoneczne po każdej stronie orbitera,
  • napęd impulsowy, który miał być odłączony pewien czas po osiągnięciu orbity Marsa,
  • na szczycie orbitera umieszczone dwa lądowniki,
  • dwa penetratory dołączone do jednostki silnika impulsowego,
  • system MORION - pamięć i jednostka zarządzająca.

Całkowita masa orbitera wynosiła 6180 kg (bez paliwa: 3159 kg).

Lądowniki[edytuj | edytuj kod]

Schemat lądownika Mars 96

Obie stacje powierzchniowe misji Mars 96 były autonomicznymi lądownikami, które miały być zrzucone przez orbiter nad powierzchnią Marsa i opaść na spadochronach, po uprzednim odrzuceniu osłony termicznej. Podczas opadania rejestrowałyby własności atmosfery. Na powierzchni, po rozłożeniu czterech "płatków" osłony, uruchomiona zostałaby stacja meteorologiczna, sejsmometr, a także magnetometr, spektrometr APXS i sensor wykrywający zawartość tlenków, umieszczone na wysięgnikach. Każda stacja miała funkcjonować przez 700 dni ziemskich, miały one komunikować się z Ziemią poprzez orbiter[1].

Penetratory[edytuj | edytuj kod]

Schemat penetratora misji Mars 96

Penetratory misji Mars 96 miały postać wąskich cylindrów, zaostrzonych na końcu, u góry lejkowatych. Wewnątrz cylindra umieszczone były instrumenty naukowe. Każde takie urządzenie po wypuszczeniu przez orbiter miało wejść w atmosferę pod małym kątem (10-14°), zwolnić w atmosferze i wbić się w powierzchnię planety z prędkością ok. 80 m/s. Górna część urządzenia pozostałaby na powierzchni, natomiast dolna, połączona z nią przewodami, zagłębiłaby się nawet na 5-6 m w regolit. Urządzenie miało planowo wykonywać pomiary przez rok[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

16 listopada 1996 roku sondę Mars 96 wystrzelono w kosmos. Sonda miała wejść na orbitę wokół Marsa we wrześniu 1997 roku. Jej głównym celem było fotografowanie planety zarówno z orbity jak i z powierzchni. Niestety po starcie nastąpiła awaria (nie włączył się ostatni stopień rakiety) i sonda Mars 96 się rozbiła w nieznanym miejscu na obszarze o długości 320 km i szerokości 80 km obejmującym zarówno fragment Oceanu Spokojnego jak również terytorium Chile i Boliwii. Na jej pokładzie znajdowała się aparatura wartości 200 milionów dolarów, będąca rezultatem wielu lat pracy naukowców i inżynierów z dwudziestu krajów, w tym również z Polski.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]