Mars Climate Orbiter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mars Climate Orbiter
Mars Climate Orbiter 2.jpg
Inne nazwy Mars '98 Orbiter
Mars Surveyor 98 Orbiter
Zaangażowani NASA
Stany Zjednoczone (USA)
Indeks COSPAR 1998-073A
Rakieta nośna Delta II 7425
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, Stany Zjednoczone
Cel misji Mars
Orbita (docelowa, początkowa)
Czas trwania
Początek misji 11 grudnia 1998
Koniec misji 23 września 1999
Wymiary
Masa całkowita 638 kg
Masa aparatury naukowej 338 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Mars Climate Orbiter podczas testów

Mars Climate Orbiter – sonda NASA przeznaczona do badań pogody i klimatu Marsa. Wystrzelona 11 grudnia 1998 roku, uległa zniszczeniu po osiągnięciu orbity Marsa z powodu błędu w oprogramowaniu i obsłudze.

Utrata sondy[edytuj | edytuj kod]

Po ponad 10 miesiącach międzyplanetarnej podróży sonda wchodzi na orbit Czerwonej Planety. Ma tam pozostać około dwóch lat, aby zbadać rozkład wody i przesłać informacje o panującej tam pogodzie. Składane są baterie Słoneczne i trwają ostatnie przygotowania do odpalenia silników[1]. Mars Climate Orbiter rozpoczął manewr wejścia na orbitę 23 września 1999 r. o 9:00:46 UTC. Niespełna cztery minuty później kontrola misji w Pasadenie utraciła łączność ze statkiem. O 9:27:00 UTC sonda miała wyjść z cienia radiowego planety. Dwa dni później NASA poinformowała o utracie misji Mars Climate Orbiter (MCO)[1]. Zamiast znaleźć się na oczekiwanej wysokości 140-150 km nad powierzchnią planety, orbiter trafił na wysokość 57 km i wkrótce kontakt z nim został stracony. Sonda uległa zniszczeniu w atmosferze Marsa.
10 listopada 1999, Nasa upubliczniła raport komisji powypadkowej. Przyczyną był błąd ludzki, a konkretnie użycie różnych jednostek przy wyznaczaniu trajektorii lotu sondy. Program przetwarzający instrukcje kontroli naziemnej używał jako jednostki siły anglosaskich (amerykańskich) funtów, podczas gdy oprogramowanie sondy używało jako jednostki siły metrycznych niutonów. Pomyłka stopniowo narastała w czasie podróży, ponieważ MCO miał niesymetryczną konstrukcję. W związku z tym pęd przekazywany przez światło słoneczne zwiększył moment pędu próbnika. Dlatego też koła reakcyjne MCO były uruchamiane były co najmniej 10 razy częściej, niż to było wymagane. W rezultacie po ponad dziewięciu miesiącach trajektoria lotu obniżyła się w stosunku do planowanej o 170 kilometrów[1]. Jak na ironię, misja miała pomóc w komunikacji z lądownikiem Mars Polar Lander, który roztrzaskał się o powierzchnię Marsa w grudniu 1999 roku[1].

Misję kontynuowała sonda 2001 Mars Odyssey, wystrzelona 24 października 2001 roku.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Kamil Złoczewski: Kosmos. Czynnik ludzki.. T. 107. Poznań: Amermedia Sp. z o.o., 2014, s. 7. ISBN 978-83-252-2323-6.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]