Michael Russell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michael Russell
Michael Russell
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Houston
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1978
Detroit
Wzrost 173 cm
Masa ciała 70 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery aktywny
Trener Niclas Kroon
Peter Lundgren
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 60 (13 sierpnia 2007)
Australian Open 2R (2008, 2011)
Roland Garros 4R (2001)
Wimbledon 2R (2010, 2012)
US Open 1R (1998, 2000, 2001, 2006, 2007, 2010–2013)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 164 (11 czerwca 2012)
Australian Open 1R (2010)
Roland Garros 1R (2007, 2010, 2012)
Wimbledon 2R (2011)
US Open 1R (1998, 2001, 2010–2013)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Michael Craig Russell (ur. 5 sierpnia 1978 w Detroit) – amerykański tenisista.

Karierę zawodową rozpoczął w roku 1998. Na swoim koncie ma czternaście wygranych turniejów z serii ATP Challenger Tour. Wygrywał również rozgrywki rangi ITF Men's Circuit. Był finalistą jednego turnieju ATP World Tour w deblu.

W Wielkim Szlemie najlepszym wynikiem Russella jest 1/8 finału French Open z roku 2001. Pokonał wówczas Nicolasa Mahuta, Sergiego Bruguerę, Xaviera Malissa, a przegrał z późniejszym zwycięzcą rozgrywek (i obrońcą tytułu) Gustavo Kuertenem, nie wykorzystując prowadzenia 2:0 w setach i piłki meczowej; to po pojedynku z Russellem Kuerten wykonał znany gest, rysując rakietą na korcie serce i kładąc się w jego środku. Opinię gracza groźnego dla najlepszych, ale zaprzepaszczającego swoje szanse, Russell potwierdził w styczniu 2007 roku, ulegając Lleytonowi Hewittowi mimo prowadzenia 2:0 w setach w Australian Open.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów Russell był w połowie sierpnia 2007 roku na 60. miejscu. W przeciągu całej kariery jego zarobki przekroczyły 2 miliony dolarów amerykańskich.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Masters 1000
Igrzyska olimpijskie
ATP World Tour 500
ATP World Tour 250
ATP Challenger Tour

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (14)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2000 Stany Zjednoczone Amarillo Twarda (hala) Włochy Stefano Pescosolido 7:5, 6:2
2. 2004 Kanada Granby Twarda Włochy Davide Sanguinetti 6:3, 6:2
3. 2005 Stany Zjednoczone Orlando Twarda Stany Zjednoczone Todd Widom 6:4, 6:2
4. 2006 Stany Zjednoczone Bronx Twarda Chile Paul Capdeville 6:0, 6:2
5. 2006 Stany Zjednoczone Maui Twarda Stany Zjednoczone Sam Warburg 6:1, 6:0
6. 2007 Nowa Kaledonia Numea Twarda Francja David Guez 6:0, 6:1
7. 2007 Stany Zjednoczone Waikoloa Twarda Wielka Brytania Jamie Baker 6:1, 7:5
8. 2007 Stany Zjednoczone Joplin Twarda (hala) Kanada Frederic Niemeyer 6:4, 6:1
9. 2009 Stany Zjednoczone Carson Ceglana Stany Zjednoczone Michael Yani 6:1, 6:1
10. 2009 Stany Zjednoczone Champaign Twarda (hala) Stany Zjednoczone Taylor Dent 7:5, 6:4
11. 2010 Stany Zjednoczone Honolulu Twarda (hala) Słowenia Grega Žemlja 6:0, 6:3
12. 2012 Stany Zjednoczone Knoxville Twarda (hala) Stany Zjednoczone Bobby Reynolds 6:3, 6:2
13. 2013 Ekwador Manta Twarda Australia Greg Jones 4:6, 6:0, 7:5
14. 2013 Stany Zjednoczone Charlottesville Twarda (hala) Kanada Peter Polansky 7:5, 2:6, 7:6(5)

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Finalista (1)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2012 Stany Zjednoczone Atlanta Twarda Belgia Xavier Malisse Australia Matthew Ebden
Stany Zjednoczone Ryan Harrison
3:6, 6:3, 6-10

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]