Gustavo Kuerten

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gustavo Kuerten
Gustavo Kuerten
Państwo  Brazylia
Miejsce zamieszkania Florianópolis
Data i miejsce urodzenia 10 września 1976
Florianópolis
Wzrost 190 cm
Masa ciała 83 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1995
Zakończenie kariery 25 maja 2008
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 20
Najwyżej w rankingu 1 (4 grudnia 2000)
Australian Open 3R (2004)
Roland Garros W (1997, 2000, 2001)
Wimbledon QF (1999)
US Open QF (1999, 2001)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 8
Najwyżej w rankingu 38 (13 października 1997)
Australian Open QF (1999)
Roland Garros QF (1998)
Wimbledon 1R (1999, 2000)
US Open 1R (1997, 2003, 2004)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gustavo Kuerten (ur. 10 września 1976 we Florianópolis) − brazylijski tenisista, trzykrotny triumfator wielkoszlemowego French Open w grze pojedynczej, przez 43 tygodnie lider rankingu singlowego ATP, reprezentant Brazylii w Pucharze Davisa.

Kuerten startując w gronie juniorów zdołał wywalczyć mistrzostwo we French Open w 1994 roku, podczas rozgrywek gry podwójnej, partnerując Nicolásowi Lapenttiemu. W 1995 roku tenisista brazylijski rozpoczął karierę zawodową.

W 1997 odniósł zwycięstwo w wielkoszlemowym turnieju French Open, eliminując po drodze m.in. kilku byłych triumfatorów – Thomasa Mustera, Jewgienija Kafielnikowa, a w finale wynikiem 6:3, 6:4, 6:2 Sergiego Bruguerę. Kuerten stał się tym samym pierwszym najniżej sklasyfikowanym w historii zwycięzcą turnieju (startował jako 66. zawodnik) oraz pierwszym Brazylijczykiem, który wygrał rozgrywki tej kategorii[1].

Sezon 2000 Brazylijczyk zakończył jako pierwszy tenisista z Ameryki Południowej na 1. pozycji w rankingu ATP w Erze open[2]. Do tego sukcesu przyczyniło się ponowne zwycięstwo we French Open oraz triumf w kończącym rok turnieju Masters Cup, jak i wygrana w imprezie rangi Masters Series w Hamburgu.

Kolejny sezon Kuerten zakończył na 2. pozycji w zestawieniu singlowym ATP. W czerwcu obronił tytuł na kortach French Open pokonując w finale Magnusa Normana. Dodatkowo tenisista brazylijski zwyciężył w prestiżowych zawodach Masters Series w Monte Carlo i Cincinnati i trzech niżej notowanych turniejach.

Od 2002 roku Kuerten zaczął zmagać się z licznymi kontuzjami. M. in. w lutym 2002 roku przeszedł artroskopię prawego stawu biodra. Podobną operację przeszedł dwa lata później. Pomimo problemów zdrowotnych wygrał pomiędzy latami 2002-2004 cztery singlowe turnieje.

W latach 1996-2007 Kuerten reprezentował Brazylię w Pucharze Davisa. W 2000 roku przyczynił się do awansu zespoły do półfinału rozgrywek, gdzie Brazylijczycy ostatecznie ulegli Francji 3:2. Łącznie, w występach singlowych i deblowych rozegrał w barwach narodowych pięćdziesiąt dwa pojedynki, z których trzydzieści cztery wygrał.

Dnia 25 maja 2008 Kuerten roku zakończył karierę po przegranym meczu w I rundzie French Open z Paulem-Henrim Mathieu[3]. Łącznie Brazylijczyk triumfował w dwudziestu turniejach singlowy i osiągnął dziewięć finałów, natomiast w deblu zwyciężył w ośmiu turniejach i dotarł do dwóch finałów. Na szczycie singlowej listy rankingowej znajdował się przez czterdzieści trzy tygodnie.

W połowie lipca Kuerten został włączony do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[4].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (20-9)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (3–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup (1–0)
ATP Masters Series (5–5)
ATP International Series Gold (4–1)
ATP International Series (7–3)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (6–4)
Ceglana (14–4)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–1)


Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 8 czerwca 1997 Francja French Open, Paryż (1) Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera 6:3, 6:4, 6:2
Finalista 1. 15 czerwca 1997 Włochy Bolonia Ceglana Hiszpania Félix Mantilla 6:4, 2:6, 1:6
Finalista 2. 3 sierpnia 1997 Kanada Montreal Twarda Stany Zjednoczone Chris Woodruff 5:7, 6:4, 3:6
Zwycięzca 2. 26 lipca 1998 Niemcy Stuttgart (1) Ceglana Słowacja Karol Kučera 4:6, 6:2, 6:4
Zwycięzca 3. 4 października 1998 Hiszpania Majorka Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 6:7(5), 6:2, 6:3
Zwycięzca 4. 25 kwietnia 1999 Monako Monte Carlo (1) Ceglana Chile Marcelo Ríos 6:4, 2:1, krecz
Zwycięzca 5. 16 maja 1999 Włochy Rzym Ceglana Australia Patrick Rafter 6:4, 7:5, 7:6(6)
Zwycięzca 6. 5 marca 2000 Chile Santiago Ceglana Argentyna Mariano Puerta 7:6(3), 6:3
Finalista 3. 2 kwietnia 2000 Stany Zjednoczone Miami Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 1:6, 7:6(2), 6:7(5), 6:7(8)
Finalista 4. 14 maja 2000 Włochy Rzym Ceglana Szwecja Magnus Norman 3:6, 6:4, 4:6, 4:6
Zwycięzca 7. 21 maja 2000 Niemcy Hamburg Ceglana Rosja Marat Safin 6:4, 5:7, 6:4, 5:7, 7:6(3)
Zwycięzca 8. 11 czerwca 2000 Francja French Open, Paryż (2) Ceglana Szwecja Magnus Norman 6:2, 6:3, 2:6, 7:6(6)
Zwycięzca 9. 20 sierpnia 2000 Stany Zjednoczone Indianapolis Twarda Rosja Marat Safin 3:6, 7:6(2), 7:6(2)
Zwycięzca 10. 3 listopada 2000 Portugalia Tennis Masters Cup, Lizbona Twarda (hala) Stany Zjednoczone Andre Agassi 6:4, 6:4, 6:4
Zwycięzca 11. 25 lutego 2001 Argentyna Buenos Aires Ceglana Argentyna José Acasuso 6:1, 6:3
Zwycięzca 12. 4 marca 2001 Meksyk Acapulco Ceglana Hiszpania Galo Blanco 6:4, 6:2
Zwycięzca 13. 22 kwietnia 2001 Monako Monte Carlo (2) Ceglana Maroko Hiszam Arazi 6:3, 6:2, 6:4
Finalista 5. 13 maja 2000 Włochy Rzym Ceglana Hiszpania Juan Carlos Ferrero 6:3, 1:6, 6:2, 4:6, 2:6
Zwycięzca 14. 10 czerwca 2001 Francja French Open, Paryż (3) Ceglana Hiszpania Àlex Corretja 6:7(3), 7:5, 6:2, 6:0
Zwycięzca 15. 22 lipca 2001 Niemcy Stuttgart (2) Ceglana Argentyna Guillermo Cañas 6:3, 6:2, 6:4
Zwycięzca 16. 12 sierpnia 2001 Stany Zjednoczone Cincinnati Twarda Australia Patrick Rafter 6:1, 6:3
Finalista 6. 19 sierpnia 2001 Stany Zjednoczone Indianapolis Twarda Australia Patrick Rafter 2:4, krecz
Zwycięzca 17. 15 września 2002 Brazylia Costa do Sauipe (1) Twarda Argentyna Guillermo Coria 6:7(4), 7:5, 7:6(2)
Finalista 7. 13 października 2002 Francja Lyon Dywanowa (hala) Francja Paul-Henri Mathieu 6:4, 3:6, 1:6
Zwycięzca 18. 12 stycznia 2003 Nowa Zelandia Auckland Twarda Słowacja Dominik Hrbatý 6:3, 7:5
Finalista 8. 16 marca 2003 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Australia Lleyton Hewitt 1:6, 1:6
Zwycięzca 19. 26 października 2003 Rosja Petersburg Twarda (hala) Armenia Sarkis Sarksjan 6:4, 6:3
Finalista 9. 15 lutego 2004 Chile Viña del Mar Ceglana Chile Fernando González 5:7, 4:6
Zwycięzca 20. 29 lutego 2004 Brazylia Costa do Sauipe (2) Ceglana Argentyna Agustín Calleri 3:6, 6:2, 6:3

Gra podwójna (8-2)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup (0–0)
ATP Masters Series (0–1)
ATP International Series Gold (2–0)
ATP International Series (6–1)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (1–1)
Ceglana (7–0)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–1)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
Zwycięzca 1. 10 listopada 1996 Chile Santiago (1) Ceglana Brazylia Fernando Meligeni Rumunia Dinu Pescariu
Hiszpania Albert Portas
6:2, 6:4
Zwycięzca 2. 13 kwietnia 1997 Portugalia Estoril Ceglana Brazylia Fernando Meligeni Włochy Andrea Gaudenzi
Włochy Filippo Messori
6:2, 6:2
Zwycięzca 3. 15 czerwca 1997 Włochy Bolonia Ceglana Brazylia Fernando Meligeni Stany Zjednoczone Dave Randall
Stany Zjednoczone Jack Waite
6:2, 7:5
Zwycięzca 4. 20 lipca 1997 Niemcy Stuttgart Ceglana Brazylia Fernando Meligeni Stany Zjednoczone Donald Johnson
Stany Zjednoczone Francisco Montana
6:4, 6:4
Zwycięzca 5. 12 lipca 1998 Szwajcaria Gstaad Ceglana Brazylia Fernando Meligeni Argentyna Daniel Orsanic
Czechy Cyril Suk
6:4, 7:5
Zwycięzca 6. 10 stycznia 1999 Australia Adelajda Twarda Ekwador Nicolás Lapentti Stany Zjednoczone Jim Courier
Stany Zjednoczone Patrick Galbraith
6:4, 6:4
Zwycięzca 7. 5 marca 2000 Chile Santiago (2) Ceglana Brazylia Antonio Prieto Republika Południowej Afryki Lan Bale
Republika Południowej Afryki Piet Norval
6:2, 6:4
Zwycięzca 8. 4 marca 2001 Meksyk Acapulco Ceglana Stany Zjednoczone Donald Johnson Republika Południowej Afryki David Adams
Argentyna Martín García
6:3, 7:6(5)
Finalista 1. 15 września 2002 Brazylia Costa do Sauipe Twarda Brazylia André Sá Stany Zjednoczone Scott Humphries
Bahamy Mark Merklein
3:6, 6:7(1)
Finalista 2. 3 listopada 2002 Francja Paryż Dywanowa (hala) Francja Cédric Pioline Francja Nicolas Escudé
Francja Fabrice Santoro
3:6, 6:7(6)

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i Masters Series (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Wielki Szlem
Australia Australian Open 2R 2R 2R 1R 2R 1R 2R 3R 0 / 8 7–8
Francja French Open 1R W 2R QF W W 4R 4R QF 1R 1R 3 / 11 36–8
Wielka Brytania Wimbledon 1R 1R QF 3R 2R 0 / 5 7–5
Stany Zjednoczone US Open 3R 2R QF 1R QF 4R 1R 1R 2R 0 / 9 15–9
Wygrane turnieje 0 / 1 1 / 4 0 / 4 0 / 4 1 / 4 1 / 3 0 / 3 0 / 4 0 / 3 0 / 2 0 / 1 3 / 33 N/A
Bilans spotkań 0–1 10–3 3–4 13–4 9–3 12–2 6–3 5–4 6–3 1–2 0–1 N/A 65–30
Tennis Masters Cup
Tennis Masters Cup RR W RR 1 / 3 5–6
ATP Masters Series
Stany Zjednoczone Indian Wells 3R 1R SF 2R 3R F 2R 1R 0 / 8 14–8
Stany Zjednoczone Miami 3R QF 2R F 3R 2R 2R 1R 1R 9 / 9 11–9
Monako Monte Carlo 1R 3R W 1R W 2R 1R 1R 1R 2 / 9 14–7
Włochy Rzym SF W F F 2R 1R 1R 1 / 7 20–6
Niemcy Hamburg 1R QF QF W 1R QF 3R 2R 1 / 8 16–7
Kanada Montreal/Toronto F 1R 2R 3R 1R 1R 3R 0 / 7 9–7
Stany Zjednoczone Cincinnati QF QF SF W 1R 1R 2R 1 / 7 16–6
Niemcy/Hiszpania Stuttgart/Madryt 3R 3R 3R 2R 1R 2R 0 / 6 3–6
Francja Paryż 2R 2R SF 3R 1R 3R 0 / 6 6–6
Wygrane turnieje 0 / 8 0 / 6 2 / 8 1 / 9 2 / 9 0 / 6 0 / 9 0 / 5 0 / 3 0 / 2 0 / 2 5 / 67 N/A
Bilans spotkań 12–8 10–6 21–6 25–8 23–7 4–6 10–9 3–5 1–3 0–2 0–2 N/A 109–62
Ranking na koniec sezonu
188 88 14 23 5 1 2 37 16 40 291 1078 680 1150 N/A

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     RR, odpadł w fazie grupowej

     –, nie startował w turnieju głównym

Przypisy

  1. Jennifer Frey: Kuerten Routs Bruguera, Wins French Open (ang.). wpost.com, 9 czerwca 1997. [dostęp 10 czerwca 2012].
  2. Gustavo Kuerten – Career Highlights (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 10 czerwca 2012].
  3. Deniz Vehbi: Three time French Open Champion Kuerten retires (ang.). sport.co.uk, 28 maja 2008. [dostęp 10 czerwca 2012].
  4. Class of 2012 inducted into Hall of Fame (ang.). itftennis.com, 16 lipca 2012. [dostęp 26 lipca 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]