Miernów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miernów
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat pińczowski
Gmina Złota
Liczba ludności (2006) ok. 330
Strefa numeracyjna (+48) 41
Kod pocztowy 27-650[1]
Tablice rejestracyjne TPI
SIMC 0280399
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Miernów
Miernów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Miernów
Miernów
Ziemia 50°20′21″N 20°35′02″E/50,339167 20,583889
Strona internetowa miejscowości

Miernówwieś sołecka[2] w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim, w gminie Złota[3].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Od 1946 r. funkcjonuje remiza Ochotniczej Straży Pożarnej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie nazwy nie jest przez językoznawców dokładnie określone. Wywodzą ją od słowa mierny (słaby).
Pierwsza wzmianka pochodzi z 1470 roku (Myernów). Przynajmniej od połowy XV wieku była to wieś królewska należąca do parafii Probołowice. Opisuje ją Jan Długosz. Zapisał on iż był tu folwark królewski i karczma[4]. Do 1795 roku była to wieś królewska[5]. Z opisu lustracyjnego z 1564 roku wiadomo się, że we wsi mieszkało jedenastu osiadłych kmieci na pięciu i pół łana ziemi. Płacili wtedy po dwa floreny podatku rocznie. Oddawano też dla władz królewskich podatek w formie: kur, sera i jaj. We wsi była też karczma z kawałkiem ziemi. Lustratorzy zapisali ponadto, że na przejazd królewski dają owsa, jak insze wsi[5].

Według lustracji 1661 roku, było pięciu kmieci (był to czas po „potopie” szwedzkim) płacących po 6 florenów podatku. Płacili też podatek w owsie i po kopie jaj rocznie. We wsi już nie zanotowano karczmy ani młyna (który zapewne był na początku XVII wieku). Wieś dzierżawili Stanisław Rogowski i jego żona Elżbieta. Dzierżawa była ustanowiona przez przywilej królewski z 7 IV 1653 roku wydany przez królową Ludwikę Marię.

Kolejną lustrację przeprowadzono w 1789 roku. Lustratorzy zapisali w tej wsi jest ról kmiecych 14, w których zastaliśmy gospodarzy siedemnastu. Płacili oni czynszu po 3 złote od roli, po 8 sztuk jaj i 2 korce owsa rocznie. We wsi mieszkało też czterech zagrodników, jeden chałupnik i dwóch czynszowników. Zanotowano też, że we wsi jest karczma z drzewa na węgieł budowana, słomą poszyta w tej izba szykowna z komorą.
Granice tej wsi ze Stawiszycami szlachecką, Będziakami wsią królewską, Soboszowem, Probołowicami i Pełczyskami wsiami szlacheckimi. O granic tej wsi nie masz żadnych kontrowersyi[5].

W 1827 roku była to już wieś rządowa licząca 25 domów i 106 mieszkańców. W XIX wieku była tu szkoła początkowa[4].

Ciekawostki historyczne[edytuj | edytuj kod]

Podczas I wojny światowej przechodził tu front. Proboszcz z Probołowic zanotował takie wydarzenie z tamtych czasów: 25 I 1915 roku sąd austro-węgierski nakazał rozstrzelać w Miernowie miejscowego parafianina Wojciecha Piłata, melancholika nieszczęśliwego osamotnionego, który nie mając gdzieby głowę skłonić tułał się po krewnych i sąsiadach. Bohaterzy austryjaccy rozstrzelali go na postrachy za to, że się kręcił.

Archeologia[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Miernowa znajdują się kurhany z czasów młodszego neolitu (2600-1800 p.n.e.), w których znaleziono, podczas wykopalisk archeologicznych, naczynia pochodzące z tzw. kultury z ceramiką sznurową. Wykopaliska przeprowadziła w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku ekspedycja Zespołu Badań nad Polskim Średniowieczem UW i PW, kierowana przez Andrzeja Kempistego, która badała przynależność kulturową kopców, znajdujących się w północno-wschodniej części lessów podkrakowskich, gdzie m.in. znajduje się Miernów.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 11.04.2015].
  2. 2,0 2,1 Jednostki organizacyjne gminy Złota. Urząd Gminy Złota. [dostęp 14.04.2015].
  3. 3,0 3,1 TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 14.04.2015]. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 14.04.2015]. 
  4. 4,0 4,1 Miernów w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom VI (Malczyce – Netreba) z 1885 r.
  5. 5,0 5,1 5,2 Sołectwo Miernów ↓.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]