Mikołaj z Flüe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty
Mikołaj z Flüe
Niklaus von Flüe
Nicholas-Flue.jpg
Św. Mikołaj z Flüe, obraz z 1492 r. z kościoła w Sachseln
Data urodzenia 21 marca 1417
Flüeli-Ranft
Data śmierci 21 marca 1487
Sachseln
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Data beatyfikacji 8 marca 1669
przez Klemensa IX
Data kanonizacji 1947
przez Piusa XII
Patron Szwajcarii
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Mikołaj z Flüe, brat Klaus z Flüe, (Niklaus von Flüe, Bruder Klaus; łac. Nicolaus de Rupe, franc. Nicolas de la Roche) (ur. 21 marca 1417 – zm. 21 marca 1487) – święty, uznawany za mistrza medytacji i mistyka średniowiecza, symbol pokojowego rozwiązywania konfliktów, patron Szwajcarii[1].

Życie[edytuj | edytuj kod]

Dom w którym urodził się św. Mikołaj z Flüe, Flüeli-Ranft
Dom w którym mieszkał św. Mikołaj z Flüe, Flüeli-Ranft

Rodzice, Henryk z Flüe i Emma Robert, żyli jako zamożni włościanie w Saxeln. Pojął za żonę Dorotę Wisling, pochodzącą z Saxeln. Z tego małżeństwa miał dziesięcioro dzieci: pięciu chłopców i pięć dziewcząt.

W wieku 23 lat został powołany na wojnę. W 1446 roku brał udział w bitwie pod Ragaz, w której Szwajcarzy pokonali wojska austriackie. W 1460 roku, pod Diesenhofen został rotmistrzem.

Mając 50 lat rozstał się z swą małżonką za jej zgodą, wyrzekł się świata i został pustelnikiem. Osiadł w dolinie Melchthal w pobliżu Ranft. Tam w 1467 roku wybudował maleńką chatę i kapliczkę.

W roku 1473 u progu kolejnej wojny z Austrią, Mikołaj podjął się mediacji i załagodzenia sporu. W roku 1481, gdy wybuchła wojna domowa między stanami Szwajcarii, znów wystąpił w roli mediatora i uratował jedność Szwajcarii. Od tego wydarzenia nadano mu tytuł „Ojca Ojczyzny”.

Zmarł w wieku 70 lat 21 marca 1487. Jego relikwie znajdują się w Stanz, Lucernie, i Fryburgu.

Beatyfikacja[edytuj | edytuj kod]

W trakcie procesu beatyfikacyjnego potwierdzono fakt posiadania przez Mikołaja z Flüe specjalnych charyzmatów – przez 19 lat jego pożywieniem była wyłącznie Eucharystia. W 1648 papież Innocenty X wydał dekret De cultu immemorabili. Klemens IX 8 marca 1669 beatyfikował Mikołaja z Flüe i zezwolił na jego kult. Papież Klemens X rozszerzył jego kult na Szwajcarię. W roku 1947 papież Pius XII dokonał jego kanonizacji, ogłaszając równocześnie św. Mikołaja głównym patronem Szwajcarii.

W roku 1678 ukończono budowę pierwszego kościoła w Saxeln na cześć Mikołaja.

Przypisy

  1. Święci na każdy dzień. T. I: Marzec. Kielce: Wydawnictwo Jedność, 2009, s. 109/110. ISBN 978-83-7558-293-2.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Żywot bł. Mikołaja opisali:

  • Albrecht von Bonstetten (r. 1482): Leben des seligen Nicolaus von der Flüe, wyd. Gall Morel w Geschichtsfreund. Mittheilungen des historischen Vereins, Einsiedeln 1862, XVIII, s. 18—35;
  • Renward Cysat: Vita et historia Nicolai de Rupe cum variis gestis, Constantiae 1597;
  • Johann Joachim Eichorn: Miraculosum Helvetiae sidus, Constantiae 1631;
  • jezuita Piotr Hugo (ok. r. 1636), ap. Bolland. Acta SS. 22 Mar. III 398—439;
  • Ludwig Sinner: Bibliographie der Schweizergeschichte, Bern 1851, s. 32—36;
  • Johannes Ming: Der selige Bruder Nicolaus von Flüe sein Leben und Wirken, t. I—II, Luzern 1861—63; t. III p. t. Der selige Eremit Nikolaus von Flüe, der unmittelbare persönliche Vermittler und Friedensstifter auf dem Tage des Stanserverkommisses. Aus den Quellen nachgewiesen von J. Ming, Luzern 1871, in-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jacek Okoń: Pustelnik z Unterwaldeln. Święty Mikołaj z Flüe, Wydawnictwo WAM – Księża Jezuici, Kraków 1994.
  • Encyklopedia Kościelna podług Teologicznej Encyklopedji Wetzera i Weltego z licznymi jej dopełnieniami, przy współpracownictwie kilkunastu duchownych i świeckich osób, wydana przez X. Michała Nowodworskiego. Warszawa 1874, tom 5, s. 459-461.