Mirosław Piotrowski (historyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mirosław Piotrowski
Mirosław Piotrowski
Data i miejsce urodzenia 9 stycznia 1966
Zielona Góra
Zawód historyk
Alma Mater Katolicki Uniwersytet Lubelski
Stanowisko poseł do Parlamentu Europejskiego VI, VII i VIII kadencji
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Mirosław Piotrowski w Wikicytatach

Mirosław Mariusz Piotrowski (ur. 9 stycznia 1966 w Zielonej Górze) – polski historyk, nauczyciel akademicki i polityk; doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, poseł do Parlamentu Europejskiego VI, VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1990 ukończył studia na KUL, w 1993 obronił na tej samej uczelni doktorat, w 2001 habilitował się na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 2002 za rozprawę habilitacyjną na temat reemigracji Polaków z Niemiec w latach 1918–1939 otrzymał nagrodę Prezesa Rady Ministrów[1]. Od 2003 zajmuje stanowisko profesora KUL, kieruje Katedrą Historii Najnowszej na tej uczelni. Był m.in. stypendystą Instytutu Herdera i Fundacji Adenauera. Prowadzi wykłady w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu, współpracuje z „Naszym Dziennikiem”, Telewizją Trwam i Radiem Maryja. W pracy naukowej zajmuje się stosunkami polsko-niemieckimi w XX wieku, europejską chadecją, historią najnowszą Polski (w tym stosunkami państwo-Kościół), organami bezpieczeństwa PRL. Jest inicjatorem i prezesem Stowarzyszenia „Razem dla Lubelszczyzny”. W 2004 został wiceprezesem Klubu Inteligencji Katolickiej w Lublinie.

W 2004, otrzymawszy 48 365 głosów, został posłem do Parlamentu Europejskiego z ramienia Ligi Polskich Rodzin z okręgu obejmującego województwo lubelskie, brał udział w pracach Komisji Spraw Zagranicznych i Komisji ds. Rozwoju Regionalnego. Rozpoczął organizowanie corocznego konkursu na największy absurd prawny uchwalony przez Unię Europejską. Należał do frakcji Niepodległość i Demokracja, z której w grudniu 2006 przeszedł do Unii na rzecz Europy Narodów (rezygnując też z działalności w LPR). W 2009 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję z ramienia Prawa i Sprawiedliwości, uzyskując 84 904 głosy[2]. W VII kadencji został członkiem grupy Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy. Nie przystąpił do PiS, a w styczniu 2012 opuścił delegację tej partii w PE. W 2014 został jednak ponownie jej kandydatem, z powodzeniem ubiegając się o poselską reelekcję[3].

W 2010 skierował prywatny akt oskarżenia o zniesławienie przeciwko Sławomirowi Poleszakowi w związku z nieprzychylną recenzją jego książki[4], zarzucając mu świadome podawanie nieprawdy[5]. Postępowanie karne w tej sprawie zostało umorzone decyzją sądu rejonowego[6] wobec braku znamion przestępstwa. Na łamach „Gazety Wyborczej” został opublikowany list otwarty krytykujący takie postępowanie Mirosława Piotrowskiego, podpisany przez ponad 160 naukowców z różnych ośrodków akademickich[6].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mirosław Piotrowski jest żonaty, ma czworo dzieci.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Służba idei czy serwilizm? Zygmunt Felczak i Feliks Widy­‑Wirski w najnowszych dziejach Polski (1994),
  • Reemigracja Polaków z Niemiec 1918−1939 (2000),
  • Pro Fide et Patriae. Stronnictwo Pracy i Duchowieństwo Kościoła Katolickiego na Lubelszczyźnie po II wojnie światowej (2001),
  • Syndrom PRL‑u. Wybór artykułów (2004),
  • Narodowe Siły Zbrojne na Lubelszczyźnie w latach 1944−1947 (2009).

Przypisy

  1. Powtórka z historii. sprawynauki.waw.pl, 2003-11-25. [dostęp 2010-01-19].
  2. Obwieszczenie z 8 czerwca 2009 r. o wynikach wyborów posłów do PE przeprowadzonych w dniu 7 czerwca 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 88, poz. 729)
  3. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-05-27].
  4. Czy recenzja naukowa może być podstawą oskarżenia o zniesławienie?. hfhr.pl, 2011-09-20. [dostęp 2013-02-04].
  5. Piotrowski – Poleszak: Spór lubelskich historyków w sądzie. kurierlubelski.pl, 2011-03-19. [dostęp 2013-02-04].
  6. 6,0 6,1 Proces za recenzję. Proces za recenzję. Sąd umorzył sprawę historyka z IPN. gazeta.pl, 2011-11-09. [dostęp 2013-02-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]