Mumia
Mumia – zmumifikowane (zabalsamowane) ciało człowieka lub zwierzęcia, zabezpieczone przed rozkładem odpowiednimi zabiegami i substancjami. Albo ciało, które nie uległo w dużym stopniu rozkładowi dzięki specyfice miejsca spoczynku.
Nazwa wywodzi się z arabskiego słowa pochodzenia perskiego mumija oznaczające "smołę" a właściwie bitumin[1]. Jest to substancja, którą starożytni Egipcjanie nasączali bandaże mumii.
Słowo to odnosi się zazwyczaj do mumii egipskich – ciał faraonów i dostojników starożytnego Egiptu. Mumifikację zwłok dostojników stosowali również Inkowie w Ameryce Południowej.
Spis treści |
Mumie naturalne [edytuj]
Ciało może zachować się w dobrym stanie bez zabiegów konserwujących, jeśli warunki w których spoczywa nie sprzyjają rozkładowi. Np. bardzo suche powietrze.
Mumifikacja w starożytnym Egipcie [edytuj]
Mumifikacja miała na celu zachowanie życia wiecznego. Wierzono, że jeśli mumia zostanie zbezczeszczona, dusza zmumifikowanej osoby nie zostanie rozpoznana przez bogów i na wieki będzie się błąkać pomiędzy światem żywych i umarłych. Była to najgorsza rzecz, jaka mogła się przydarzyć człowiekowi.
Egipcjanie mumifikowali swoich władców i dostojników usuwając wszystkie wnętrzności człowieka, poza sercem. Po zakonserwowaniu natronem umieszczano je w rytualnych naczyniach zwanych urnami kanopskimi lub kanopami, a następnie puste wnętrze ciała wypełniali szmatami, sianem, by zachowało kształt żywego oraz natronem. Później ciało smarowano olejkami, by mimo wysuszenia dawało się nadać mu dostojną pozycję. Potem owijano w bandaże, jako barierę dla owadów. Klejem dla nich bitumin. Między bandażami umieszczano zwykle amulety. Tak właśnie powstawały mumie, które przetrwały do dzisiejszych czasów.
Mumie dzisiaj [edytuj]
Do dzisiejszych czasów zachowała się tylko część mumii. Część z nich uległa naturalnemu rozkładowi z powodu niedoskonałości technik balsamowania i oddziaływania naturalnych czynników, np. wilgoci, temperatury, drobnoustrojów. Część została zniszczona na skutek wielokrotnych grabieży grobowców, dokonywanych przede wszystkim przez samych Egipcjan. Wiele mumii zostało również wykorzystanych w celach "leczniczych". Wynikało to z tego, że w starożytności bitumin (w perskim mummija) był używany do leczenia złamań, ran oraz niektórych dolegliwości wewnętrznych. Wraz z medycyną arabską zastosowanie bituminu trafiło tez do Europy. Ze względu że bitumin był trudno dostępny w XVI wieku uznano, że może zostać zastąpiony przez proszek z mumii[1]. Środek ten stosowano w Europie do połowy XIX wieku.
Wybrane znane mumie [edytuj]
- Ötzi – "człowiek lodu",
- człowiek z Tollund,
- Jeremy Bentham,
- Włodzimierz Lenin,
- Eva Peron,
- Mao Zedong,
- Pani z Cao,
- Yde Girl.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Paul Johnson: Cywilizacja starożytnego Egiptu. Monika Dolińska (tłum.). Warszawa: Wydawnictwo "69", 1997, s. 225. ISBN 83-86245-12-3.
Zobacz też [edytuj]
