Muzyka romantyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Romantyzm w muzyce zaczął się rodzić już za życia Beethovena, w okresie po rewolucji francuskiej, kiedy w całej Europie zaczęły zachodzić zmiany o przełomowym znaczeniu. Najwyższym celem romantyków było połączenie religii, nauki i życia w jedną wyższą, wspólną jakość, jaką była sztuka. Najkrócej można powiedzieć, że romantyzm zrodziła potrzeba i pragnienie wolności. Ta idea pozostała żywa we wszystkich następnych pokoleniach twórców, aż do dnia dzisiejszego. W latach osiemdziesiątych XIX w. zaczął się jednak odwrót od romantyzmu, czego efektem była muzyka modernistyczna.

Naczelne hasła romantyzmu[edytuj | edytuj kod]

"Sztuka dla sztuki" co znaczyło, że muzyka przestała być pisana i komponowana na życzenie, ale wtedy kiedy muzyk miał natchnienie i chciał przekazać własną wypowiedź, wyraz jego idei. Miał powrócić do natury, do dawnych wierzeń ludowych i korzeni kultury jego narodu.

"Sztuka totalna" co znaczyło, że muzyka przemawiała do odbiorcy różnymi środkami wyrazu jednocześnie (np. barwą, słowem, dźwiękiem), by w jak najbogatszy i najszerszy sposób wyrazić uczucia człowieka; zob. korespondencja sztuk, synteza sztuk.

Szkoły narodowe[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Szkoły narodowe w muzyce.

Inne daty rozpoczęcia romantyzmu[edytuj | edytuj kod]

  • 1801 – data stworzenia przez L. van Beethovena Sonaty fortepianowej nr 14 cis-moll op. 27 nr 2
  • 1821 – wystawienie opery Wolny Strzelec Karola Marii Webera
  • 1830 – wykonanie symfonii "fantastycznej" H. Berlioza

Cechy romantyzmu w muzyce[edytuj | edytuj kod]

  • przewaga treści nad formą,
  • programowość w muzyce (utwór ma treść pozamuzyczną),
  • uczuciowość,
  • subiektywizm, indywidualizm twórców,
  • synteza wszystkich sztuk. Silne związki z literaturą oraz z malarstwem. Powstają liczne pieśni solowe z towarzyszeniem fortepianu, opery i utwory programowe (Obrazki z wystawy Musorgskiego, Karnawał zwierząt Saint-Saensa).
  • elementy narodowe i ludowe,
  • tematyka fantastyczna i baśniowa,
  • rozwój wirtuozostwa,
  • rozwój instrumentacji,
  • rozszerzenie harmoniki,
  • rozwój muzykowania domowego,
  • powstawanie szkół narodowych: jest to grupa ludzi opierająca się o muzykę narodową,
  • emocjonalizm (wyrażanie uczuć), indywidualizm, uczuciowość i subiektywizm,
  • ludowość (związek muzyki z folklorem swojego narodu, sięganie do motywów muzyki ludowej),
  • rozluźnienie dotychczasowych form muzycznych.

Główni przedstawiciele romantyzmu w muzyce[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Kompozytorzy romantyzmu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • A. Einstein Muzyka w epoce romantyzmu, Kraków, PWM 1983
  • S. Jarociński Ideologie romantyczne, Kraków, PWM 1979
  • D. Gwizdalanka Romantyzm, w: Historia muzyki 2, Kraków, PWM 2006, s. 199-319