Nicky Hopkins

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nicky Hopkins
Imię i nazwisko Nicholas Christian Hopkins
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1944
Wielka Brytania Harlesden, Londyn
Data i miejsce śmierci 6 września 1994
Stany Zjednoczone Nashville
Instrument keyboard, pianino, organy, klawesyn, melotron
Gatunek rock
Zawód muzyk sesyjny
Aktywność lata 60. - 1985
Powiązania The Rolling Stones, The Easybeats, The Who, The Beatles, John Lennon, Jeff Beck, Neil Young, Jefferson Airplane, The Kinks, Quicksilver Messenger Service, Jerry Garcia Band, Mark-Almond Band, Sweet Thursday, Steve Miller Band, Cat Stevens

Nicky Hopkins, właściwie Nicholas Christian Hopkins (ur. 24 lutego 1944, zm. 6 września 1994) – angielski keyboardzista i organista, muzyk sesyjny.

Biografia i kariera[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1944 w Londynie. W dzieciństwie chorował na chorobę Leśniowskiego-Crohna. Karierę muzyczną rozpoczął na początku lat 60. jako pianista formacji Savages, w której grali Screaming Lord Sutch i Ritchie Blackmore, późniejszy współzałożyciel Deep Purple[1]. W początkach swojej kariery w Londynie w latach 60. pracował z takimi producentami jak Shel Talmy i Mickie Most, a także nagrywał z takimi artystami jak: The Kinks, The Move, Alun Davies (w tamtym czasie koncertował wraz z Catem Stevensem i Jon Mark (później Mark-Almond Band). Nawiązał wieloletnią współpracę z The Who: zagrał na singlu "Anyway, Anyhow, Anywhere", następnie na całym albumie My Generation oraz na wydanych później nagraniach: Who's Next (1971) i The Who by Numbers (1975)[2]. W 1967 dołączył do The Jeff Beck Group. W 1968 zagrał wraz ze szwedzkim zespołem Tages na singlu "Halcyon Days". Trzy lata później został zawarty na liście artystów występujących w brytyjskim etapie trasy koncertowej The Rolling Stones. 7 stycznia 1972 ukazał się album Jamming with Edward!, który muzyk nagrał wraz z The Rolling Stones; wydawnictwo uplasowało się na 33. miejscu listy Billboard 200[3]. Ze względu na stan zdrowia nie wyruszył w 1973 wraz z The Rolling Stones w trasę koncertową. Od sierpnia do grudnia 1975 uczestniczył w trasie wraz z Jerry Garcia Band[4]. Uczestniczył w nagraniach do albumu Black and Blue (1976), brał udział w większości solowych projektów członków Stones do 1991.

W 1969 był liderem zespołu Sweet Thursday, w skład którego prócz niego weszli Alun Davies (Cat Stevens) Jon Marks, Harvey Burns i Brian Odgers. W tym samym roku formacja wydała pierwszy eponimiczny album studyjny, nie był on jednak promowany z powodu bankructwa Daviesa[5]. W 1973 Hopkins nagrał i wydał album The Tin Man Was a Dreamer za pośrednictwem Columbia Records[6], zaś w 1975 No More Changes; na albumie gościnnie wystąpili: David Tedstone (gitary), Michael Kennedy (gitary), Rick Willis (gitara basowa) i Eric Dillon (perkusja, instrumenty perkusyjne), wokal wspierający dodawali Kathi McDonald, Lea Santo-Robertie, Doug Duffey i Dolly. Muzyk nagrał jeszcze jeden album, Long Journey Home, niewydany. W latach 1992-1993 Hopkins wydał trzy soundtracki nagrane w Japonii: The Fugitive, Patio i Namiki Family.

Muzykowi zadedykowany jest utwór zespołu The Kinks, "Session Man" z albumu Face to Face (1966)[7].

Zmarł w wieku 50 lat w szpitalu w Nashville w wyniku komplikacji po operacji jelita. Muzyk pracował nad swoją autobiografią (wraz z pisarzem Rayem Colemanem).

Wybrana dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Sporządzono na podstawie materiału źródłowego[7].

Przypisy

  1. Nicky Hopkins - Biography (ang.). allmusic. [dostęp 2010-03-02].
  2. Nicky Hopkins (ang.). spiritus-temporis.com. [dostęp 2010-03-02].
  3. Nicky Hopkins - Charts and Awards - Billboard Singles (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-03-02].
  4. Jackson, Blair (2000). Garcia: An American Life, s. 269-70. Penguin. ISBN 0-14-029199-7.
  5. Craig Harris, Allmusic Artist: Alun Davies
  6. Nicky Hopkins - The Thin Man Was A Dreamer (ang.). discogs.com. [dostęp 2010-03-02].
  7. 7,0 7,1 1944 - session pianist Nicky Hopkins is born... (ang.). thisdayinrock.com. [dostęp 2010-03-02].
  8. Matt Kent and Andy Neill, liner notes to The Who--The Ultimate Collection, s. 4, (MCA Records, 2002)
  9. Leng, Simon (2006). While My Guitar Gently Weeps: The Music of George Harrison, w. 126. Hal Leonard Corporation. ISBN 1-4234-0609-5.