Mick Jagger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mick Jagger
Jagger live Italy 2003.JPG
Mick Jagger, 2003
Imię i nazwisko Michael Philip Jagger
Data i miejsce urodzenia 26 lipca 1943
Dartford, Anglia
Pochodzenie Wielka Brytania
Instrument harmonijka ustna, fortepian, gitara
Gatunek dance rock[1], pop rock[1], rock and roll[1]
Zawód wokalista, kompozytor, producent muzyczny, aktor
Aktywność od 1962
Wytwórnia płytowa CBS Records, Atlantic Records, Virgin Records, Rhino Records
Powiązania Little Boy Blue, Blue Boys
Zespół
The Rolling Stones
SuperHeavy
Odznaczenia
Knight Bachelor
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Sir Mick Jagger, właśc. Michael Philip Jagger (ur. 26 lipca 1943, Dartford, Anglia)[2]brytyjski wokalista i współzałożyciel zespołu rockowego The Rolling Stones. Jagger jest współtwórcą większości repertuaru grupy (wraz z gitarzystą Keithem Richardsem).

Jest wykonawcą opartych na bluesie i soulu melodyjnych i pełnych ekspresji piosenek, które sam komponuje. Jako solista Jagger wydał pięć albumów, które cieszyły się umiarkowanym powodzeniem, próbował także, bez większego powodzenia, kariery aktorskiej.

12 grudnia 2003 roku obdarzony brytyjskim tytułem szlacheckim[3]. W 2006 roku piosenkarz został sklasyfikowany na 15. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów według Hit Parade[4].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przyszedł na świat w przeciętnej rodzinie klasy średniej jako syn nauczyciela wychowania fizycznego Joego i fryzjerki Evy. Chociaż jego stopnie pogorszyły się, gdy poświęcał więcej czasu muzyce, Jagger wybrał po otrzymaniu stypendium socjalnego studia ekonomiczne.

W wieku 5 lat poznał na przedszkolnym boisku chłopca nazywającego się Keith Richards. Ich drogi rozeszły się, gdy poszli do innych szkół, lecz w 1960 przypadkowo odnowili znajomość w pociągu. Jagger grał wtedy w kapeli Little Boy Blue and the Blue Boys, a Richards studiował sztuki piękne. Ich przyjaźń scementowało zamiłowanie do amerykańskiej muzyki, jednak decydujący wpływ na ich całe przyszłe życie miał rok 1962, w którym przyłączył się do zespołu Briana Jonesa.

2 maja 1962 roku utalentowany młody multiinstrumentalista zafascynowany bluesem - Brian Jones zamieścił ogłoszenie w czasopiśmie muzycznym „Jazz News”, że tworzy nowy zespół i poszukuje do niego gitarzystów i wokalistów, a także saksofonistę, pianistę, basistę i perkusistę. Pierwszy zgłosił się pianista Ian Stewart, następnie Geoff Bradford (gitarzysta), nie mieli w tym czasie stałego perkusisty. W czerwcu Mick Jagger i Keith Richards wybrali się na jedną z prób zespołu Jonesa, wkrótce potem przyłączyli się do jego zespołu, zastępując Geoffa. W lipcu nadarzyła się okazja zagrania koncertu w Marquee Club w zastępstwie za Blues Incorporated, w tym czasie zespół jeszcze nie miał nazwy - dlatego Jones specjalnie na tą okazję zdecydował, że wystąpią pod nazwą The Rollin' Stones (inspirował się utworem Muddy'ego Watersa o podobnym tytule). Wystąpili w składzie Mick Jagger (wokal), Keith Richards i Brian Jones (gitary), Dick Taylor (gitara basowa), Ian Stewart (piano) oraz Mick Avory[5] (perkusja), (według innych źródeł grał wtedy Tony Chapman, który był pierwszym perkusistą Stones)[6][7][8]. Występ w Marquee Club okazał się sukcesem, zespół zaczął następnie grywać we wspomnianym Ealing Jazz Club. Muzycy nadal poszukiwali perkusisty, gdyż Jones uważał, że tylko z bardzo dobrym perkusistą będą dobrze brzmieć, tymczasowo wykorzystywali do tego celu Tony'ego Chapmana, z którego jednak nie byli zadowoleni. W sierpniu 1962 do Jonesa, który samotnie wynajmował mieszkanie w londyńskiej Chelsea przy Edith Grove 102 (w tym czasie mieszkał z Pat Andrews i dzieckiem), wprowadził się Mick Jagger, niedługo potem Keith Richards. Było to mieszkanie bez łazienki z tylko jedną żarówką w dużym pokoju (wynajęte za 16 funtów tygodniowo). Zarobione pieniądze Jones przeznaczał na struny gitarowe i sprzęt, pieniądze Pat Andrews były na życie. W wolnych chwilach Jones, Jagger i Richards słuchali płyt, najczęściej Muddy'go Watersa oraz grali i śpiewali bluesa, poza tym Jones nadal pracował w sklepie, Jagger uczył się w londyńskim LSE, a Richards szukał pracy[5][9][10][11][12][13].

 Osobny artykuł: The Rolling Stones.

W 1967 on i Richards zostali aresztowani za posiadanie nielegalnej amfetaminy; Jagger krył w rzeczywistości swą dziewczynę, Marianne Faithfull. Ich pięcioletni związek zakończył się po stracie dziecka Marianne i jej nieudanym samobójstwie w 1969. Później nawiązał szybki romans z Marshą Hunt, który rozpadł się, zanim zdążyła urodzić córeczkę Karis w 1970. W tym samym roku wystąpił w Ned Kelly (był to jego filmowy debiut). W maju 1971 we Francji Mick Jagger i Bianca Pérez Mora Macias, nikaraguańska modelka, wzięli ślub. Pięć miesięcy później przyszła na świat ich córka Jade. W 1980 nastąpił kolejny rozwód, gdy muzyk odbił teksańską modelkę Jerry Hall Brianowi Ferry, z którą oficjalnie się afiszował.

W połowie lat 80. nagrał kilka albumów solowych, gdy on i Keith Richards pokłócili się. Przebaczyli sobie w 1989. Mick Jagger pogodził się także z Jerry Hall po tym, jak jego ukochana spotykała się z milionerem zajmującym się hodowlą koni[potrzebne źródło]. W 1984 urodziła im się córka Elizabeth, a w 1985 – syn James. W 1990 przypieczętowali związek ślubem na Bali.

W styczniu 1992 przyszła na świat kolejna ich córka, Georgia May. Tymczasem Jaggera przyłapano w Tajlandii z modelką Carlą Bruni[styl do poprawy]. Kilka miesięcy później został dziadkiem. W 1992 wystąpił w filmie Freejack. W 1994 Stonesi otrzymali nagrodę Grammy za najlepszy album rockowy Voodoo Lounge. W 1996 rozeszły się pogłoski o romansie Micka z czeską modelką, ale udało mu się udobruchać żonę[potrzebne źródło], a w 1997 para doczekała się syna Gabriela. Mimo to małżonkowie rozstali się po ujawnieniu rewelacji o romansie artysty z modelką Lucianą Morad, którego owocem było dziecko (ur. w maju 1999). W listopadzie 2001 ukazała się jego płyta Goddess in the Doorway. Potem Jagger zajął się produkcją filmową (Enigma, 2001). Wartość jego majątku pod koniec XX wieku oszacowano na ponad 230 mln dolarów.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat
USA
[14]
GBR
[15]
DEU
[16]
AUT
[17]
CHE
[18]
FRA
[19]
NLD
[20]
NOR
[21]
1985 She's the Boss
  • Data: 21 lutego 1985
  • Wydawca: CBS Records
13 6 7 3 2 4
1987 Primitive Cool
  • Data: 14 września 1987
  • Wydawca: CBS Records
41 26 15 14 5 13
1993 Wandering Spirit
  • Data: 9 lutego 1993
  • Wydawca: Atlantic Records
11 12 3 2 2 3 4
2001 Goddess in the Doorway
  • Data: 19 listopada 2001
  • Wydawca: Virgin Records
39 44 2 3 8 12 11 8
2008 The Very Best of Mick Jagger
  • Data: 1 października 2007
  • Wydawca: Atlantic/Rhino Records
77 57 8 25 44 27 25
"—" pozycja nie była notowana.

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Uwagi Źródło
1970 Performance jako Turner, reżyseria: Donald Cammell, Nicolas Roeg
[23]
Ned Kelly jako Ned Kelly, reżyseria: Tony Richardson
1997 Bent jako Greta/George, reżyseria: Sean Mathias
2001 Gra w słowa jako Luther Fox, reżyseria: George Hickenlooper

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Stephen Thomas Erlewine: Mick Jagger Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2011-09-28].
  2. Biography for Mick Jagger (ang.). [dostęp 9 maja 2009].
  3. Stones frontman becomes Sir Mick (ang.). bbc.co.uk, 2003-12-12. [dostęp 2009-05-09].
  4. Hit Parader’s Top 100 Metal Vocalists of All Time (ang.). www.hearya.com. [dostęp 2010-06-16].
  5. 5,0 5,1 Bill Wyman: The Rolling Stones. Wiedza i Życie. ISBN 83-7184-272-4.
  6. Bob Brunning: The British Connection, 1986. London: Helter Skelter Blues: The British Connection, London: Helter Skelter, 2002. (ang.)
  7. Dick Heckstall-Smith: The safest place in the world: A personal history of British Rhythm and blues, 2004. Clear Books, 2004. (ang.)
  8. Harry Shapiro: Alexis Korner: The Biography, 1997. Bloomsbury Publishing PLC, 1997. (ang.)
  9. Anna Wohlin: The Murder of Brian Jones. Blake Publishing, Ltd, 2001. ISBN 978-1857823165.
  10. James Hector: The Complete Guide to the Music of the Rolling Stones. Omnibus Pr, 1995. (ang.) ISBN 978-0711943032
  11. David Hinckley, Debra Rodman: The Rolling Stones: Black and White Blues, 1963. Turner Pub, 1995. ISBN 978-1570361500. (ang.)
  12. Sean Egan: The Rough Guide to The Rolling Stones. Rough Guides, 2006. ISBN 978-1843537199. (ang.)
  13. Daniel Wyszogrocki: Satysfakcja. 30 lat the Rolling Stones. Polska Oficyna Wydawnicza BGW, Warszawa 1993. ISBN 83-86365-63-3.
  14. Mick Jagger Billboard Albums Chart (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2011-09-28].
  15. Mick Jagger UK Charts (ang.). www.chartstats.com. [dostęp 2011-09-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-08-19)].
  16. Chartverfolgung / Mick Jagger / Longplay (niem.). www.musicline.de. [dostęp 2011-09-28].
  17. Mick Jagger Austrian Albums Chart (ang.). austriancharts.at. [dostęp 2011-09-28].
  18. Mick Jagger Swiss Albums Chart (ang.). hitparade.ch. [dostęp 2011-09-28].
  19. Mick Jagger French Albums Chart (ang.). lescharts.com. [dostęp 2011-09-28].
  20. Mick Jagger Dutch Albums Chart (ang.). dutchcharts.nl. [dostęp 2011-09-28].
  21. Mick Jagger Norwegian Albums Chart (ang.). norwegiancharts.com. [dostęp 2011-09-28].
  22. 22,0 22,1 RIAA: Mick Jagger (search for Mick Jagger) (ang.). www.riaa.com. [dostęp 2011-09-28].
  23. Mick Jagger (pol.). www.filmweb.pl. [dostęp 2011-09-28].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]