Niszczyciele typu Fletcher

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Niszczyciele typu Fletcher
USS "Fletcher" (DD-445)
Opis typu
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Użytkownicy  Armada de la República Argentina
 Marinha do Brasil
 Armada de Chile
 Polemiko Naftiko
 Armada Española
 Japońskie Morskie Siły Samoobrony
 Kolumbia
 Korea Południowa
 Meksyk
 RFN
 Marynarka Wojenna Peru
 US Navy
 MW Republiki Chińskiej
 Türk Deniz Kuvvetleri
 Marina Militare
Wejście do służby 1942
Zbudowane okręty 175
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 2050 t
pełna: 2500 t
Długość 114,7 m
Szerokość 12 m
Zanurzenie 3,8 m
Napęd 2 turbiny parowe o mocy 60 000 KM napędzające dwie śruby
Prędkość 36,5 węzła
Załoga 329
Uzbrojenie 5 dział 127 mm
6-10 dział 40 mm (początkowo 4 armaty 28 mm)
7-10 dział 20 mm
10 wyrzutni torped kaliber 533 mm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Profil niszczyciela USS "Charrette"

Niszczyciele typu Fletcheramerykańskie niszczyciele z okresu II wojny światowej. Masowo produkowane w latach 1942-1944 (wyprodukowano 175 okrętów) brały aktywny udział w II wojnie światowej, wojnie w Korei i wojnie w Wietnamie. Liczne okręty tego typu po wycofaniu ze służby w US Navy były przekazywane do marynarek wojennych państw sojuszników Stanów Zjednoczonych. Ostatni pełniący czynną służbę niszczyciel typu Fletcher został wycofany ze składu meksykańskiej marynarki wojennej w 2002, po 60 latach łącznej służby.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu II wojny światowej w Stanach Zjednoczonych przyśpieszono tempo prac nad nowymi typami niszczycieli, które miałyby zastąpić przestarzałe niszczyciele produkowane masowo w czasie I wojny światowej. Nowe okręty miały charakteryzować się wzmocnionym uzbrojeniem przeciwlotniczym i wysoką prędkością maksymalną wynoszącą ok. 35 węzłów, która umożliwiałaby sprawne współdziałanie z szybkimi zespołami składającymi się m.in. z lotniskowców.

W styczniu 1940 zostało złożone zamówienie na pierwszą partię 130 okrętów typu Fletcher. Aby przyśpieszyć budowę okrętów zamówienie rozdzielono pomiędzy 11 stoczni. Położenie stępek pod dwa pierwsze okręty typu USS "Nicholas" i USS "O Bannon" miało miejsce 3 marca 1941 w stoczni Bath Iron Works. USS "Nicholas" wszedł do służby 4 czerwca 1942.

W porównaniu z poprzednimi typami niszczycieli budowanymi dla US Navy na jednostkach typu Fletcher znacznemu wzmocnieniu uległo uzbrojenie przeciwlotnicze (a także inne), co spowodowało wzrost wyporności okrętów. Ich gładkie pokłady wzmocniły konstrukcję, ograniczając jednocześnie wolną przestrzeń.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Od 1942 niszczyciele typu Fletcher wzięły aktywny udział w walkach przeciwko siłom osi. Do końca wojny w walkach utracono 17 okrętów. Podczas walk w czasie II wojny światowej liczba uzbrojenia przeciwlotniczego wzrosła do poziomu 5 dwulufowych dział 40 mm Boforsa oraz siedmiu 20 mm dział Oerlikona w 1945. Trzy niszczyciele (z sześciu planowanych) zostały zbudowane z katapultami samolotów, co kosztowało je jedno stanowisko dział 127 mm oraz tylne stanowisko wyrzutni torpedowych (wybudowane niszczyciele to ("Pringle", "Stevens", "Halford"). Nie były udanymi konstrukcjami, więc budowa podobnych okrętów nie była kontynuowana, a te, już istniejące, po pewnym czasie zostały przebudowane do normalnej konfiguracji.

Kilka zmodyfikowano w 1945, zamieniając jeden zestaw wyrzutni torpedowych na działa przeciwlotnicze. Po zakończeniu wojny większość z ocalałych jednostek przeniesiono do rezerwy, jednak wraz ze wzrostem napięcia międzynarodowego i początkiem zimnej wojny część okrętów, poddana modernizacjom, powróciła do służby. 39 okrętów tego typu zostało przebudowanych, co zredukowało ich główne uzbrojenie i liczbę wyrzutni torpedowych. W zamian na wielu okrętach zainstalowano Weapon Alpha, która strzelała przed dziób. Inne zostały wyposażone w moździerze przeciwpodwodne hedgehog.

Wiele okrętów zostało sprzedanych innym marynarkom w latach 50. XX wieku. Okręty otrzymały następujące kraje:

Argentyna: 5
Brazylia: 7
Chile: 2
Kolumbia: 1
Grecja: 6
Włochy: 3
Japonia: 2
Meksyk: 2
Peru: 2
Korea Południowa: 3
Hiszpania: 5
Tajwan: 4
Turcja: 4
RFN: 6

Wszystkie pozostające w służbie amerykańskiej niszczyciele typu Fletcher złomowano w latach 19681976. Ostatni niszczyciel tego typu BAM "Cuitlahuac" (ex-"John Rodgers"), pozostawał w służbie meksykańskiej do 2002, jako ostatni z typu służący w XXI wieku[1].

Cztery okręty zostały zachowane jako okręty muzealne:

Są plany odkupienia USS "John Rodgers" od Marynarki Meksykańskiej i wystawienia go jako okrętu muzealnego w USA.

Projekt okrętu[edytuj | edytuj kod]

"Fletcher" w 1942 roku
Diagram niszczyciela typu Fletcher
CMC: (ang. Command and Control) PH: Mostek
CIC: Centrum Informacji bojowej ER: Maszynownia
5: Działa 127 mm (#1 – 5) IC&P: Centrum komunikacyjne & Plot
HR: Pomieszczenie amunicyjne DC: Bomby głębinowe (brak na rysunku)
EQ: Kwatery podoficerów BR: Kotłownia
M: Magazyny 40: Działa przeciwlotnicze kal. 40 mm
OQ: Kwatery oficerskie G: Kuchnia
W: (ang. Wardroom) L: Pralnia
CM: (ang. Crew Mess) T: Wyrzutnie torpedowe
FO: Olej napędowy (ang. Fuel Oil) MSP:

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]