Opium ludu

Z Wikipedii

Opium ludu (a. opium mas; niem. Opium des Volkes) – fraza Karola Marksa określająca religię jako zbiór złudzeń mających na celu uśmierzenie cierpienia. Marks był ateistą i twierdził, że w zdobywaniu szczęścia ludziom owo opium przeszkadza.

Wyrażenie to znajduje się we wstępie do Przyczynku do krytyki heglowskiej filozofii prawa (1843):

Nędza religijna jest jednocześnie wyrazem rzeczywistej nędzy i protestem przeciw nędzy rzeczywistej. Religia jest westchnieniem uciśnionego stworzenia, sercem nieczułego świata, jest duszą bezdusznych stosunków. Religia jest opium ludu^[1].

Włodzimierz Lenin kilkakrotnie podejmował tę ideę Marksa ("O stosunku partii robotniczej do religii", 1900, "Socjalizm i religia", 1905). Bolszewicy zmienili jednak sens oryginalnej idei^{[potrzebne źródło]} (opium dla ludu zamiast opium ludu).

Przypisy