Organizacja Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Организация Договора о коллективной безопасности
Organizacja Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym
Flaga Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym
Flaga Organizacji Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym
CSTO.svg
Język roboczy rosyjski
Siedziba Moskwa
Członkowie  Armenia
 Białoruś
 Kazachstan
 Kirgistan
 Rosja
 Tadżykistan
Sekretarz generalny Nikołaj Bordjuża
Utworzenie 15 maja 1992
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Oficjalna strona organizacji

Organizacja Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym (OUBZ) (ros. Организация Договора о Коллективной Безопасности - ОДКБ, ODKB) – układ zbiorowego bezpieczeństwa niektórych państw WNP.

Historia powstania[edytuj | edytuj kod]

U źródeł jej powstania leży podpisanie 15 maja 1992 traktatu taszkenckiego o bezpieczeństwie zbiorowym. Traktat ten podpisały: Armenia, Kazachstan, Kirgistan, Rosja, Tadżykistan i Uzbekistan. Azerbejdżan przystąpił 24 września 1993, Gruzja 9 grudnia 1993, Białoruś 31 grudnia 1993. Traktat ten uprawomocnił się 20 kwietnia 1994.

Sygnatariusze wyrzekli się groźby użycia siły wobec państw trzecich, zadeklarowali nieprzystępowanie do sojuszy wojskowych, zapewnili, że agresja na którekolwiek z państw układu, będzie potraktowane jako atak na całą organizację. Po pięciu latach obowiązywania traktatu - 2 kwietnia 1999 nastąpiło jego odnowienie, jednak już w innym składzie. W międzyczasie organizację opuściły Azerbejdżan, Gruzja i Uzbekistan, tworząc, wymierzoną w dominację rosyjską w regionie organizację GUAM.

7 października 2002 w Kiszyniowie pozostałe sześć państw sygnatariuszy traktatu taszkenckiego powołało Organizację Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym. 17 sierpnia 2006 do organizacji tej powrócił Uzbekistan, który po raz wtóry opuścił sojusz w 2012 roku[1].

Cele polityczne[edytuj | edytuj kod]

Układ ten nosi znamiona organizacji hegemonicznej, gdzie naczelna rola przypada Federacji Rosyjskiej. Wyraźna jest asymetria potencjału militarnego Rosji i pozostałych sygnatariuszy, zmuszonych kierować się rosyjską racją stanu. W rzeczywistości układ ten jest próbą zachowania hegemonii przez Rosję na obszarze postradzieckim i ma na celu uniemożliwienie byłym republikom radzieckim pełnej integracji ze strukturami euroatlantyckimi[potrzebne źródło].

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Członkowie układu przeprowadzają liczne manewry wojskowe z udziałem wielu żołnierzy. Zazwyczaj są to ćwiczenia armii rosyjskiej i armii jednego z członków układu. m.in. 17 czerwca 2006 na Białorusi, niedaleko od polskiej granicy rozpoczęły się rosyjsko-białoruskie manewry Tarcza Związku 2006 z udziałem 8 800 żołnierzy.

4 lutego 2008 podczas szczytu w Moskwie zapadła decyzja o utworzeniu sił szybkiego reagowania[2].

Państwa członkowskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Putinowi sypie się sojusz wojskowy. Uzbekistan wychodzi z OUBZ. kresy.pl, 2012-06-29. [dostęp 30 czerwca 2012].
  2. Siły proradzieckiego ODKB będą nie gorsze od sił NATO. rp.pl, 2009-02-04. [dostęp 5 lutego 2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]