Ottynia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Otynia)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ottynia
Herb
Herb Ottyni
Państwo  Ukraina
Obwód iwanofrankiwski
Rejon kołomyjski
Powierzchnia 17,77 km²
Wysokość 268 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

5327
308 os./km²
Nr kierunkowy +380 3433
Kod pocztowy 78223
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Ottynia
Ottynia
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Ottynia
Ottynia
Ziemia 48°44′N 24°51′E/48,733333 24,850000Na mapach: 48°44′N 24°51′E/48,733333 24,850000
Portal Portal Ukraina

Ottynia (ukr. Отинія, Otynija) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim, w rejonie kołomyjskim. W 2001 roku liczyło ok. 5,3 tys. mieszkańców[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ottynia została pierwszy raz wspomniana w dokumentach z 1610 roku jako rezydencja magnacka. W 1669 roku Wacław Potocki ufundował w Ottyni pierwszy drewniany kościół. W I Rzeczypospolitej należała województwa ruskiego, pod zaborem austriackim wchodziła w skład prowincji Galicja. W 1880 roku miejscowość liczyła 3714 mieszkańców w tym 1557 Żydów, w 1913 roku liczyła ok. 5000 mieszkańców, w tym 1000 Polaków, 2000 Żydów, 1500 Rusinów oraz 500 Czechów i Niemców. Na początku XX wieku w miejscu drewnianej świątyni wybudowano nowy murowany kościół, którego ołtarz ozdobili artyści sprowadzeni z Tyrolu w 1911 roku.

Przed pierwszą wojną światową w mieście funkcjonowała duża fabryka maszyn rolniczych „Bredt” zatrudniająca ponad 400 pracowników, fabryka znajdowała się w pobliżu dworca kolejowego. W mieście znajdował się dwór i park, własność Łukaszewiczów. Miasto było siedzibą rabinatu, mieszkał tu również rabin „cudotwórca” Chaim Hager.

W sieprniu 1941 roku doszło w Ottyni do krwawego pogromu ludności żydowskiej z rąk niemieckich oraz mieszkających tu Ukraińców. Żydzi, którzy przeżyli, trafili później do obozu koncentracyjnego. 25 lipca 1944 roku Ottynia została zdobyta przez wojska radzieckie[2].

Po drugiej wojnie światowej, Polacy w wyniku podjętej decyzji o wysiedleniu z rodzinnych stron zamiast pakować własny dobytek w kufrach i skrzyniach przewieźli (tzw. komitet zaprzysiężonych obywateli) do Polski całe wyposażenie kościoła z Ottyni. Można je dziś oglądać w Ligocie Książęcej koło Namysłowa.[potrzebne źródło]

Przypisy

  1. смт Отинія, Івано-Франківська область, Коломийський район (ukr.). Офіційний портал Верховної Ради України. [dostęp 2014-07-24].
  2. ВОВ-60 - Сводки

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]