Owczarek belgijski
Owczarek belgijski, belgijski pies pasterski – grupa wielu blisko ze sobą spokrewnionych ras psów pasterskich uzyskanych w Belgii w drodze selekcji hodowlanej na wydajność w zaganianiu i na posłuszeństwo, powszechnie używanych do strzeżenia stad do końca XIX wieku[1]. W 1891 roku profesor Adolf Reul z Belgijskiej Szkoły Nauk Weterynaryjnych zainicjował proces selekcjonowania (z 8 uznawanych wówczas standardów) 4 głównych linii hodowlanych[2] uzyskując jeden podstawowy typ o 4 maściach i rodzajach szaty, obecnie uznawanych za odrębne rasy lub za odmiany owczarka belgijskiego, w zależności od narodowego klubu danego kraju. Są to:
- groenendael (zwany również owczarkiem belgijskim albo belgijskim psem pasterskim[1], odmiana długowłosa czarna),
- tervueren (owczarek długowłosy[1], odmiana długowłosa płowa i szara),
- laekenois (owczarek szorstkowłosy[1], odmiana szorstkowłosa płowa),
- malinois (odmiana krótkowłosa płowa).
W Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI) owczarek belgijski jest zarejestrowany jako jedna rasa o numerze wzorca 15, podzielona na cztery odmiany[3]. W Stanach Zjednoczonych jedynie laekenois nie został uznany za odrębną rasę, natomiast pod nazwą owczarka belgijskiego klasyfikowany jest najpopularniejszy groenendael.
Współcześnie owczarki belgijskie są użytkowane jako psy obronne pracujące w policji i armii, a także jako psy stróżujące. Przy zapewnieniu im odpowiedniej dawki ruchu dobrze przystosowują się do warunków panujących w mieszkaniach[1].
Owczarki belgijskie to rasa dość trudna przez swoją silną potrzebę ruchu, dlatego nie jest polecana początkującym hodowcom. Są to psy bystre, inteligentne i bardzo czujne, skore do współpracy.
Potrzebami istotnymi do zrealizowania wobec owczarków belgijskich są:
- umiejętnie prowadzona socjalizacja ze światem (z ludźmi, w tym z dziećmi, otoczeniem, z innymi zwierzętami);
- przeprowadzenie odmiennej tresury niż np. dla owczarka niemieckiego, z którym są często mylone. "Belga" nie da się do wykonania danej czynności zmusić przy pomocy tzw. "twardej szkoły" czyli powtarzaniu komendy i egzekwowaniu jej wykonania – reakcją "Belga" jest najczęściej agresja a czasem apatia. Uczą się za to bardzo szybko (czasem także rzeczy niepożądanych) w trakcie interesującej zabawy prowadzonej przez konsekwentnego i cierpliwego tresera czy właściciela.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.
- ↑ Fogle Bruce: Wielka encyklopedia : Psy. Warszawa: MUZA SA, 1996. ISBN 83-7079-672-0.
- ↑ Systematyka ras wg FCI z uwzględnieniem polskiego nazewnictwa ras. (pdf)
[edytuj] Bibliografia
- Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 1998, s. 204. ISBN 83-7073-122-8.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Biuletyn Owczarków Belgijskich w Polsce – informacje o rasach, aktualności, galeria, forum dyskusyjne
- Owczarkibelgijskie.pl – Strona o rasie i forum
