Owczarek staroangielski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Owczarek staroangielski
Old english sheepdog Ch Bobbyclown's Dare for More.jpg
Owczarek staroangielski
Inne nazwy Old English Sheepdog, Bobtail
Kraj patronacki Wielka Brytania[1]
Wymiary
Wysokość min. 61 (psy), 56 (suki) cm[2]
Masa 30 - 36 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa I, Sekcja 1,
nr wzorca 16
AKC Herding
ANKC Grupa 5 (Working Dogs)
CKC Grupa 7 - Herding Dogs
KC(UK) Pastoral
NZKC Working
UKC Grupa 6 -Herding Dog
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC

Owczarek staroangielski, bobtail - jedna z ras psów należących do psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Nazwa "bobtail" pochodzi z języka angielskiego i oznacza "krótki ogon".

Według klasyfikacji FCI nie podlega próbom pracy[3]. Typ wilkowaty[1].

Krótki rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa stara, znana w Anglii już w średniowieczu jako użyteczna do obrony przed wilkami i niedźwiedziami, a potem do zaganiania owiec.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pies reprezentacyjny, ale w niektórych krajach (Australia, Nowa Zelandia) w dalszym ciągu jest to pies pracujący.

Bobtail

Temperament[edytuj | edytuj kod]

Kilkadziesiąt lat temu przedstawicieli tej rasy określano jako psy zawzięte i nie budzące zaufania[2]. Dziś to pies zrównoważony, przyjazny, wierny, inteligentny, spokojny. Ma bardzo dobry, pogodny charakter. Odznacza się spokojnym i łagodnym usposobieniem. Jest czujny, lecz nie płochliwy i nie szczekliwy. Cierpliwy w stosunku do dzieci. Dość łatwo przystosowuje się do życia w mieszkaniu. Do szczęścia potrzebuje towarzystwa człowieka.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Mocna i zwarta, charakterystyczne gęste owłosienie „napuszone” oraz przebudowany zad; głowa duża, oczy ciemne, uszy małe, obwisłe, przylegające do głowy; tułów zwarty i krótki; głęboka klatka piersiowa; kończyny proste, niezbyt długie. Ogony, kiedyś cięto, obecnie ogony się zachowuje. Ogon powinien być noszony nisko, ale bez podwijania.

Umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Różne odcienie szarości lub niebieskiego aż po grizzly, dopuszczalne niewielkie białe znaczenia na tułowiu. Głowa,kryza, kończyny przednie i tylne, koniec ogona (tzw. irlandzkie znaczenia) białe. Często ciemne plamy na głowie. Szczenięta są biało-czarne, jaśnieją z wiekiem.

Utrzymanie[edytuj | edytuj kod]

Potrzebuje czasochłonnej pielęgnacji długiego włosa; szata wymaga wyczesywania i kąpieli. Podszerstek należy delikatnie wyczesywać, nie niszcząc przy tym długiego włosa. Można strzyc, aby łatwiej utrzymywać pielęgnację psa. Sierść odrasta po strzyżeniu koło roku do długości wystawowej.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 50.
  2. 2,0 2,1 David Taylor: Księga psów. s. 156-157.
  3. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 60.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 169. ISBN 83-7073-122-8.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.