Owczarek staroangielski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Owczarek staroangielski
Old english sheepdog Ch Bobbyclown's Dare for More.jpg
Owczarek staroangielski
Inne nazwy Old English Sheepdog, Bobtail
Kraj patronacki Wielka Brytania[1]
Wymiary
Wysokość min. 61 (psy), 56 (suki) cm[2]
Masa 30 - 36 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa I, Sekcja 1,
nr wzorca 16
AKC Herding
ANKC Grupa 5 (Working Dogs)
CKC Grupa 7 - Herding Dogs
KC(UK) Pastoral
NZKC Working
UKC Grupa 6 -Herding Dog
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Owczarek staroangielski, bobtail - jedna z ras psów należących do psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Nazwa "bobtail" pochodzi z języka angielskiego i oznacza "krótki ogon".

Według klasyfikacji FCI nie podlega próbom pracy[3]. Typ wilkowaty[1].

Krótki rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Rasa stara, znana w Anglii już w średniowieczu jako użyteczna do obrony przed wilkami i niedźwiedziami, a potem do zaganiania owiec.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pies reprezentacyjny, ale w niektórych krajach (Australia, Nowa Zelandia) w dalszym ciągu jest to pies pracujący.

Bobtail

Temperament[edytuj | edytuj kod]

Kilkadziesiąt lat temu przedstawicieli tej rasy określano jako psy zawzięte i nie budzące zaufania[2]. Dziś to pies zrównoważony, przyjazny, wierny, inteligentny, spokojny. Ma bardzo dobry, pogodny charakter. Odznacza się spokojnym i łagodnym usposobieniem. Jest czujny, lecz nie płochliwy i nie szczekliwy. Cierpliwy w stosunku do dzieci. Dość łatwo przystosowuje się do życia w mieszkaniu. Do szczęścia potrzebuje towarzystwa człowieka.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Mocna i zwarta, charakterystyczne gęste owłosienie „napuszone” oraz przebudowany zad; głowa duża, oczy ciemne, uszy małe, obwisłe, przylegające do głowy; tułów zwarty i krótki; głęboka klatka piersiowa; kończyny proste, niezbyt długie. Ogony, kiedyś cięto, obecnie ogony się zachowuje. Ogon powinien być noszony nisko, ale bez podwijania.

Umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Różne odcienie szarości lub niebieskiego aż po grizzly, dopuszczalne niewielkie białe znaczenia na tułowiu. Głowa,kryza, kończyny przednie i tylne, koniec ogona (tzw. irlandzkie znaczenia) białe. Często ciemne plamy na głowie. Szczenięta są biało-czarne, jaśnieją z wiekiem.

Utrzymanie[edytuj | edytuj kod]

Potrzebuje czasochłonnej pielęgnacji długiego włosa; szata wymaga wyczesywania i kąpieli. Podszerstek należy delikatnie wyczesywać, nie niszcząc przy tym długiego włosa. Można strzyc, aby łatwiej utrzymywać pielęgnację psa. Sierść odrasta po strzyżeniu koło roku do długości wystawowej. Różne szkoły i możliwości czesania i utrzymania, wymagana raczej systematyczność niż niepotrzebne częste czesanie. Bobtail nie linieje, wymaga systematycznego wyczesywania podszerstka.{{fakt}

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 50.
  2. 2,0 2,1 David Taylor: Księga psów. s. 156-157.
  3. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 60.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 169. ISBN 83-7073-122-8.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.