Komondor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Komondor
Komondor delvin.jpg
Komondor
Inne nazwy Hungarian Komondor, Hungarian Sheepdog
Kraj patronacki Węgry[1]
Wymiary
Wysokość ok. 80 cm psy,
ok. 70 cm suki
Masa 49 - 52 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa I, Sekcja 1,
nr wzorca 53
AKC Working
ANKC Grupa 5 - Working
CKC Grupa 3 - Working
KC(UK) Pastoral
NZKC Working
UKC Grupa 1 - Guardian Dog
Wzorce rasy
FCI AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Komondor - rasa psa, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Typ dogowaty[1]. Nie podlega próbom pracy[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Pies pasterski pochodzący z Węgier. Nazwa Komondor jest nazwą stosowaną w literaturze od 1544 roku, gdzie o psie tym wspomina się jako stróżu stad bydła.

W roku 1910 rozpoczęła się udokumentowana, selektywna hodowla tej rasy na Węgrzech. Piętnaście lat później FCI uznało rasę, nadając jej wzorzec o numerze 53.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej charakterystyczną cechą tej rasy jest szata (podobna do szaty puli). Sierść poskręcana jest w sfilcowane sznurki przypominające dredy. Tego typu szata była dla przodków komondora doskonałą izolacją zarówno przed skwarem, jak i przed niskimi temperaturami.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Posiada dość trudny charakter (m.in.: skłonności do dominacji i niski stopień posłuszeństwa przy braku odpowiedniego szkolenia), w związku z czym może być prowadzony tylko przez osoby z doświadczeniem. Jako pies pierwotnie strzegący stad, jest nieufny i ostry w stosunku do obcych, lecz nie bezpodstawnie agresywny.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Psów tej rasy nie czesze się wcale, jedynie rozdziela "dredy" do samej skóry. Okres tworzenia się dredów to ósmy - dziewiąty miesiąc życia psa; wówczas należy pomóc w formowaniu się poszczególnych sznurów sierści (zwykle robi się to na grzbiecie i zadzie psa, na pozostałych partiach ciała dredy powstają same). Psy kąpie się niezmiernie rzadko, bo wysuszenie psa jest bardzo kłopotliwe, a sierści nie można zostawić do samoistnego wyschnięcia. Trwałoby to kilka dni i groziło powstaniem odparzeń. Właściwie kąpie się jedynie partiami (okolice pyska, łapy, tył).

Ważne jest, aby pamiętać o odpowiedniej pielęgnacji łap, ponieważ w sierść rosnącą na ich spodzie mogą zaplątać się rzepy lub inne drobne przedmioty, które powodują dyskomfort psa. Oprócz tego należy dbać o uszy, jako że gęsta szata uniemożliwia naturalny przepływ powietrza.

Rasa należy do bardzo starych, a więc i odpornych na wszelkie warunki; specyficzny rodzaj sierści stwarza ochronę zarówno zimą przed mrozem, jak i upałami latem. Dzięki niewielkiej popularności rasa nie została "zepsuta" przez pseudohodowlane działania człowieka, więc w zasadzie nie ma problemów zdrowotnych (poza typowymi dla ras olbrzymich - może pojawić się dysplazja stawów biodrowych).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 57.
  2. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 64.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 297. ISBN 83-7073-122-8.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.