Oxford Tower

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oxford Tower
Oxford Tower
Oxford Tower
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Chałubińskiego 8
Architekt Jerzy Skrzypczak, Halina Świergocka-Kaim, Wojciech Grzybowski, Jan Zdanowicz, Jerzy Janczak
Wysokość całkowita 150 m
Wysokość do dachu 140 m
Kondygnacje 46 + 2 podziemne
Rozpoczęcie budowy 1975
Ukończenie budowy 1978
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Oxford Tower
Oxford Tower
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Oxford Tower
Oxford Tower
Ziemia 52°13′34″N 21°00′15″E/52,226111 21,004167Na mapach: 52°13′34″N 21°00′15″E/52,226111 21,004167
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Oxford Tower (pierwotna nazwa Intraco II, nazywany też budynkiem Elektrimu) – wieżowiec znajdujący się w Warszawie przy ulicy Chałubińskiego 8.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Biurowiec został wzniesiony w latach 1975–1978 przez szwedzką firmę BPA Byggproduktion AB według projektu zespołu architektów: Jerzego Skrzypczaka, Haliny Świergockiej-Kaim, Wojciecha Grzybowskiego, Jana Zdanowicza i Jerzego Janczaka. W momencie oddania do użytku był to najnowocześniejszy i drugi najwyższy – po Pałacu Kultury i Nauki – budynek w Polsce[1].

Budynek był jednym z pierwszych warszawskich drapaczy chmur. Wieżowiec jest częścią zespołu architektoniczno-urbanistycznego Ściany Zachodniej[2].

W Oxford Tower znajdują się powierzchnie biurowe klasy B. Dawniej w budynku mieściła się m.in. główna siedziba firmy Elektrim, stąd też był on także nazywany budynkiem Elektrimu.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Biurowiec Intraco II był drugim budynkiem o tej nazwie wniesionym w latach 70. w Warszawie. Pierwszy, Intraco I, został zbudowany w latach 1973–1975 również przez firmę BPA Byggproduktion AB przy ul. Stawki 2.
  • Budynek ten „zagrał” Szkołę Podstawową im. Stanisława Lema w filmie Pan Kleks w kosmosie w reżyserii Krzysztofa Gradowskiego (1988).
  • Intraco II wystąpił także w komedii Miś Stanisława Barei. Tutaj kręcono scenę próby zakupu biletu lotniczego przez Ryszarda Ochódzkiego, usiłującego przekupić kasjerkę kiełbasą. Nowoczesny hol główny biurowca „zagrał” terminal lotniska w Londynie[3].
  • W latach 1979–1995 na antresoli znajdowała się Galeria Sztuki Współczesnej „INTRACO II” prowadzona przez pierwszą marszand w powojennej Polsce Lucynę Kubica oraz jej córkę Ewę Bronikowską.

Przypisy

  1. Marta Leśniewska: Architektura w Warszawie 1965-1989. Warszawa: Arkada Pracownia Sztuki, 2005, s. 26. ISBN 83-908950-7-2.
  2. Tadeusz Przemysław Szafer: Nowa architektura polska. Diariusz lat 1971–1975. Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 1979, s. 227, 232–233. ISBN 83-213-2921-7.
  3. Grzegorz Sołtysiak: Filmowy przewodnik po Warszawie. Warszawa: Muzeum Powstania Warszawskiego, 2007, s. 206. ISBN 978-83-60142-70-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marta Leśniewska: Architektura w Warszawie 1965-1989. Warszawa: Arkada Pracownia Sztuki, 2005, s. 26. ISBN 83-908950-7-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]