Płaszczyzna Niemyckiego
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Płaszczyzna Niemyckiego - przykład przestrzeni topologicznej szeroko wykorzystywany jako kontrprzykład w wielu pytaniach dotyczących topologii ogólnej. Konstrukcja płaszczyzny Niemcykiego pojawiła się w książce Topologie I Pawła Aleksandrowa i Heinza Hopfa z roku 1935. Autorzy sam pomysł przykładu przypisują Wiktorowi Niemyckiemu.
[edytuj] Konstrukcja
Niech
będzie górną półpłaszczyzną zawierającą oś odciętych, tzn. niech
.
W zbiorze
można wprowadzić topologię
poprzez określenie bazy otoczeń
każdego punktu
:
- jeśli
i
, to niech
, gdzie
a
oznacza standardową odległość na płaszczyźnie,
- jeśli
, to niech
, gdzie
a
.
Przestrzeń topologiczna
nazywana jest płaszczyzną Niemyckiego.
[edytuj] Własności
- Płaszczyzna Niemyckiego
jest ośrodkową przestrzenią Tichonowa (ośrodkiem tej przestrzeni jest, na przykład, zbiór tych punktów, które mają obydwie współrzędne wymierne). - Przestrzeń ta zawiera domkniętą dyskretną podprzestrzeń mocy continuum (np. zbiór
jest dyskretny i mocy continuum). W szczególności,
jako przestrzeń ośrodkowa zawierająca podprzestrzeń dyskretną mocy continuum, nie jest przestrzenią normalną. - Każdy domknięty podzbiór płaszczyzny Niemyckiego jest przekrojem przeliczalnej rodziny zbiorów otwartych.
- Przestrzeń
jest zupełna w sensie Čecha.
[edytuj] Bibliografia
- Paweł Aleksandrow, Heinz Hopf: Topologie I. Wyd. pierwsze. Berlin: Springer, 1935.
- Ryszard Engelking: Topologia ogólna. Wyd. pierwsze. Warszawa: PWN, 1976, s. 36, 60, 71, 98, 273, 342, 391, 400.
.
i
, to niech
, gdzie
a
oznacza standardową odległość na płaszczyźnie,
, to niech
, gdzie
a
.
jest dyskretny i mocy continuum). W szczególności,