Paciorecznik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paciorecznik
Canna indica
Canna indica
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd imbirowce
Rodzina paciorecznikowate
Rodzaj paciorecznik
Nazwa systematyczna
Canna L.
Sp. Pl. 1. 1 Mai 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiat
Canna flaccida

Paciorecznik, kanna (Canna L.) – rodzaj roślin z monotypowej rodziny paciorecznikowatych (Cannaceae). Należy do niego według różnych ujęć systematycznych 10[1][2], 20[3] lub nawet 50[4] gatunków pochodzących z obszarów tropikalnych Azji, Afryki i Ameryki Południowej[3]. Gatunkiem typowym jest Canna indica L.[5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Byliny o zróżnicowanej wysokości od kilkudziesięciu cm do 3 m. Mają duże, pojedyncze liście. Nie posiadają typowej łodygi, jej rolę spełniają zwinięte u podstawy w rulon liście[3]. Ze środka tej fałszywej łodygi wyrastają pędy kwiatowe z kwiatami o asymetrycznej budowie[3]. Pod ziemią zazwyczaj posiadają kłącze.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Pozycja rodzaju i rodziny według APweb (aktualizowany system APG III z 2009)

Rodzaj należący do monotypowej rodziny paciorecznikowatych (Cannaceae), rzędu imbirowców (Zingiberales), kladu jednoliścienne (monocots) w obrębie okrytonasiennych[1].

imbirowce

helikoniowate Heliconiaceae




bananowate Musaceae





strelicjowate Streliziaceae



Lowiaceae






paciorecznikowate Cannaceae



marantowate Marantaceae





imbirowate Zingiberaceae



kostowcowate Costaceae







Pozycja w systemie Reveala (1993-1999)

Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa jednoliścienne (Liliopsida Brongn.), podklasa imbirowe (Zingiberidae Cronquist), nadrząd Zingiberanae Takht. ex Reveal, rząd imbirowce (Zingiberales Griseb.), rodzina paciorecznikowate (Cannaceae Link), podrodzina   Cannoideae Link, plemię Canneae Meisn., rodzaj paciorecznik (Canna L.)[6].

Gatunki[2]

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Niektóre gatunki są uprawiane jako rośliny ozdobne. W Polsce są uprawiane zazwyczaj w gruncie, ale jako rośliny cieplejszego klimatu nie są przystosowane do naszych warunków i zimą ich kłącze przemarza w ziemi[7]. Uprawia się je więc zazwyczaj jako rośliny jednoroczne z sadzonek wyhodowanych przez specjalistów. Mogą być uprawiane jako rośliny wieloletnie, ale wówczas po zakończeniu kwitnienia przycina się je przy samej ziemi, kłącze zaś jesienią wykopuje się z ziemi i przez zimę przechowuje w pomieszczeniu o temperaturze 5-8 °C[6]. Wiosną (w marcu) dzieli się go na kawałki (każdy z nich powinien mieć przynajmniej 1 pąk) i pozostawia na powietrzu, aby rany przyschły. Wskazane jest obsypanie ran miałem węglowym. Przeschnięte kłącze sadzi się do doniczek trzymanych w ogrzewanym pomieszczeniu i umiarkowanie podlewa. Do gruntu wysadza się z doniczek dopiero w drugiej połowie maja. Wymagają żyznej, próchnicznej gleby i słonecznego lub nieco tylko zacienionego stanowiska. Rozmnażają się przez podział kłączy lub z nasion.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-16].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-25].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 zbiorowe: Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 978-3-8331-1916-3.
  4. Rośliny kwiatowe. Wielka Encyklopedia Przyrody. Warszawa: Muza SA, s. 445-447. ISBN 83-7079-779-2.
  5. Index Nominum Genericorum. [dostęp 2010-01-10].
  6. 6,0 6,1 Reveal James L. System of Classification. PBIO 250 Lecture Notes: Plant Taxonomy. Department of Plant Biology, University of Maryland, 1999 Systematyka rodzaju Canna według Reveala
  7. Bolesław Chlebowski, Kazimierz Mynett: Kwiaciarstwo. Warszawa: PWRiL, 1983. ISBN 83-09-00544-X.