Park Güell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wejście do parku
Wejście do parku
Park Güell
Budynek projektu Gaudiego
Budynek projektu Gaudiego
Państwo  Hiszpania
Miejscowość Barcelona
Powierzchnia 20 ha
Data założenia 1922
Projektant Antonio Gaudi
Położenie na mapie Barcelony
Mapa lokalizacyjna Barcelony
Park Güell
Park Güell
Położenie na mapie Hiszpanii
Mapa lokalizacyjna Hiszpanii
Park Güell
Park Güell
Ziemia 41°24′49″N 2°09′10″E/41,413611 2,152778
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Park Güell (hiszp. Parque Güell, katal. Parc Güell) - duży ogród z elementami architektonicznymi w Barcelonie przy ulicy Olot, bocznej alei Santuari de la Muntanya, w północno-centralnej części miasta. Zaprojektowany przez katalońskiego architekta Antonio Gaudíego na życzenie jego przyjaciela Eusebio Güella, przemysłowca barcelońskiego, który - zauroczony angielskimi "miastami-ogrodami" - przedsięwzięcie sfinansował. Projekt w założeniu miał być osiedlem dla bogatej burżuazji, obejmującym 60 działek na powierzchni ok. 20 ha w pobliżu tzw. Łysej Góry. Prace trwały w latach 1900-1914. Projektu tego Gaudí nigdy nie ukończył. Powstało jedynie pięć budynków: dwa pawilony po dwóch stronach głównego wejścia oraz trzy inne w samym parku. W jednym z nich od roku 1906 mieszkał sam Gaudí. W 1922 roku władze Barcelony wykupiły teren i przekształciły go w park miejski.

Park jest otoczony murem, zbudowanym z kamieni o nieregularnym kształcie. Znajduje się w nim siedem bram. Nad główną bramą znajdują się dwa medaliony ze słowami "Park" i "Güell", ułożonymi za pomocą mozaiki trencadis - kawałków potłuczonych, ceramicznych płytek. Park składa się z wielu fragmentów zieleni, pociętych systemami krętych ścieżek, mostków i ciągami schodów. Najciekawszymi elementami parku są:

    • Dawna brama wejściowa z kutego żelaza wraz z przyległymi do niej dwoma pawilonami, wzniesionymi w latach 1901-1902.
    • Schody wejściowe do głównego pawilonu. Gaudí umieścił w nich trzy wysepki; pierwszej nadał formę groty, drugiej - węża na tle katalońskiej flagi - symbolu mądrości, trzeciej - salamandry - symbolu Plutona.
    • Sala Kolumnowa (tzw. Sala Stu Kolumn) - główny pawilon o wymiarach 86 m x 40 m, który miał służyć za targ. Wbrew nazwie liczy jedynie 86 kolumn o wzorach antycznych, w których wnętrzach są specjalne kanały umożliwiające spływ wody z położonego nad pawilonem tarasu. Dach sali ma kształt falisty i ułatwia tym bardziej spływ deszczówki.
    • Taras nad pawilonem kolumnowym przez architekta był nazywany teatrem greckim. Opasany jest wyjątkowo długą, wykładaną mozaiką ławką, która jest jednocześnie gzymsem pawilonu pod nim. Jej szczegółowy projekt dopracował Josep Maria Jujol.
    • Dom, w którym mieszkał Gaudí (Casa-Museu Gaudí) nim przeprowadził się w pobliże Sagrada Familia. Mieści się tam muzeum artysty.

W 1969 roku wpisano park na listę narodowych dóbr kultury, a od 1984 roku obiekt znajduje się na Liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barcelona. Seria: Miasta marzeń (Biblioteka "Gazety Wyborczej"), wyd. I, Mediaprofit Sp. z o.o., Warszawa 2009, ISBN 978-83-60174-96-8;
  • Barcelona - udany weekend (Le Guide Vert "Michelin": Barcelone et la Catalogne), wyd. IV, wyd. Helion S.A., Gliwice 2011, ISBN 978-83-246-4917-4.