Pieczarka bulwiasta
| Pieczarka bulwiasta | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Królestwo | grzyby |
| Gromada | podstawczaki |
| Klasa | pieczarniaki |
| Podklasa | podstawczaki pieczarkopodobne |
| Rząd | pieczarkowce |
| Rodzina | pieczarkowate |
| Rodzaj | pieczarka |
| Gatunek | pieczarka bulwiasta |
| Nazwa systematyczna | |
| Agaricus abruptibulbus Peck[2] Bull. N.Y. St. Mus. 94: 36 (1905) |
|
Pieczarka bulwiasta (Agaricus abruptibulbus Peck) – gatunek grzyba z rodziny pieczarkowatych (Agaricaceae). Według Index Fungorum jest to takson o nieokreślonej pozycji taksonomicznej[2].
[edytuj] Morfologia
- Kapelusz
- Początkowo półkulisty, później parasolowato otwarty, o średnicy od 6 do 14 cm, czysto biały, dość mięsisty, opatrzony słabym, tępym garbkiem, wierzch od jedwabistego do delikatnie włókienkowatego, a nawet włókienkowato-kosmkowaty, pod naciskiem barwiący się na żółto.
- Blaszki
- Wolne, bardzo ściśle ustawione, u osobników młodych białawe, później o kolorze szarawo-czerwonym, a wreszcie ciemnoczerwonym aż do czarnobrązowego.
- Trzon
- Wysoki do 12 cm i średnicy 0,8-2 cm; wysmukły, walcowaty, nieco zwężający się ku górze, ponad pierścieniem jedwabiście włóknisty. Powyżej bulwy przeważnie zgięty i u podstawy charakterystycznie rozszerzony, z pierścieniem bardzo cienkim, zwisającym i od strony dolnej obramowanym skórzanymi brodawkami.
- Miąższ
- W kapeluszu biały, bardzo cienki, z jamą koło trzonu. Po nacięciu lub zgnieceniu żółknący; pachnie przyjemnie anyżkiem.
- Wysyp zarodników
- Purpurowobrunatny. Zarodniki eliptyczne, gładkie, o rozmiarach 6–7,5(8) × 4–5,5 µm, bez pory rostkowej.
[edytuj] Występowanie
Bardzo szeroko rozpowszechniony. Rośnie od lata do późnej jesieni (lipiec-październik) w lasach sosnowych, świerkowych, lecz także pod bukami, chętnie na trawiastych obrzeżach wśród iglastej ściółki, przeważnie pojedynczo.
[edytuj] Znaczenie
Grzyb jadalny, smaczny. Nie dla każdego przyjemny zapach anyżkowy znika podczas przyrządzania.
[edytuj] Gatunki podobne
U młodego, stożkowato zamkniętego grzyba istnieje podobieństwo do śmiertelnie trującego muchomora jadowitego (Amanita virosa), muchomor jednak jest często biały i błyszczący, przeważnie kleisty, a skórka jego kapelusza nie barwi się po uszkodzeniu na kolor żółty. Ostateczne wyjaśnienie daje podstawa trzonu, która u muchomorów jadowitych opatrzona jest pochwą. Podobna jest również pieczarka zaroślowa (Agaricus simcola), w tym wypadku jednak pomyłka nie jest niebezpieczna, ponieważ jest ona jadalna. Porównaj również z jadalną pieczarką polową (Agaricus arvensis) oraz z lekko trującą pieczarką żółtawą (Agricus xatthodermus).
Przypisy
- ↑ Bisby, Roskov, Orrell, Nicolson, Paglinawan, Bailly, Kirk, Bourgoin, Baillargeon: 2009 Annual Checklist (ang.). W: Species 2000 & ITIS Catalogue of Life [on-line]. [dostęp 12 marca 2012].
- ↑ 2,0 2,1 CABI Bioscience Databases (ang.). [dostęp 2012-01-02].
[edytuj] Bibliografia
- Helmut Grünert: Grzyby. Warszawa: "Świat Książki", 1996. ISBN 83-7129-142-6.
- Agaricus abruptibulbus (ang.) na www.IndexFungorum.org (baza danych CABI Bioscience).
- Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. KDC, 2006, s. 68. ISBN 83-7404-513-2.
