Plymouth Barracuda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Plymouth Barracuda
1970 Plymouth Barracuda
1970 Plymouth Barracuda
Producent Plymouth
Okres produkcji 1964 – 1974
Miejsce produkcji  Stany Zjednoczone, Hamtramck, Michigan
 Kanada, Windsor (Ontario)
Dane techniczne
Segment pony car / muscle car
Typy nadwozia 2-drzwiowe coupe
2-drzwiowe kabriolet
2-drzwiowe fastback
Rodzaj napędu tylny
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Plymouth Barracuda – dwudrzwiowy samochód coupe/kabriolet produkowany w latach 1964-1974 przez amerykańską firmę Plymouth, należącą do koncernu Chrysler. Samochód ten zaliczany jest do amerykańskich muscle cars.

1964-1966 - I generacja[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza generacja
1966 Plymouth Barracuda
1966 Plymouth Barracuda
Okres produkcji 19641966
Dane techniczne
Silniki R6 2,8 l 101 KM
R6 3,7 l 145 KM
V8 4,5 l 180 KM
V8 4,5 l 235 KM
Dane dodatkowe
Pokrewne Dodge Dart
Plymouth Valiant

Początkowo Plymouth Barracuda oparty był na platformie A-body, która była wspólna dla kilku innych samochodów produkowanych przez filie Chryslera, znanym pojazdem opartym na tej platformie jest Dodge Dart. Model z roku 1964 początkowo oferowany był jako wersja wyposażenia samochodu Plymouth Valiant. Została ona zaprojektowana, aby zaspokoić popyt rynkowy na sportowe samochody; możliwe jest że model Barracuda jest pierwszym samochodem z segmentu "pony car", ponieważ trafił on na rynek dwa tygodnie wcześniej od Forda Mustanga. Pomimo tego model Forda, w przeciwieństwie do samochodu Plymoutha, cechował się nadwoziem całkowicie odmiennym od samochodu, na którym został oparty (Ford Falcon), dzięki czemu stał się on pierwszym prawdziwym pony carem. Początkowo samochód zamierzano nazwać 'Panda', jednak po protestach pracowników wybrano pomysł Johna Samsena, czyli nazwę Barracuda (od drapieżnej ryby).

Cechą charakterystyczną pierwszej generacji Barracudy było jej wyjątkowe nadwozie fastback z największą szybą tylną zamontowaną w samochodzie osobowym (1,3 m²). Jednostki napędowe pochodziły od modelu Valiant, wliczając dwie wersję rzędowych jednostek Chryslera, "slant 6" — a 170 in³ (2,8 l), 101 hp (75 kW) oraz opcjonalnie 225 in³ (3,7 l), 145 hp (108 kW). Najmocniejszą wersją silnikową z 1964 roku była jednostka V8 o pojemności 273 in³ (4,5 l) z dwugardzielowym gaźnikiem o mocy 180 hp (134 kW); mimo to osiągi początkowo były dość słabe. Rzędowy silnik o pojemności 170 in³ został wycofany, pozostawiając jednostkę o pojemności 225 in³ 145 hp. Barracudy sprzedawane były w bazowej wersji za 2512 USD, w przeciwieństwie do następnych roczników, wszystkie modele z 1964 wyposażone były w automatyczną skrzynię biegów.

Wraz z rokiem 1965 wprowadzono dwie istotne zmiany: dodano dwa silniki 273 in³ (4,5 l) Commando oraz 235 hp (175 kW) z czterogardzielowym gaźnikiem V8 i pakiet Formula 'S'. Był to zestaw poprawiający osiągi: silnik Commando V8, ulepszone zawieszenie, opony, felgi oraz standardowo obrotomierz.

W roku 1966 Barracuda przeszła facelifting, otrzymała nowe klosze lamp tylnych, dzięki temu łatwo odróżnić ją od wcześniejszych roczników. Modele z roku 1966 cechują się wyższą jakością karoserii. Nowością są także pełnowymiarowe zderzaki oraz unikalny grill "cheese-grater" pochylony do przodu, nadaje to przodowi pojazdu agresywną sylwetkę oraz bardziej wyrazisty wygląd.

W 1967 roku Barracuda doczekała się kompletnego restylingu, część miłośników modelu uznaje rocznik 1966 za wyjątkowy, produkowaną tylko przez rok rzadkość. Pozostała część fanów dawnych pojazdów opartych na platformie A-body uznaje rocznik 1966 za nieudaną próbę zmiany stylistyki nadwozia.

Wpływ stylistyki[edytuj | edytuj kod]

1966 Plymouth Barracuda Formula S

Barracuda swoją stylistyką wpłynęła na wygląd innych samochodów, szczególnie na inne pojazdy Chryslera. Za Atlantykiem, brytyjska filia Chryslera, dawna firma Rootes Group, opracowała według pomysłu Hillmana Huntera pojazd Sunbeam Rapier Fastback coupé w roku 1967, który wyglądał bardzo podobnie do roczników 1964–66' Barracudy, jednakże osoba odpowiedzialna za wygląd Rapiera, Roy Axe, zaprzecza celowemu podobieństwu.

1967-1969 - II generacja[edytuj | edytuj kod]

Druga generacja
1967 Plymouth Barracuda Kabriolet
1967 Plymouth Barracuda Kabriolet
Okres produkcji 1967 – 1969
Dane techniczne
Silniki V8 4,5 235 KM
V8 6,3 l
V8 7,2 l
Dane dodatkowe
Pokrewne Dodge Dart
Plymouth Valiant

Barracudy z roku 1967 nadal oparte były na płycie podłogowej A-body, zostały jednak całkowicie przekonstruowane. W celu dopełnienia oferty modeli, do gamy nadwozi dodano warianty notchback oraz kabriolet. Druga generacja modelu Barracuda produkowana była przez trzy lata, od roku 1967 do 1969. Cechą charakterystyczną dla każdego rocznika są boczne klosze kierunkowskazów: modele z 1967 nie mają bocznych kierunkowskazów, rocznik 1968 charakteryzuje się małymi, okrągłymi lampkami, natomiast Barracudy z 1969 cechują się o wiele większymi, prostokątnymi kloszami kierunkowskazów bocznych.

Kiedy segment pony car zadomowił się na rynku wzrosła także konkurencja, Plymouth zmienił gamę jednostek napędowych Barracudy, które stały się podobne bardziej do tych stosowanych w większym samochodzie Plymouth Road Runner, niż tych z modelu Valiant. Podczas gdy silnik pojemności 225 in³ Slant Six nadal był podstawową jednostką napędową, powiększyła się oferta większych silników, zaczynając od najmniejszego 180-konnego silnika 273 in³ (4,5 l) Commando, przez 235-konną jednostkę V8 z czterogardzielowym gaźnikiem, po bardzo rzadką jednostkę 383 in³ (6,2 l) B engine w roku 1967. W 1968 najmniejszym silnikiem V8 była jednostka o pojemności 318 in³ (zamiast 273 in³). W tym roku dostępne były także silniki 340 in³ oraz masywna jednostka RB o pojemności 440 in³ (7,2 l) z pojedynczym czterogardzielowym gaźnikiem.

Rok 1969 to czas, kiedy Plymouth postanowił poważnie poprawić osiągi Barracudy. Moc jednostki 383 in³ wzrosła do 330 KM. Plymouth wprowadził także pakiet zmian kosmetycznych podobny do dawnej opcji Formula S, który został teraz nazwany 'Cuda (skrót od Barracuda).


1970-1974 - III generacja[edytuj | edytuj kod]

Trzecia generacja
1972 Plymouth Barracuda 340
1972 Plymouth Barracuda 340
Inne nazwy Plymouth 'Cuda
Okres produkcji 1970–1974
Dane techniczne
Silniki 198 in³ Slant 6
225 in³ Slant 6 R6
318 in³ LA V8
340 in³ LA V8
360 in³ LA V8
383 in³ B V8
426 in³ Hemi V8
440 in³ RB V8
Dane dodatkowe
Pokrewne Dodge Challenger
1971 440 'Cuda

Wraz z nastaniem 1970 roku, Barracuda doczekała się kolejnych poważnych zmian. Wersja o podrasowanych osiągach została nazwana 'Cuda. Nowa stylistyka nadwozia znacznie różniła się od dwóch poprzednich generacji modelu. Jednym z głównych powodów było to, że Barracuda była od teraz oparta na nowej, minimalnie krótszej oraz szerszej platformie E-body. W tej generacji zrezygnowano z nadwozia fastback, ale wciąż dostępne były dwie wersje: 2-drzwiowe coupe oraz kabriolet. Trzecie generacja miała także swojego "bliźniaka" od Dodge'a, model Challenger; odznaczał się on jednak nieznacznie większym rozstawem osi. Oba samochody cechowały się agresywną stylistyką.

Usportowione wersje trzeciej generacji Barracudy zostały nazwane 'Cuda, do napędu tej wersji używano sześć różnych silników V8: 318, 340, 383, 440, 440+6 (pojemność w calach sześciennych) oraz wysłużoną jednostkę 426 Hemi. Wersje z silnikami 440 oraz Hemi otrzymały lepszy system zawieszenia w celu poprawy przeniesienia dużej mocy na koła. Po przejściu na nową platformę E-body, w której można było zastosować większe silniki, niż w poprzedniej płycie A-body, do Barracudy trafiła znana jednostka Chryslera o pojemności 426 in³ (7,0 l) Hemi. Wersja 'Cuda z silnikiem Hemi na jednym galonie benzyny była w stanie przejechać jedynie sześć mil (MPG) i była sprzedawana bez gwarancji.

Dwóch kierowców rajdowych: Swede Savage oraz Dan Gurney prowadziło identyczne, sponsorowane przez fabrykę wersje AAR (All American Racers) Cudy w roku 1970 na Trans-Am Series, jednak nie odnieśli znaczących sukcesów. Samochody AAR Cuda wyposażone były w silniki 340 ci "six pack" (trzy dwugardzielowe gaźniki).

Osiągi wersji z silnikami 440-6 i 426 Hemi stały na wysokim poziomie, czasy przejazdu na dystansie 1/4 mili (400 metrów) wynoszą odpowiednio 13,7 s @ 103 mph oraz 13,4 s @ 108 mph. Silnik te bardzo łatwo podlegały modyfikacjom, dzięki czemu czasy przejazdu 400 metrów można było stosunkowo łatwo zmniejszyć do około 12 s. Do Barracud montowano również różne zestawy naklejek na karoserię, modyfikowano przednią maskę oraz nakładano nietypowe kolory, takie jak: "Vitamin C", "In-Violet" czy "Moulin Rouge". Rzadki Plymouth Hemi Cuda Convertible(kabriolet) z 1971 (jedynie 14 egzemplarzy wyprodukowanych) została kupiona za 2,16 miliona USD przez Barrett-Jackson Collector Car na Aukcji Scottsdale w 2006 roku.

W roku 1971 Barracuda doczekała się kilku nieznacznych zmian kosmetycznych, na czele z nowym grillem oraz pasem tylnym. Jest to jedyny rok, w którym Barracudy wyposażane były w dwie pary reflektorów z przodu, także tylko w tym roku opcjonalnie montowano "skrzela" (gills) w zderzaku. Oferta silnikowa dla rocznika '71 pozostała taka sama, jak ta z roku 1970, z wyjątkiem silnika 440 z czterogardzielowym gaźnikiem, który nie był już dostępny; wszystkie jednostki 440 posiadały od tego czasu gaźniki sześciogardzielowe. Wciąż dostępna była wersja z silnikiem 426 Hemi, kabriolety wyposażone w tę jednostkę są jednymi z najrzadziej spotykanych samochodów na aukcjach.

Po kolejnej zmianie wyglądu grilla i pasa tylnego w roku 1972, Barracuda pozostała przy swojej ogólnej stylistyce do roku 1974. Podobnie do innych samochodów tej klasy z lat 70., moc silników dostępnych w Barracudach została gwałtownie zmniejszona z powodu kryzysu paliwowego oraz ostrzejszych norm ekologicznych. Największym silnikiem dostępnym w roku 1972 był '340'; '360' była dostępna dopiero w 1974. Produkcja Barracudy trwała jeszcze przez rok 1973, jednak jej sprzedaż gwałtownie zmalała w ciągu tego roku z powodu kryzysu paliwowego. Produkcja została zakończona w roku 1974.

Roczna produkcja[edytuj | edytuj kod]

1964[edytuj | edytuj kod]

Łącznie 23 433 samochody.

1965[edytuj | edytuj kod]

Łącznie 64 596 *nieznana liczba wyprodukowanych egzemplarzy Formula S

  • V8 - 40 522
  • w/ 273 4bbl automat 4505
  • w/ 273 4bbl 4-biegowy 4874
  • w/ 273 4bbl łącznie 10 062
  • w/ 273 2bbl łącznie 30 460

1966[edytuj | edytuj kod]

Łącznie 38 029

  • V8 - 21 523
  • Formula S w/ 273 4bbl automat 2346
  • Formula S w/ 273 4bbl 4-biegowy 2970
  • w/ 273 4bbl łącznie 6295
  • w/273 2bbl łącznie 9192

1967[edytuj | edytuj kod]

Łącznie 62 534

  • Fastback 30 110
  • Coupe 28 196
  • Kabriolet 4228
  • Formula S w/ 273 4bbl 5352
  • Formula S w/ 383 4bbl 1784

1968[edytuj | edytuj kod]

Łącznie 45 412

  • Fastback 22 576
  • Coupe 19 997
  • Kabriolet 2840
  • Formula S w/ 340 4bbl 3917
  • Formula S w/ 383 4bbl 1279

1969[edytuj | edytuj kod]

Łącznie 31 987

  • Fastback 17 788
  • Coupe 12 757
  • Kabriolet 1442
  • Formula S w/ 340 4bbl 1839
  • 'Cuda w/340 4bbl ??
  • Formula S w/ 383 4bbl 718
  • 'Cuda w/383 4bbl 462
  • 'Cuda w/440 4bbl 358

1970[edytuj | edytuj kod]

Łącznie 50 617 *wliczając 2724 sztuk wersji AAR

  • Hardtop 6 cyl 5668
  • Hardtop 8 cyl 17 819
  • Hardtop Gran Coupe 6 cyl 210
  • Hardtop Gran Coupe 8 cyl 7184
  • Hardtop 'Cuda 8 cyl 17 242*
  • Kabriolet 6 cyl 223
  • Kabriolet 8 cyl 1169
  • Kabriolet Gran Coupe 6 cyl 34
  • Kabriolet Gran Coupe 8 cyl 518
  • Kabriolet 'Cuda 8 cyl 550

Oznaczenia silników

  • B - 198 ci 1V 125 KM
  • C - 225 ci 1V (jednogardzielowy gaźnik) 145 KM
  • G - 318 ci 2V 230 KM
  • H - 340 ci 4V 277 KM
  • J - 340 ci 3X2V 290 KM (AAR)
  • L - 383 ci 2V i 4V odpowiednio 290 KM i 330 KM
  • N - 383 ci 4v 335 KM
  • R - 426 ci 2X4V 425 hp (Hemi)
  • U - 440 ci 4V 375 KM
  • V - 440 ci 3X2V 390 KM

1971[edytuj | edytuj kod]

Łącznie 16 161

  • Hardtop 6 cyl 1555
  • Hardtop 8 cyl 6846
  • Hardtop Gran Coupe 6 cyl 0
  • Hardtop Gran Coupe 8 cyl 1298
  • Hardtop 'Cuda 8 cyl 5314
  • Kabriolet 6 cyl 132
  • Kabriolet 8 cyl 721
  • Kabriolet 'Cuda 8 cyl 295

Oznaczenia silników

  • B - 198 ci 1V 125 KM
  • C - 225 ci 1V 145 KM
  • G - 318 ci 2V 230 KM
  • H - 340 ci 4V 275 KM
  • L - 383 ci 2V 275 KM
  • N - 383 ci 4V 300 KM
  • R - 426 ci 2X4V 425 KM (Hemi)
  • U - 440 ci 3X2V 390 KM

1972[edytuj | edytuj kod]

Łącznie 16 142

  • Hardtop 6 cyl 809
  • Hardtop 8 cyl 8951
  • Hardtop 'Cuda 8 cyl 6382

Oznaczenia silników

  • C - 225 ci 1V 110 KM
  • G - 318 ci 2V 150 KM
  • H - 340 ci 4V 240 KM

1973[edytuj | edytuj kod]

Łącznie 19 281

  • Hardtop 8 cyl 9976
  • Hardtop 'Cuda 8 cyl 9305

Oznaczenia silników

  • G - 318 ci 2V 150 KM
  • H - 340 ci 4V 240 KM

1974[edytuj | edytuj kod]

Łącznie 11 734

  • Hardtop 8 cyl 6745
  • Hardtop 'Cuda 8 cyl 4989

Oznaczenia silników

  • G - 318 ci 2V 150 KM
  • L - 360 ci 4V 245 KM

Barracuda w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Występy w TV[edytuj | edytuj kod]

  • W serialu Nash Bridges tytułowy bohater jest właścicielem żółtej, niezwykle rzadkiej Hemi Cudy Convertible (cabrio)'71 (tak naprawdę to rocznik '70 przerobiony na '71 przez warsztat).
  • W kanadyjskim filmie "Autostrada grozy" (oryg. "Highwaymen") gra czerwona Barracuda
  • W serialu 'Miami ink' Ami James jest właścicielem czerwonej 'Cudy
  • W pierwszym sezonie serialu 'Viper' Franklin 'Frankie' Waters (grany przez Joego Nipote) jeżdzi Plymouthem Barracuda
  • W ramake'u filmu "Gone in 60 seconds" z 2000 roku czerwony Plymouth Hemi Cuda Convertible jest jednym z aut, które bohater (Nicolas Cage)musi ukraść.

Barracuda w grach multimedialnych[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]