Dodge Challenger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dodge Challenger
1970 Dodge Challenger R/T
1970 Dodge Challenger R/T
Producent Dodge
Okres produkcji 1970-1974
1978-1983
od 2008
Dane techniczne
Rodzaj napędu tylny
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dodge Challenger — samochód osobowy produkowany pod amerykańską marką Dodge (Chrysler) od 1970 roku.

Pierwsza generacja Challengera (1970-74) opierała się na płycie podłogowej Chrysler E-platform, dzieliła większość elementów konstrukcyjnych z Plymouthem Barracudą. Druga generacja, produkowana w latach 1978-1983, była modelem bliźniaczym dla Mitsubishi Galanta Lambda. Trzecie wcielenie zostało wprowadzone na rynek w 2008 roku jako konkurent dla piątej generacji Forda Mustanga i nowego Camaro.


Pierwsza generacja (1970-1974)[edytuj | edytuj kod]

I generacja
1973 Challenger
1973 Challenger
Producent Dodge
Projektant Carl Cameron
Okres produkcji 1970-1974
Miejsce produkcji  Stany Zjednoczone, Hamtramck (Michigan)
 Stany Zjednoczone, Los Angeles, Kalifornia
Dane techniczne
Typy nadwozia 2-drzwiowy kabriolet
2-drzwiowe hardtop coupé
Silniki Benzynowe:
R6 3,2 l (198)
R6 3,7 l (225)
V8 5,2 l (318)
V8 5,6 l (340)
V8 5,9 l (360)
V8 6,3 (383)
V8 7,0 l Hemi (426)
V8 7,2 l RB (440)
Skrzynia biegów 3-biegowa manualna
4-biegowa manualna
3-biegowa automatyczna TorqueFlite
Rodzaj napędu tylny
Długość 4860 mm
Szerokość 1930 mm
Wysokość 1290 mm
Rozstaw osi 2790 mm
Dane dodatkowe
Pokrewne Plymouth Barracuda
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dodge Challenger został zaprojektowany jako rywal dla Forda Mustanga i Chevroleta Camaro[1]. Chrysler miał w swojej ofercie jeszcze jeden pojazd oparty na płycie podłogowej E-body, był to nieco mniejszy Plymouth Barracuda. Zarówno Challenger jak i Barracuda dostępne były w wielu opcjach wyposażenia, gama jednostek napędowych zawierała prawie wszystkie silniki Chryslera z tamtego okresu[2]. Challengera określano jako nieco zbyt późną odpowiedź Dodge'a na Forda Mustanga i boom na pony cars[3]. Barracuda była określana jako konkurent Mustanga, Camaro i Firebirda, podczas gdy Challegner jako rywal dla Cougara i innych bardziej luksusowo wykończonych muscle cars[4][5].

Challenger ze swoim dużym rozstawem osi, większym nadwoziem i bardziej luksusowo wyposażonym wnętrzem (jak na segment pony car) był odpowiedzią na wprowadzony w 1967 roku pojazd Mercury Cougar, oba modele skierowane były do młodych i zamożnych klientów[6]. Rozstaw osi wynosił o ponad 5 cm więcej niż w Barracudzie, Challegner cechował się także zupełnie innym nadwoziem. Na liście wyposażenia dodatkowego znajdowały się m.in: układ klimatyzacji czy też podgrzewanie tylnej szyby[7].

Za stylistykę nadwozia odpowiadał Carl Cameron, zaprojektował on także wcześniej 1. generację Dodge Chargera. Przedni grill w Challengerze zaczerpnięty został właśnie z prototypu Chargera z 1966 roku. Challenger został stosunkowo dobrze przyjęty przez publikę (83 032 sprzedanych egzemplarzy pierwszego rocznika)[8], prasa motoryzacyjna krytykowała jednak moment wprowadzenia na rynek - segment pony cars chylił się powoli ku upadkowi. Po 1970 roku sprzedaż i produkcja zaczęła gwałtownie spadać, krótkie odbicie nastąpiło jeszcze w roku 1973. Ostatecznie produkcję pierwszej generacji zakończono w połowie 1974 roku. Łącznie sprzedano około 188 600 egzemplarzy pierwszej generacji[9].

Wersje wyposażenia[edytuj | edytuj kod]

1970 Dodge Challenger R/T

Samochód dostępny był w czterech wariantach hardtop coupé: Challenger Six, Challenger V8, Challenger T/A (tylko 1970) i Challenger R/T[8]. Wariant R/T dostępny był także jako kabriolet (tylko w latach 1970 i 1971). Podstawowym źródłem napędu była benzynowa jednostka R6 225 (3,7 l). Gama silników V8 zaczynała się od 318 (5,2 l) o mocy maksymalnej 233 KM (172 kW). Oprócz tego dostępne były także motory V8 340 (5,6 l) i 383 (6,3 l) zblokowane domyślnie z 3-biegową manualną skrzynią biegów. Wersja 383 o mocy 294 KM (216 kW) dostępna była jednak wyłącznie z automatyczną skrzynią TorqueFlite. Opcjonalnie do każdej wersji silnikowej oferowano 4-biegową skrzynię manualną (wyjątek to R6 225 i V8 383 z 4-gardzielowym gaźnikiem).

1971 Dodge Challenger convertible

Wersją nastawioną na sportowe osiągi była R/T (Road/Track). Z podstawowym silnikiem V8 Magnum 383 osiągała ona moc maksymalną 340 KM (249 kW); 304 KM (224 kW) dla rocznika 1971[8]. Opcjonalnie dostępne były większe jednostki: V8 Magnum 440 (7,2 l) o mocy 380 KM (280 kW), V8 440 Six-Pack o mocy 395 KM (290 kW) oraz V8 426 Hemi (7,0 l) o mocy 431 KM (317 kW)[8]. Rocznik 1970 R/T mógł zostać zamówiony w jeszcze bardziej luksusowej odmianie SE - skórzane obicia foteli, winylowy dach, mniejsza tylna szyba oraz centralna konsola[10].

Rocznik 1971 został nieznacznie odświeżony. Wprowadzono nowy silnik - V8 340 (5,6 l). V8 383 osłabiono do 304 KM (224 kW), V8 440 Six Pack osłabiono o 5 KM, całkowicie zrezygnowano z 440 Four Pack[9]. W pasie tylnym pojedyncze klosze lamp zastąpiono podwójnymi. Sprzedaż nowego rocznika była jednak o wiele niższa niż 1970[9]. Powstało około 30 000 egzemplarzy, w tym 4630 wersji R/T[9].

1972 Dodge Challenger Rallye

Dodge Challenger T/A (Trans Am) był homologacyjną odmianą pojazdu zbudowaną z myślą o udziale w Trans-Am Series. Do napędu służył silnik 340 Six Pack - trzy dwugardzielowe gaźniki zamontowane na aluminiowym kolektorze dolotowym[8]. Dodge szacował moc tej jednostki na 294 KM (216 kW)[8]. Na masce pojawił się większy wlot powietrza, za odprowadzanie spalin odpowiadał wydajniejszy układ wydechowy. Nabywca mógł wybrać skrzynię automatyczną TorqueFlite lub 4-biegową Hurst oraz wspomaganie kierownicy. Standardem były hamulce tarczowe na przedniej osi oraz wzmocniony układ zawieszenia[8].

W 1972 roku zaprzestano montażu wersji kabriolet, usunięto z listy wyposażenia dodatkowego większość elementów zwiększających komfort, zrezygnowano także z dużych silników V8. Wybór jednostek napędowych ograniczony został do: R6 225, V8 318 i V8 340 - w najmocniejszym wariancie generowała według normy SAE moc 243 KM (179 kW)[9]. Wszystkie silniki mogły zostać zblokowane z 3-biegową manualną skrzynią biegów, 340 także z 4-biegową. Na zewnątrz rocznik 1972 wyróżniał się nowym, szerszym przednim grillem[9]. Powstało około 26 000 egzemplarzy rocznika 1972[9].

1974 Dodge Challenger Rallye

W roku 1973 zakończono montaż jednostek R6 225 do Challengera pozostawiając w ofercie tylko dwie V8[9]. Poziom produkcji wzrósł do prawie 33 000 egzemplarzy[9]. Rok później V8 340 został zastąpiony przez V8 360 (5,9 l) o mocy 248 KM (183 kW)[9]. Rynek pony cars chylił się jednak ku upadkowi, toteż produkcję Challengera zakończono pod koniec kwietnia 1974 roku. Powstało około 16 000 egzemplarzy ostatniego rocznika[9].


Druga generacja (1978-1983)[edytuj | edytuj kod]

II generacja
1978 Sapporo
1978 Sapporo
Producent Dodge
Okres produkcji 1978-1983
Miejsce produkcji  Japonia, Okazaki
Dane techniczne
Segment B
Typy nadwozia 2-drzwiowe coupé
Silniki Benzynowe:
R4 1,6 l
R4 2,0 l
R4 2,6 l
Skrzynia biegów 5-biegowa manualna
4-biegowa automatyczna
Rodzaj napędu tylny
Długość 4525 mm
Szerokość 1675 mm
Wysokość 1345-1355 mm
Rozstaw osi 2530 mm
Dane dodatkowe
Modele
bliźniacze
Plymouth Sapporo
Mitsubishi Galant Lambda
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Mitsubishi Galant GSR2000 z 1979 roku

Nazwa Challenger została użyta ponownie w roku 1978, Dodge zaczął pod nią sprzedawać na rynku USA pojazd Mitsubishi Galant Lambda coupé. Na innych rynkach model znany był pod nazwą Mitsubishi Sapporo/Scorpion. Praktycznie identyczny był Plymouth Sapporo, jednak Dodge miał wyglądem nawiązywać do sportowego zacięcia, Plymouth zaś do luksusu. W 1981 przeprowadzono delikatny facelifting, sprzedaż na rynku trwała do 1984 roku[11].

Sapporo z 1982 roku

Do napędu używano wyłącznie benzynowych silników R4, w ofercie brakowało większych jednostek[11]. Pojazd standardowo wyposażony był w: hamulce tarczowe na przedniej osi (opcjonalnie także na tylnej), kubełkowe przednie fotele, obrotomierz, wskaźnik ciśnienia oleju i temperatury cieczy chłodzącej, wspomaganie kierownicy, elektryczne podgrzewanie szyb i inne[11].


Trzecia generacja (od 2008)[edytuj | edytuj kod]

III generacja
Dodge Challenger R/T
Dodge Challenger R/T
Producent Dodge
Okres produkcji od 2008
Miejsce produkcji  Kanada, Brampton
Dane techniczne
Segment pony car
muscle car
Typy nadwozia 2-drzwiowe coupé
Silniki Benzynowe:
V6 3,5 l SOHC
V6 3,6 l Pentastar
V8 5,7 l Hemi
V8 6,1 l Hemi
V8 6,4 l Hemi
Skrzynia biegów 4-biegowa automatyczna
5-biegowa automatyczna
6-biegowa manualna
Rodzaj napędu tylny
Długość 5020 mm
Szerokość 1920 mm
Wysokość 1450 mm
Rozstaw osi 2950 mm
Dane dodatkowe
Pokrewne Chrysler 300
Dodge Charger
Dodge Magnum
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Tył nadwozia

3 grudnia 2007 Chrysler rozpoczął zbieranie zaliczek na trzecią generację Challengera, której premiera odbyła się 6 lutego 2008 na Chicago Auto Show[12]. Dwudrzwiowe nadwozie typu coupé oparte zostało na płycie podłogowej LC - była to skrócona konstrukcja LX znana z Chargera (od 2006), Magnum i Chryslera 300. Przy konstruowaniu Challengera trzeciej generacji wykorzystano wiele podzespołów pochodzących od Mercedesa; elementy przedniego zawieszenia pochodziły od W220, tylnego zaś od W210. Wszystkie egzemplarze rocznika 2008 wyposażone były w silnik Hemi V8 6,1 l o mocy 431 KM (317 kW) i maksymalnym momencie obrotowym 569 Nm zblokowany z 5-biegową automatyczną skrzynią biegów, nosiły oznaczenie SRT8[13]. Na rynku kanadyjskim lokalni dilerzy Dodge'a oferowali także limitowaną do 500 egzemplarzy wersję Challenger 500 (tylko w 2008), cechowała się ona bogatszym i bardziej spersonalizowanym wyposażeniem[13]. Łącznie wyprodukowano 7051 sztuk Challengera rocznika 2008, z tego 6400 trafiło na rynek USA, 500 do Kanady oraz 100 do Meksyku[13].

Produkcję limitowanej serii SRT8 z 2008 roku zakończono w lipcu 2009 roku. W sierpniu Dodge uruchomił pełną produkcję Challengera - do sprzedaży trafiły cztery warianty modelu: SE, SRT8, R/T i SXT (tylko Kanada). SRT8 w porównaniu z poprzednim rokiem został praktycznie niezmieniony - dodano jedynie opcjonalną 6-biegową skrzynię manualną, warianty SE i SXT oferowane był z silnikiem V6 3.5 o mocy 253 KM (186 kW), R/T zaś z V8 5.7 Hemi o mocy 375 KM (276 kW) i 5-biegowym automatem lub 380 KM (280 kW) i 6-biegową przekładnią manualną[13].

Od rocznika 2010 zaprzestano używania 4-biegowej przekładni automatycznej, została w całości wyparta przez 5-biegowy odpowiednik. Rocznik 2011 w podstawowej wersji dostępny jest z nowym silnikiem V6 3.6 Pentastar o mocy 309 KM (227 kW)[13]. Wariant SRT otrzymał nowy silnik V8 6.4 Hemi o mocy 477 KM (350 kW)[13]. Moc V8 5.7 Hemi wzrosła do 384 KM (282 kW)[13].

Sprzedaż na terenie USA[edytuj | edytuj kod]

Rocznik Poziom sprzedaży
2008.75[14] 7209 SRT-8
2009[14] 8625 - SE/SXT
16 395 - R/T
9834 - SRT8
Łącznie: 34 854
2010[14] 24 789 - SE/SXT
22 877 - R/T
10 156 - SRT8
Łącznie: 57 822
2011[14] 12 562 - SE/SXT
8552 - R/T
5265 - SRT8
Łącznie: 26 379

Przypisy

  1. John Gunnell: American Cars of the 1960s. Krause Publications, 2005, s. 69. ISBN 978-0-89689-131-9. (ang.)
  2. Dodge Challenger and Plymouth Barracuda. Edmunds Inside Line. 13-03-2006. [data dostępu 19-09-2012]
  3. Steve Statham: Dodge Dart and Plymouth Duster. Motorbooks, 2000, s. 21. ISBN 978-0-7603-0760-1. (ang.)
  4. Robert Genat: Hemi Muscle Cars. MotorBooks, 1999, s. 61, 63. ISBN 978-0-7603-0635-2. (ang.)
  5. David Newhardt: Dodge Challenger & Plymouth Barracuda. MotorBooks, 2000, s. 42. ISBN 978-0-7603-0772-4. (ang.)
  6. Auto editors of Consumer Guide: 1970–1974 Dodge Challenger (ang.). auto.howstuffworks.com, 17 października, 2007. [dostęp 4 lutego, 2011].
  7. Directory Index: Dodge/1970_Dodge/1970_Dodge_Challenger_Lineup (ang.). Oldcarbrochures.com. [dostęp 2011-11-11].
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 Kelly Doke: 1970 Dodge Challenger R/T and Challenger T/A (ang.). allpar.com. [dostęp 2012-09-20].
  9. 9,00 9,01 9,02 9,03 9,04 9,05 9,06 9,07 9,08 9,09 9,10 Kelly Doke: The 1970-1974 Dodge Challenger (ang.). allpar.com. [dostęp 2012-09-20].
  10. Directory Index: Dodge/1970_Dodge/1970_Dodge_Challenger_Lineup (ang.). Oldcarbrochures.com. [dostęp 2011-11-11].
  11. 11,0 11,1 11,2 The Plymouth Sapporo and Mitsubishi Dodge Challenger / Arrow (ang.). allpar.com. [dostęp 2012-09-21].
  12. Dodge Swamped With Challenger Orders (ang.). Inside Line. [dostęp 23 grudnia, 2010].
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 13,4 13,5 13,6 The 2008-2011 Dodge Challenger cars (SE, R/T, and Challenger SRT8) (ang.). allpar.com. [dostęp 2012-09-22].
  14. 14,0 14,1 14,2 14,3 Dodge Challenger Production Totals 2008-2012 (ang.). ChallengerTalk.com. [dostęp 13 czerwca 2012]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-13)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]