Pokój w Raciążu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Państwo polsko-litewskie w latach 1386-1434

Pokój w Raciążu – porozumienie polsko-litewsko-krzyżackie z 1404 roku dotyczące przynależności państwowej ziemi dobrzyńskiej

Tło[edytuj | edytuj kod]

W 1402, w wyniku działań Świdrygiełły, doszło do kolejnego najazdu krzyżackiego na Litwę. Polakom udało się jednak zyskać przychylność kurii papieskiej, która nakazała wstrzymanie walk. Wspólnemu stanowisku polsko-litewskiemu sprzyjała zawarta rok wcześniej unia wileńsko-radomska.

Postanowienia pokoju[edytuj | edytuj kod]

Dzięki postanowieniom pokoju Polacy zyskali możliwość wykupu ziemi dobrzyńskiej, oddanej w zastaw Krzyżakom przez Władysława Opolczyka. Potwierdzono też pozostanie Żmudzi w rękach krzyżackich. Przy okazji zjazdu Witold zaprezentował też polskie postulaty dotyczące Pomorza Gdańskiego.

Kolejny spór[edytuj | edytuj kod]

Porozumienie okazało się mieć charakter wyłącznie przejściowy, gdyż już w 1409 rozpoczęło się walne rozstrzygnięcie – wielka wojna z zakonem krzyżackim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Derwich, Monarchia Piastów, Warszawa-Wrocław 2003, Wydawnictwo Dolnośląskie, ISBN 83-7023-989-7

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]