Pokój w Schönbrunn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Glorieta pałacu w Schönbrunn, widok od strony belwederu

Pokój w Schönbrunn – podpisany 14 października 1809 pomiędzy Cesarstwem Francuskim a Cesarstwem Austrii w pałacu Schönbrunn w Wiedniu. Kończył wojnę Francji z V koalicją i będącą jej częścią wojnę polsko-austriacką. Do jego postanowień należało uznanie przez Austrię wszystkich poprzednich podbojów Napoleona. Austria zrzekała się Nowej Galicji, uzyskanej w wyniku III rozbioru Polski, i cyrkułu zamojskiego na rzecz Księstwa Warszawskiego, przekazała Tyrol i Salzburg Bawarii, a Triest i Dalmację na południe od rzeki Sawy oddała Francji (Prowincje Iliryjskie). Austria zmuszona została ponadto do przekazania Rosji okręgu tarnopolskiego. Cesarstwo austriackie uznało też tytuł króla Hiszpanii Józefa Bonaparte. W stanie wojny z Francją pozostała jedynie Wielka Brytania.

Próba zamachu[edytuj | edytuj kod]

Podczas negocjacji w Schönbrunn Napoleon uniknął zamachu na jego życie. 12 października cesarz wyszedł w otoczeniu wielu dostojników z pałacu, by odebrać defiladę wojsk. W pewnej chwili 18-letni Niemiec nazwiskiem Friedrich Staps zażądał rozmowy z Napoleonem, któremu miał jakoby wręczyć petycję, ale spotkał się z odmową cesarskiego adiutanta, generała Jeana Rappa. Wkrótce potem Rapp zauważył, że Staps próbuje podejść do Napoleona z drugiej strony, więc kazał go aresztować. Zabranego do pałacu Stapsa zrewidowano i znaleziono przy nim kuchenny nóż owinięty rzekomą petycją. Indagowany Staps przyznał, że planował zabić cesarza. Napoleon zapytał, czy Staps wyrazi wdzięczność, gdy zostanie ułaskawiony, na co młody Niemiec odpowiedział: – "Nie, nadal będę chciał cię zabić".

Napoleon opuścił Wiedeń 16 października, a następnego dnia Staps został rozstrzelany na tyłach pałacu. Przed egzekucją miał jakoby zawołać: "Niech żyje wolność! Niech żyją Niemcy!"[1]

Staps wkrótce został uznany za męczennika rodzącego się niemieckiego nacjonalizmu.

Przypisy