Rozejm w Altmarku

Z Wikipedii

Rozejm w Altmarku (rozejm altmarski) - sześcioletni rozejm kończący wojnę polsko-szwedzką 1626-1629. Zawarty został 26 września 1629 w Altmarku (dzisiaj Stary Targ) pomiędzy Szwecją a Rzeczpospolitą przy mediacji dyplomacji francuskiej, angielskiej i brandenburskiej.

Na jego mocy Szwedzi zatrzymali Inflanty na północ od Dźwiny wraz z Rygą, wszystkie porty pruskie z wyjątkiem Gdańska, Królewca i Pucka. Na mocy postanowień tego rozejmu Malbork, Sztum, Głowa i Żuława Wielka przechodziła pod panowanie elektora brandenburskiego (w zamian za część wybrzeża z Piławą), a Mitawa wracała do księcia kurlandzkiego.

Rozejmowi towarzyszył układ pomiędzy Szwecją a Gdańskiem, na mocy którego Szwedzi mieli prawo do pobierania 5,5% cła od przewożonych towarów, przy czym 3,5% miał otrzymywać król szwedzki, 1% król polski i 1% Gdańsk. Cła te potem wydzierżawiono finansiście holenderskiemu Pieterowi Spiernckowi, który znacznie je zawyżył dzięki swoim manipulacjom i doprowadził do poziomu 14,5%.

W 1635 jego postanowienia zmieniono podpisując rozejm w Sztumskiej Wsi.