Polańczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polańczyk
Polańczyk, nabrzeże Jeziora Solińskiego
Polańczyk, nabrzeże Jeziora Solińskiego
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat leski
Gmina Solina
Liczba ludności (2001) 830
Strefa numeracyjna (+48) 13
Kod pocztowy 38-610
Tablice rejestracyjne RLS
SIMC 0360603
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Polańczyk
Polańczyk
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Polańczyk
Polańczyk
Ziemia 49°22′10″N 22°25′11″E/49,369444 22,419722
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Polańczykwieś wczasowo-uzdrowiskowa w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie leskim, w gminie Solina. Od 30 grudnia 1999 Polańczyk jest siedzibą władz gminy Solina (wcześniej siedzibą była Solina). Położony na zachodnim brzegu Jeziora Solińskiego.

Przy obwodnicy drogi wojewódzkiej 894 znajduje się rzymskokatolicki kościół parafialny pw. NMP Królowej Polski.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość wczasowo-uzdrowiskowa Polańczyk lokowano na prawie wołoskim w dobrach sobieńskich rodu Kmitów. Wieś istniała już w 1580 pod nazwą Polieszczańskie (od potoku Leszczyńskich). Wieś Poleszczańskie przypadła synowi siostry wojewody, Katarzyny Kmicianki (zamężnej za Andrzejem Stadnickim, kasztelanem sanockim) – Markowi Stadnickiemu (Jego brat Mikołaj Stadnicki otrzymał Myczków i Solinę). Nazwa tej miejscowości jest w orzeczeniu Królewskiego Trybunału Lubelskiego wydanego z 1655 w sprawie z powództwa Pobiedzińskich przeciw Stadnickim. Obecna nazwa przyjęła się pod koniec XVII wieku, kiedy właścicielami wsi byli Polańscy. Od 1674 nowym właścicielem wsi został Stanisław Zielonka herbu Jastrzębiec. Właścicielami ziemskimi byli tu również Hermanowscy, Gołębiowscy, Stadniccy, Balowie. Pod koniec XVIII wieku cesarzowa Maria Teresa ofiarowała tutejszej parafii 8000 złotych reńskich. W dobie galicyjskiej właścicielami byli Karszniccy, Łempiccy, hr. Stanisław Ankwicz, hr. Sołtyk, Kazimierz Kuczkowski, Jan Indra, Ferdynand Wydra oraz Franciszek Cieśliński – ostatni właściciel do wsi do 1945. Po II wojnie światowej ze wsi wysiedlono ludność ukraińską i rusińską.

Po powstaniu Zalewu Solińskiego w latach 1961-1968 Polańczyk zmienił swoje oblicze. Na półwyspie położonym po wschodniej stronie Polańczyka otoczonym wodami jeziora zbudowano domy wczasowe i sanatoria.

Od 1974 na podstawie ustawy o uzdrowiskach, Polańczyk było uznane za miejscowość posiadającą warunki do prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego, dzięki czemu mogły być prowadzone tu zakłady lecznictwa[1]. W 1999 miejscowość została uznana za uzdrowisko[2].

Uzdrowisko[edytuj | edytuj kod]

W Polańczyku lecznictwo uzdrowiskowe rozpoczęto w 1974 natomiast status uzdrowiska posiada od 1999. Jest tu łącznie ponad 1200 miejsc dla kuracjuszy. W odwiertach występują wody wodorowęglanowo-chlorkowo-sodowo-bromkowe i jodkowe (nie eksploatowane). Polańczyk ma także bogatą bazę leczniczą. Leczy się tutaj m.in. choroby układu oddechowego i moczowego oraz choroby kobiece. Znajduje się tutaj wiele miejsc noclegowych i przystani żeglarskich. Miejscowość posiada dobrą bazę gastronomiczną.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

W Polańczyku istnieje klub piłkarski LKS "Nelson" Polańczyk, który występuje w klasie A podokręg Krosno.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 1974 r. zmieniające rozporządzenie ws. rozciągnięcia niektórych przepisów o uzdrowiskach na inne miejscowości (Dz. U. z 1974 r. Nr 16, poz. 89)
  2. Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 27 stycznia 1999 r.Dz. U. z 1999 r. Nr 10, poz. 93

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]