Prawo małżeńskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prawo małżeńskie – część prawa rodzinnego, zbiór przepisów prawnych regulujących rozpoczęcie, kontynuację i ważność małżeństwa. Małżeństwo jest prawomocnym związkiem zazwyczaj między jednym mężczyzną i jedną kobietą. Począwszy od Holandii w 2001 roku pewna liczba państw jak również kilka amerykańskich stanów uprawomocniły także małżeństwo osób tej samej płci. Ponadto niektóre systemy prawne (np. w kilku krajach europejskich i kilku stanach USA) wprowadziły rejestrowany związek partnerski (partnerstwo domowe), który zapewnia parze osób tej samej płci wiele takich samych praw i obowiązków jak parze małżeńskiej.

Ponieważ małżeństwo jest postrzegane jako porozumienie umowne z zastrzeżeniem procedury prawnej, świeżo poślubiona para podlega radykalnej zmianie jej statusu prawnego. Zmiana ta obejmuje przyjęcie pewnych wzajemnych praw i obowiązków. W wielu społeczeństwach obowiązki te obejmują: wspólne zamieszkiwanie w tych samych lub pobliskich mieszkaniach, świadczenie usług domowych, takich jak: wychowanie dzieci, przyrządzanie posiłków i sprzątanie oraz zapewnienie żywności, schronienia, ubrania i innych środków niezbędnych do życia. Prawa małżeństwa obejmują wspólną własność i wzajemne dziedziczenie nieruchomości w różnym stopniu, a w małżeństwach monogamicznych wyłączne prawo do stosunku płciowego.

Niezależnie od powyższego uogólnienia, każde społeczeństwo tak w przeszłości jak i współcześnie miało lub ma własną koncepcję małżeństwa, a wiele z nich stworzyło prawa, które odzwierciedlają ich szczególne wzorce kulturowe i oczekiwania dotyczące małżeństwa[1].

Majątkowe prawo małżeńskie[edytuj | edytuj kod]

Majątkowe prawo małżeńskie objęte jest w całości regulacjami prawa świeckiego.

Typy systemów majątkowych[edytuj | edytuj kod]

  1. Wspólność majątkowa – wspólność obejmowała majątek żony i męża wniesiony do małżeństwa oraz nabyty podczas jego trwania; majątkiem zarządzał mąż, który mógł nim swobodnie dysponować, chociaż w niektórych systemach prawnych do dysponowania nieruchomościami potrzebna była zgoda żony. Dziedziczenie: jeżeli nie było potomstwa, cały majątek (albo jego część) przypadała żyjącemu małżonkowi; jeżeli było potomstwo albo powstała wspólność rodzica i dzieci, albo połowę majątku otrzymywał rodzic, a połowa przypadała dzieciom. Występowanie: Niemcy, Prusy do 1598 roku, Rosja do połowy XVII wieku.
  2. Ograniczona wspólność majątkowa – a) własność obejmowała wniesione ruchomości, dochody z dóbr własnych, ruchomości i nieruchomości nabyte w trakcie trwania małżeństwa albo b) wspólnotę dorobku, tj. nabytych podczas trwania małżeństwa ruchomości i nieruchomości albo c) ruchomości (zarówno wniesione, jak i nabyte w czasie trwania małżeństwa). Wspólnym majątkiem zarządzał mąż (nieruchomościami mógł dysponować tylko za zgodą żony). Dziedziczenie: a) w przypadku wspólności wniesionych ruchomości wspólny majątek dzielona na dwie części, z których jedna przypadała pozostałemu przy życiu małżonkowi, a druga spadkobiercom zmarłego; b) w przypadku wspólności dorobku albo wspólności ruchomości, jeżeli małżeństwo miało wspólne dzieci, to na nieruchomościach zabezpieczano ich prawa majątkowe, natomiast całością zarządzał żyjący małżonek (na dysponowanie nieruchomościami potrzebna zgoda dzieci); c) w przypadku braku potomstwa, wspólny majątek dzielony między pozostałego przy życiu małżonka i spadkobierców zmarłego. Występowanie: Francja.
  3. Rozdzielność majątkowa – oba majątki pozostawały rozdzielone, majątkiem żony (oprócz wyprawy) zarządzał mąż, ale do dysponowania nieruchomościami potrzebna była zgoda żony. Dziedziczenie: po śmierci jednego z małżonków majątek przechodził na jego spadkobierców. Występowanie: Niemcy, Rosja od połowy XVII wieku, w Polsce – prawo magdeburskie i średzkie, Landrecht pruski, ABGB, Kodeks cywilny Królestwa Polskiego, BGB.
  4. Rzymski system posagowy – posag żony stawał się własnością męża, jednak żona mogła mieć swój własny pozaposagowy majątek; mąż zarządzał majątkiem posagowym, ale nie mógł go alienować ani obciążać długami. Pozaposagowym majątkiem żona dysponowała swobodnie. Dziedziczenie: po śmierci męża majątek posagowy wracał do żony. Występowanie: południowa Francja.
  5. System rządu posagowego – posag pozostawał własnością żony. Gdy posag ustanawiano w formie sumy zapisanej na dobrach – to oddawano je w zastaw użytkowy mężowi; gdy posag ustanowiono w pieniądzu – sumę posagową oraz wienną zabezpieczał mąż na połowie swoich dóbr – co nazywano oprawą (stanowiła hipotekę żony). Gotówką posagową oraz wienną dysponował mąż, na dysponowanie dobrami oprawnymi potrzebował zgody żony. Dziedziczenie: a) po śmierci męża żona obejmowała dobra oprawne w zastaw użytkowy (do czasu wypłaty sum posagowych przez spadkobierców jej męża); gdy mąż nie ustanowił wiana – wdowie należał się od spadkobierców męża tzw. wieniec, traktowany jako odszkodowanie za utracone dziewictwo; mąż mógł ustanowić dożywocie (zapis dla żony na wypadek wdowieństwa, przyznający jej prawo użytkowania części lub całości (najczęściej) majątku mężowskiego (bez możności dysponowania nim, oprócz prawa wydzierżawienia) do końca jej życia (stąd nazwa) lub do powtórnego zamążpójścia. b) po śmierci żony dobra oprawne przechodziły na dzieci, a gdy ich nie było – wiano wracało do męża; od XVI wieku również żona mogła ustanowić dożywocie na rzecz męża. Występowanie: polskie prawo ziemskie.

Osobowe prawo małżeńskie[edytuj | edytuj kod]

Osobowe prawo małżeńskie obejmuje zespół norm regulujących zawarcie małżeństwa, jego istotę oraz charakter, stosunki osobowe między małżonkami w trakcie trwania małżeństwa, jego ustanie.

Typy osobowego prawa małżeńskiego[edytuj | edytuj kod]

  1. Laicki (świecki) – całokształt norm osobowego prawa małżeńskiego pochodzi od władzy świeckiej (państwowej lub plemiennej). Występowanie: Francja od okresu rewolucji, Księstwo Warszawskie, w Królestwie Polskim do 1825, w Niemczech od 1875 roku, w II Rzeczypospolitej na terenie byłego zaboru pruskiego oraz na Spiszu i Orawie, w PRL na mocy dekretu o prawie osobowym małżeńskim z 1945.
  2. Wyznaniowy – normodawcą w zakresie w/w kwestii był dany kościół, a władza państwowa jedynie sankcjonowała normy wyznaniowe. Występowanie: Europa od X wieku do czasów reformacji; w Królestwie Polskim od dekretu cara Mikołaja I z 1836 roku (przestał obowiązywać katolików z ziem byłego zaboru rosyjskiego w 1918 roku).
  3. Mieszany (świecko-wyznaniowy) – zasadniczo władza państwowa stanowiła regulację osobowego prawa małżeńskiego, jednak dopuszczała w pewnym zakresie, aby niektóre kwestie podlegały regulacjom pochodzącym od władzy kościelnej. Występowanie: Ehepatent Józefa II z 1783 roku, ślady systemu widoczne w Landrechcie z 1794, w Królestwie Polskim w latach 1825-1836, w II Rzeczypospolitej (na terenie Galicji), projekt Karola Lutostańskiego.

Prawo małżeńskie w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W polskim prawie małżeństwo definiuje się jako trwały, egalitarny związek mężczyzny i kobiety powstały z ich woli w sposób sformalizowany określony jako swoista dwustronna czynność prawna zbliżona do kategorii umów[2][3][4].

Zasady małżeństwa[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe zasady małżeństwa[potrzebne źródło]:

Prawa i obowiązki małżonków[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (K.r.o.) małżonkowie mają równe prawa i obowiązki w małżeństwie. Poprzez zawarcie związku małżeńskiego zobowiązują się do:

  • wspólnego pożycia
  • wzajemnej pomocy
  • współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli

Ponadto art. 24 K.r.o. stanowi o konieczności wspólnego rozstrzygania o istotnych sprawach rodziny. Jeżeli pomiędzy małżonkami brak jest porozumienia, każde z nich może się zwrócić o rozstrzygnięcie sporu do sądu[5].

Obowiązek wspólnego pożycia według określenia Sądu Najwyższego[potrzebne źródło] polega na duchowej, fizycznej i gospodarczej łączności małżonków. Wspólne pożycie stanowi naturalny cel małżeństwa i warunkuje urzeczywistnienie jego treści. Jego przejawami są wspólne zamieszkanie, wzajemna lojalność małżonków, uwzględnienie słusznych interesów i uczuć drugiej strony, poszanowanie itd.

Obowiązek wzajemnej pomocy polega nie tylko na pomocy materialnej, lecz również na pomocy moralnej, na wspieraniu poczynań i przezwyciężaniu trudności drugiego małżonka. Obowiązek ten przejawia się szczególnie silnie np. w wypadku choroby małżonka.

Obowiązek wierności dotyczy obojga małżonków. Małżonek, który dopuszcza się zdrady, łamie swoją przysięgę małżeńską, a doprowadziwszy tym do rozwodu, może zostać uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia małżeńskiego.

Współdziałanie dla dobra rodziny przejawiać się może w przyczynianiu się według sił i możliwości zarobkowych i majątkowych każdego z małżonków do zaspokajania potrzeb rodziny. W szczególności przyczynienie się to może polegać na wspólnym wychowywaniu dzieci oraz na współpracy we wspólnym gospodarstwie domowym. Prawo polskie dopuszcza także model współdziałania, polegający na tym, że jedno z małżonków zarabia na utrzymanie rodziny, a drugie zajmuje się pracą w gospodarstwie domowym.

Obowiązek wspólnego rozstrzygania spraw rodziny stanowi, iż istotne sprawy rodziny muszą być przez małżonków rozstrzygane wspólnie. W zwykłych sprawach rodziny może występować osobno każdy ze małżonków, ale wtedy zobowiązania zaciągnięte przez jednego z nich obciążają solidarnie oboje małżonków.

Umowa majątkowa małżeńska[edytuj | edytuj kod]

Umowa majątkowa małżeńska (potocznie: intercyza) to umowa zawierana pomiędzy małżonkami lub osobami zamierzającymi zawrzeć małżeństwo, prowadząca do wprowadzenia odmiennego aniżeli ustawowy majątkowego ustroju małżeńskiego. Jej zasady regulują Rozdziały II (Umowne ustroje majątkowe) i III (Przymusowy ustrój majątkowy) Działu III (Małżeńskie ustroje majątkowe) Tytułu I (Małżeństwo) ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy – artykuły od 47 do 54. Ustawowy majątkowy ustrój małżeński zdefiniowany jest w Tytule I Dziale III Rozdziale I Ustawowy ustrój majątkowy (artykuły od 31 do 46) KRiO. Umowa majątkowa małżeńska spisywana jest w formie aktu notarialnego przez notariusza, przed lub po zawarciu małżeństwa. W interesie małżonka leży poinformowanie wierzycieli o fakcie zawarcia umowy oraz jej rodzaju, zgodnie bowiem z art. 471 ustawy Małżonek może powoływać się względem innych osób na umowę majątkową małżeńską, gdy jej zawarcie oraz rodzaj były tym osobom wiadome. Ważną okolicznością umowy jest termin jej podpisania, a to dlatego, że nie może ona mieć mocy wstecznej. W konsekwencji sporządzenie intercyzy nie wyklucza wspólnej odpowiedzialności małżonków za zobowiązania powstałe przed dniem jej podpisania.

Rodzaje intercyzy:

  • umowa wyłączająca wspólność majątkową (wprowadzająca rozdzielność majątkową albo rozdzielność z wyrównaniem dorobków)
  • umowa rozszerzająca wspólność majątkową
  • umowa ograniczająca wspólność majątkową
  • umowa przywracająca wspólność ustawową

Nazwiska małżonków[edytuj | edytuj kod]

Każdy małżonek może zdecydować o tym, jakie nazwisko będzie nosił po zawarciu związku małżeńskiego. Stosowne oświadczenie jest składane kierownikowi USC bezpośrednio po zawarciu małżeństwa lub przed sporządzeniem zaświadczenia, o którym mowa w art. 41 § 1 k.r.o.

Stosowne kombinacje możliwości małżonków co do nazwiska, jakie będą nosili po zawarciu małżeństwa, przedstawiają się następująco:

  • mogą nosić wspólne nazwisko, które jest dotychczasowym nazwiskiem jednego z nich,
  • mogą każdy z osobna zachować swoje dotychczasowe nazwisko,
  • mogą połączyć nazwisko małżonka ze swoim nazwiskiem. Po połączeniu nazwisko konkretnej osoby nie może składać się z więcej niż dwóch członów.

Jeżeli małżonkowie nie złożyli stosownych oświadczeń co do swojego nazwiska, każdy z nich pozostaje przy nazwisku dotychczasowym.

Zawarcie małżeństwa[edytuj | edytuj kod]

Według prawodawstwa polskiego zawarcie małżeństwa następuje przez złożenie przez dwie osoby przeciwnej płci i wolnego stanu cywilnego zgodnego oświadczenia (przysięga małżeńska) o wstąpieniu w związek małżeński, jeżeli czyniąc to znajdują się jednocześnie w obecności kierownika urzędu stanu cywilnego – ewentualnie w obecności duchownego, kiedy zawierają związek małżeński podlegający prawu wewnętrznemu wybranego związku wyznaniowego, oświadczą wolę jednoczesnego zawarcia małżeństwa cywilnego, a kierownik urzędu stanu cywilnego sporządzi następnie akt małżeństwa. Granica wieku, od którego zawarcie związku małżeńskiego jest możliwe to zasadniczo 18 lat dla obojga małżonków, jednakże z ważnych powodów (np. ciąża) sąd opiekuńczy może zezwolić kobiecie, która ukończyła 16 lat na zawarcie małżeństwa, jeżeli z okoliczności wynika, że będzie to zgodne z dobrem założonej rodziny. Zaręczyny jako formalna umowa przedmałżeńska w polskim prawie nie występują.

Przesłanki zawarcia małżeństwa[edytuj | edytuj kod]

  1. Przesłanki istnienia małżeństwa:
    • różność płci
    • osobiste stawienie się przed osobą udzielającą ślubu
    • złożenie zgodnych oświadczeń
    • udział czynnika urzędowego
  2. Przeszkody małżeńskie:

Zawarcie małżeństwa przed duchownym[edytuj | edytuj kod]

Konkordat zawarty między Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską umożliwia zawarcie małżeństwa przed duchownym, a czynność ta wywołuje skutki cywilnoprawne[6]. Uprawnienia udzielania związku małżeńskiego przysługują w Polsce również innym związkom wyznaniowym[7][8][9][10][11][12][13][14][15][16][17]. Duchowny ma obowiązek poinformować nupturientów o treści podstawowych praw dotyczących zawarcia małżeństwa i skutków[18].

Aby zawrzeć małżeństwo przed duchownym, należy dostarczyć mu, sporządzone przez kierownika urzędu stanu cywilnego zaświadczenie, stwierdzające brak okoliczności, które mogą wyłączać zawarcie małżeństwa[19]. Zaświadczenie takie ważne jest 3 miesiące od daty wystawienia[20]. Należy również spełnić łącznie wszystkie poniższe wymagania:

  • różnica płci[21] (różnicę płci określa nie tylko wpis do aktu urodzenia, ale faktyczny stan w chwili zawarcia małżeństwa[22])
  • jednoczesna obecność nupturientów
  • zgodne oświadczenia nupturientów
  • udział duchownego
  • zaświadczenie kierownika urzędu stanu cywilnego

Małżeństwo zostaje zawarte w chwili złożenia oświadczeń woli przez nupturientów. Dopóki te przesłanki nie zostaną spełnione, oświadczenia woli nie wywołują skutków prawnych[23]. Po zawarciu małżeństwa, duchowny musi w ciągu 5 dni dostarczyć zaświadczenie zawarcia związku małżeńskiego do urzędu stanu cywilnego, chyba że nastąpi zdarzenie kwalifikowane jako siła wyższa[24]. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 listopada 2005 r.[25] określił, że niedochowanie terminu do przekazania dokumentów do urzędu stanu cywilnego bez wskazania siły wyższej wiąże się z odmową sporządzenia dokumentów zawarcia małżeństwa przez kierownika urzędu stanu cywilnego. Siła wyższa oznacza „zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, mimo dołożenia największej staranności[26].

Jedną z form dostarczenia jest nadanie przesyłki poleconej w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (np. Poczta Polska).

Powinowactwo[edytuj | edytuj kod]

Powinowactwo to stosunek prawno rodzinny łączący jednego małżonka z krewnymi drugiego. Jest wyłącznie więzią prawną, w odróżnieniu od pokrewieństwa, które jest więzią biologiczno-prawną. Trwa ono mimo ustania małżeństwa – rozwodu.

Zgodnie z art. 618 §1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, powinowactwo trwa dalej, mimo ustania małżeństwa (chyba że zostało ono unieważnione, albowiem wtedy powstaje stan taki, jak gdyby nigdy nie zostało one zawarte)[27]. Art. 618 §2 KRO mówi o tym, że linię i stopień powinowactwa określa się według linii i stopnia pokrewieństwa[28]. Zgodnie z art. 14 KRO powinowactwo w linii prostej jest względną przeszkodą małżeńską (z ważnych powodów sąd może udzielić zgody na takie małżeństwo).

Tak jak w przypadku stopni pokrewieństwa, także i różne stopnie powinowactwa miały niegdyś swoje tradycyjnie ustalone nazwy, jednak we współczesnym języku polskim system nazewnictwa uległ znacznemu uproszczeniu; i tak np.:

  • teść i teściowa oznaczają rodziców współmałżonka (I stopień powinowactwa w linii prostej);
  • szwagier oznacza brata współmałżonka albo męża siostry (II stopień powinowactwa w linii bocznej);
  • szwagierka oznacza siostrę współmałżonka;
  • bratowa oznacza żonę brata.

Powinowactwo zachodzi jedynie między małżonkiem a krewnymi drugiego małżonka (np. wobec siostry żony), nie zachodzi natomiast między małżonkiem a powinowatymi drugiego małżonka (np. wobec szwagra żony). W żargonie prawniczym taki rodzaj relacji nazywany jest zimnym powinowactwem, choć nie zachodzi tutaj powinowactwo w rozumieniu przepisów prawa.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. marriage law (ang.). Encyclopedia Britannica. [dostęp 2012-09-24].
  2. małżeństwo, prawo. encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2012-10-29].
  3. małżeństwo. sjp.pwn.pl. [dostęp 2012-10-29].
  4. małżeństwo. slowniki.gazeta.pl. [dostęp 2012-10-29].
  5. Por. tekst kodeksu na stronie Internetowego Systemu Aktów Prawnych.
  6. Art. 10 Konkordatu zawartego między Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską z dnia 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318).
  7. K. Pietrzykowski (red.) Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2012, Dział 1, pkt C.
  8. Art. 12a ustawy z dnia 4 lipca 1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego (Dz. U. z 1991 r. Nr 66, poz. 287, z późn. zm.).
  9. Art. 12a ustawy z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1994 r. Nr 73, poz. 323, z późn. zm.).
  10. Art. 8a ustawy z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1994 r. Nr 73, poz. 324, z późn. zm.).
  11. Art. 11a ustawy z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko Metodystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1995 r. Nr 97, poz. 479, z późn. zm.).
  12. Art. 10a ustawy z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1995 r. Nr 97, poz. 480, z późn. zm.).
  13. Art 10a ustawy z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1995 r. Nr 97, poz. 481, z późn. zm.).
  14. Art. 9a ustawy z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Polskokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1995 r. Nr 97, poz. 482, z późn.zm.).
  15. Art. 9a ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 41, poz. 251, z późn. zm.).
  16. Art. 8a ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. poz. 41, z późn. zm.).
  17. Art. 11a ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 41, poz. 254, z późn. zm.).
  18. Art. 62a ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1264, z póżn. zm.).
  19. Art. 8 § 1 KRiO.
  20. Art. 4 § 2 KRiO.
  21. Art. 1 § 2 KRiO.
  22. Por. T. Smyczyński, Prawo rodzinne i opiekuńcze, Warszawa 2005, s. 27.
  23. K. Gromek, Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2009, dział 1, pkt 3.
  24. Art. 8 § 3 KRiO.
  25. Postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 16.11.2005 V CK 325/05.
  26. Postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 16.11.2005 V CK 325/05.
  27. Kwestię tę regulował art. 26, który zostanie uchylony przez ustawę z dnia 6 listopada 2008 o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 220, poz. 1431); ustawa weszła w życie z dniem 13 czerwca 2009
  28. Przepis został wprowadzony przez ustawę z dnia 6 listopada 2008 o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 220, poz. 1431)
Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.