Przeczno (województwo kujawsko-pomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wsi w woj. kujawsko-pomorskim, w pow. toruńskim. Zobacz też: inne miejscowości o tej samej nazwie.
Przeczno
Przeczno
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat toruński
Gmina Łubianka
Liczba ludności (2003) 267
Strefa numeracyjna (+48) 56
Tablice rejestracyjne CTR
SIMC 0846783
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Przeczno
Przeczno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Przeczno
Przeczno
Ziemia 53°09′02″N 18°28′37″E/53,150556 18,476944Na mapach: 53°09′02″N 18°28′37″E/53,150556 18,476944
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Przecznowieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie toruńskim, w gminie Łubianka.

W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie toruńskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Badania archeologiczne potwierdzają zamieszkanie terenów wokół Przeczna już 2-3 tysięce lat p.n.e.. Najstarszy zachowany dokument, w którym pojawia się nazwa wioski, pochodzi z 1251; użyto w nim nazwy Hiesmoot. W 1570 używano nazwy Przesmno. Zachowały się ślady zniszczenia przez Prusów gródka w Przecznie, podobnie jak i zamku bierzgłowskiego w 1266. Obwarowania wzmocniono i już w oblężeniu w 1277 Przeczno nie zostało zdobyte. W tym okresie rozpoczęto budowę kamiennego kościoła w Przecznie. Brak prac archeologicznych w samym kościele uniemożliwia określenie dokładniejszych dat związanych z budową. Podczas ostatnich prac okazało się, że większość zachowanej więźby dachowej pochodzi z drzew ściętych w roku 1360.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Gotycki kościół gotycki parafialny pw. Podwyższenia Krzyża Świętego z przełomu XIII i XIV w., ukończony około 1300 r. Jednonawowy z trójbocznie zamkniętym prezbiterium i wieżą od zachodu. Wyposażenie wnętrza barokowe. Ołarz główny z ok. 1700 r., z manierystycznym obrazem Ukrzyżowania z przełomu XVI i XVII w. Ołtarze boczne z ok. 1700 r., Chór muzyczny z ok. połowy XVII w., na nim późnobarokowe organy z końca XVII w. Ława kolatorska i konfesjonały z drugiej połowy XVII w., feretrony z XVIII-XIX w.
  • Kapliczka św. Rozalii znajdująca się w lesie na zachód od drogi ToruńChełmno. Wewnątrz kapliczki znajduje się, widoczny przez przebite otwory – pień drzewa. Z kapliczką związana jest legenda dotycząca epidemii cholery, która nawiedziła Przeczno w 1735 r. Z mieszkańców tej wioski ocalał tylko jeden człowiek – Józef Szmania. Dochodząc do zdrowia szukał w okolicy wody. Tak trafił do lasu, gdzie opadł z sił. Wówczas ukazała mu się święta Rozalia, wskazując miejsce, gdzie znajduje się źródełko. Poleciła również, aby na pniu dębu wyciąć jej oblicze. Faktem jest, że jako jedyny przeżył epidemię, zaś według archiwów i przekazów ustnych choroba już więcej nie nawiedziła Przeczna, mimo że w sąsiednich wioskach pochłaniała liczne ofiary. Mieszkańcy Przeczna przypisywali ten fakt wstawiennictwu i opiece św. Rozalii (która wspólnie ze św. Rochem była patronką wzywaną w czasie epidemii). Powszechnie czerpano „cudowną” wodę ze źródła. W 2. połowie XIX wieku obmurowano pień dębu w formie kapliczki w której znalazły się figury św. Rozalii i św. Rocha. W 1905 r. kapliczka staraniem proboszcza Lisińskiego z Biskupic i mieszkańców została odnowiona. W latach 30. parafialny oddział Akcji Katolickiej ożywił kult św. Rozalii, organizując przy niej odpusty parafialne. Zniszczona w czasie II wojny światowej kapliczka została odbudowana w 1979 r. Nowa figura św. Rozalii i ożywienie kultu, zwłaszcza w dniu jej święta 4 września, nastąpiło w ostatnich 15 latach. Obecnie miejsce to jest odwiedzane przez mieszkańców Przeczna i okolic.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Teresa Drążkowska Powiat Toruński