Święty Roch
| Święty Roch | |
| tercjarz | |
 |
|
| Data urodzenia | 1345 - 1350 (wg trad. 1295) Montpellier |
| Data śmierci | 1377 lub 1378 (wg trad. 1327) Montpelier lub Voghera |
| Kościół / wyznanie | katolicki |
| Wspomnienie | 16 sierpnia |
| Atrybuty | anioł, pies trzymający w pysku chleb, torba pielgrzyma |
| Patron | Montpellier, Parmy, Wenecji, aptekarzy, lekarzy, ogrodników, rolników, szpitali, więźniów, chroniący od zarazy, opiekun zwierząt domowych |
 Galeria ilustracji w Wikimedia Commons |
|
Święty Roch OFS, fr. Saint Roch, łac. Rochus, wł. Rocco, hiszp. Roque (ur. w Montpellier we Francji, zm. przed rokiem 1420; spotykana jest w literaturze data urodzenia przypadająca na rok 1295 oraz ok. 1345 - 1350, a data śmierci 1327 w Montpellier oraz 1377 lub 1378 w Voghera we Włoszech[1]) − tercjarz franciszkański[2], święty Kościoła katolickiego.
Spis treści |
[edytuj] Życie
Roch urodził się, jako jedyny syn rządcy Montpellier. W wieku 19 lat stracił oboje rodziców.
Po sprzedaniu znacznego majątku rodziców, rozdał wszystko ubogim i wyruszył do Rzymu. We włoskim miasteczku Acquapendente zastała go epidemia dżumy. Tam w miejscowym szpitalu opiekował się zarażonymi. W Rzymie spędził 3 lata, gdzie dokonał wielu cudownych uzdrowień.
W czasie powrotu do Francji zaraził się dżumą w Piacenzie. By nie zarażać innych ukrył się w pobliskim lesie. Według podania wytropił go tam pies, który przynosił mu pożywienie. Miał wówczas cudownie wyzdrowieć. Udał się w drogę powrotną do Francji, lecz na granicy wzięty został za szpiega włoskiego, umarł potem w więzieniu nierozpoznany.
[edytuj] Kult
W całej Europie zaczął się szerzyć kult św. Rocha.
W Polsce był czczony już w XV wieku, obok św. Sebastiana, stał się patronem chroniącym od zarazy.
W tym czasie w Wenecji i Rzymie powstawały bractwa Jego imienia. W Rzymie papież Aleksander VI wystawił ku jego czci kościół, papież Pius IV ufundował szpital, oddając go bractwu św. Rocha (1560). W szerzeniu kultu pomogli franciszkanie jako członka stowarzyszenia.
Papież Pius IX ogłosił św. Rocha patronem Montpellier. W 1585 papież Grzegorz XIII umieścił Jego imię w Martyrologium Rzymskim. Powstała rodzina zakonna rochici, wiele miast nosi na cześć świętego Jego imię i wybudowano tysiące kościołów i kaplic ku Jego czci.
[edytuj] Patronat
Święty Roch jest patronem Montpellier, Parmy, Wenecji, aptekarzy, lekarzy, ogrodników, rolników, szpitali i więźniów.
Na ziemiach polskich czczony był przede wszystkim jako patron chroniący od zarazy, stąd w epoce staropolskiej były mu poświęcone liczne ołtarze, figury i kapliczki. Opiekun zwierząt domowych. Patron Centrum Rehabilitacji w Łomży.
[edytuj] Ikonografia
W ikonografii św. Roch przedstawiany jest jako młody pielgrzym lub żebrak w łachmanach, z psem liżącym mu rany albo biegnącym obok.
Jego atrybutami są: anioł, pies trzymający w pysku chleb, torba pielgrzyma.
[edytuj] Dzień obchodów
Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 16 sierpnia.
[edytuj] Roch w kulturze masowej
Postać św. Rocha występuje w filmach Jasminum oraz Historii kina w Popielawach, wyreżyserowanych przez Jana Jakuba Kolskiego.
[edytuj] Zobacz też
Zobacz też kategorie: Parafie pod wezwaniem św. Rocha, Świątynie pod wezwaniem św. Rocha.Przypisy
- ↑ Zbigniew Bauer, Adam Leszkiewicz Wielka Księga Świętych T. 3, Kraków 2003, s. 161.
- ↑ Lázaro Iriarte OFMCap, Józef Salezy Kafel OFMCap, Andrzej Józef Zębik OFMCap, Krystyna Kuklińska OSC: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 567. ISBN 83-910410-0-X.
[edytuj] Bibliografia
- Święty Roch na brewiarz.katolik.pl [ostatnia aktualizacja: 20.07.2010]
