Święty Roch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty
Roch OFS
Imagen de San Roque en Macotera recién restaurada.JPG
Data urodzenia 1345-1350 (według tradycji 1295)
Montpellier
Data śmierci 1377 lub 1378 (według tradycji 1327)
Montpelier lub Voghera
Kościół/
wyznanie
katolicki
Wspomnienie 16 sierpnia
Atrybuty anioł, pies trzymający w pysku chleb, torba pielgrzyma
Patron Montpellier, Parmy, Wenecji, aptekarzy, lekarzy, ogrodników, rolników, szpitali, więźniów, chroniący od zarazy, opiekun zwierząt domowych
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Święty Roch OFS (ur. w Montpellier we Francji, zm. przed rokiem 1420; w literaturze spotykana jest data urodzin przypadająca na rok 1295 oraz ok. 1345-1350, a data śmierci 1327 w Montpellier oraz 1377 lub 1378 w Voghera we Włoszech[1]) − tercjarz franciszkański[2], święty Kościoła katolickiego.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Roch urodził się jako jedyny syn rządcy Montpellier. W wieku 19 lat stracił oboje rodziców.

Po sprzedaniu znacznego majątku rodziców, rozdał wszystko ubogim i wyruszył do Rzymu. We włoskim miasteczku Acquapendente zastała go epidemia dżumy. Tam w miejscowym szpitalu opiekował się zarażonymi. W Rzymie spędził 3 lata, gdzie dokonał wielu cudownych uzdrowień.

W czasie powrotu do Francji zaraził się dżumą w Piacenzie. By nie zarażać innych ukrył się w pobliskim lesie. Według podania wytropił go tam pies, który przynosił mu pożywienie. Miał wówczas cudownie wyzdrowieć. Udał się w drogę powrotną do Francji, lecz na granicy wzięty został za szpiega włoskiego, umarł potem w więzieniu nierozpoznany.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Figura Świętego Rocha w Lipnikach

W całej Europie zaczął się szerzyć kult św. Rocha.

W Polsce był czczony już w XV wieku, obok św. Sebastiana i stał się patronem chroniącym od zarazy.
W tym czasie w Wenecji i Rzymie powstawały bractwa jego imienia. W Rzymie papież Aleksander VI wystawił ku jego czci kościół, papież Pius IV ufundował szpital, oddając go bractwu św. Rocha (1560). W szerzeniu kultu pomogli franciszkanie ponieważ był tercjarzem franciszkańskim.

Papież Pius IX ogłosił św. Rocha patronem Montpellier. W 1585 papież Grzegorz XIII umieścił jego imię w Martyrologium Rzymskim. Powstała rodzina zakonna rochici. Wiele miast nosi nazwę na cześć świętego. Wybudowano tysiące kościołów i kaplic ku jego czci.

Patronat

Święty Roch jest patronem Montpellier, Parmy, Wenecji, aptekarzy, lekarzy, ogrodników, rolników i szpitali oraz brukarzy i więźniów[3].

Na ziemiach polskich czczony był przede wszystkim jako patron chroniący od zarazy, stąd w epoce staropolskiej były mu poświęcone liczne ołtarze, figury i kapliczki; opiekun zwierząt domowych, patron Centrum Rehabilitacji w Łomży.

Ikonografia

W ikonografii św. Roch przedstawiany jest jako młody pielgrzym lub żebrak w łachmanach, z psem liżącym mu rany albo biegnącym obok.

Jego atrybutami są: anioł, pies trzymający w pysku chleb, torba pielgrzyma.

Dzień obchodów

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 16 sierpnia.

Roch w kulturze masowej[edytuj | edytuj kod]

Postać św. Rocha występuje w filmach Jasminum oraz Historii kina w Popielawach, wyreżyserowanych przez Jana Jakuba Kolskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Zbigniew Bauer, Adam Leszkiewicz Wielka Księga Świętych T. 3, Kraków 2003, s. 161.
  2. Lázaro Iriarte OFMCap, Józef Salezy Kafel OFMCap, Andrzej Józef Zębik OFMCap, Krystyna Kuklińska OSC: Historia franciszkanizmu. Kraków: Bracia Mniejsi Kapucyni, 1998, s. 567. ISBN 83-910410-0-X.
  3. Ks. Wacław Piszczek CM: Patronowie stanów, instytucji, stowarzyszeń wzywani w nieszczęściu. Kraków: WITKM, s. 8, 53.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Święty Roch na brewiarz.katolik.pl [ostatnia aktualizacja: 20.07.2010]