Przylgowiec honduraski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przylgowiec honduraski
Thyroptera discifera
(Martin Lichtenstein i Wilhelm Peters, 1855)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Rodzina przylgorękie
Rodzaj Thyroptera
Gatunek przylgowiec honduraski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Przylgowiec honduraski (Furipterus horrens) – gatunek ssaka z rodziny przylgorękich.

Średnie wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • Długość ciała - 3-5 cm
  • Rozpiętość skrzydeł - 18-25 cm
  • Długość ogona - 2,5-3 cm

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w lasach od Belize do Ekwadoru i Peru.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Ten mały, owadożerny nietoperz ma równie wydatne czoło jak furiaki; przyczyna takiej budowy głowy również w tym przypadku nie jest znana. Za pomocą przyssawek nietoperz ten może wspinać się po gładkich, nawet szklanych powierzchniach. Jedna przylga może się przyssać tak mocno, że utrzyma cały ciężar ciała nietoperza. Siłę przyssania regulują specjalne mięśnie przedramienia. Przylgowce honduraskie mając niezwykły zwyczaj spania w młodych, jeszcze zwiniętych liściach roślin, takich jak np. banany. W jednym liściu może spać wiele nietoperzy naraz. Niemal codziennie muszą one szukać innych liści do spania, ponieważ ich legowisko z dnia poprzedniego jest już zazwyczaj rozwinięte.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Rozród tych nietoperzy nie jest związany z żadną porą roku, a samce i samice prawdopodobnie nie rozłączają się na czas porodu. Na ogół samica rodzi 1 młode i nosi je ze sobą do chwili, gdy ciężar jego ciała przekroczy połowę ciała matki. Ciekawostką jest, że sprawność lotu samicy nie jest tym dodatkowym obciążeniem zmniejszona. Później samica udając się na łowy pozostawia młode w liściu, który służy im jako wspólna sypialnia.

Przypisy

  1. Thyroptera discifera. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ilustrowana Encyklopedia Zwierząt - Warszawa 1997 - Dr Philip Whitfield