Ryan Hunter-Reay

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ryan Hunter-Reay
Ryan Hunter-Reay w 2010 roku
Ryan Hunter-Reay w 2010 roku
Pełne imię i nazwisko Ryan Hunter-Reay
Kraj  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 17 grudnia 1980
Dallas
Sezon 2013
Seria IRL IndyCar Series
Zespół Andretti Autosport
Samochód Dallara/Chevrolet
Nr startowy 1
Partnerzy Marco Andretti
James Hinchcliffe
E.J. Viso
Sukcesy

2012: Indy Racing League (mistrz)

Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Ryan Hunter-Reay (ur. 17 grudnia 1980 roku w Dallas) – amerykański kierowca wyścigowy, mistrz serii IRL IndyCar Series z 2012 roku.

Podczas przygotowań do Indianapolis 500 w 2008
Hunter-Reay podczas wyścigu w Detroit w 2012

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Po zdobyciu sześciu krajowych tytułów mistrzowskich w kartingu, wygrał stypendium pozwalające ścigać się w Formule Skip Barber Dodge Series. Zdobył w tej serii tytuł mistrzowski w 1999 roku. Kolejne dwa lata ścigał się w Barber Dodge Pro Series, a w 2002 roku wystartował w Formule Atlantic zajmując na koniec sezonu szóste miejsce.

Champ Car[edytuj | edytuj kod]

Dobre występy w pierwszym sezonie startów w Formule Atlantic, zwróciły na Hunter-Reay'a uwagę szefów zespołów serii Champ Car. W 2003 roku wystartował w debiutującym w tej serii zespole American Spirit Team Johansson i pomimo niskiego budżetu oraz słabszego nadwozia udało mu się w pierwszym sezonie startów dwukrotnie stanąć na podium, w tym raz na najwyższym stopniu – w Surfers Paradise.

W sezonie 2004 Hunter-Reay przeszedł do zespołu Herdez Competition, dla którego zdobył pierwsze pole position i zwycięstwo. Cały sezon jednak był dość nieregularny i zakończył go na 9. miejscu. W kolejnym sezonie znalazł miejsce w zespole Rocketsports, który nie był zbyt konkurencyjny i najlepsze miejsce jakie udało mu się osiągnąć to szóste (w Toronto i w Denver).

A1 Grand Prix i 24 godziny Daytony[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2006/2007 Hunter-Reay pracował w amerykańskim zespole w serii A1 Grand Prix. Miał wystartować w Pekinie jednak problemy z torem ograniczyły czas treningów i Ryan nawet nie usiadł za kierownicą. Ostatecznie zadebiutował podczas nowozelandzkiej rundy w Taupo.

W styczniu 2007 wystartował w 24-godzinnym wyścigu Rolex 24 at Daytona razem z Jimem Matthewsem, Markiem Goossensem i mistrzem NASCAR z 2006 roku Jimmie Johnsonem. W początkowej fazie Pontiac którym startowali prowadził w wyścigu, jednak późniejsze problemy z silnikiem sprawiły że nie ukończyli zawodów.

IRL Indycar Series[edytuj | edytuj kod]

W drugiej części sezonu 2007 zespół Rahal Letterman Racing startujący w serii IndyCar ogłosił, że Ryan Hunter-Reay zastąpi Jeffa Simmonsa, którego zespół zwolnił po serii wypadków. Startując tylko w ostatnich sześciu wyścigach sezonu Ryan zapewnił sobie tytuł nowicjusza roku (Rookie of the year). Sezon 2008 to pierwszy pełny sezon w jego wykonaniu i również pierwsze zwycięstwo w tej serii (na torze Watkins Glen International). Ostatecznie zajął 8. miejsce w klasyfikacji generalnej, najlepsze spoza kierowców z trzech najsilniejszych zespołów.

Wszystko wskazywało na to, że sezon 2009 będzie kontynuował w zespole Rahal Letterman, jednak na początku roku zespół ogłosił że z braku sponsorów nie przystąpi do rywalizacji. W tej sytuacji pomógł kontrakt z firmą odzieżową która została jednym z głównych sponsorów serii i na kilka dni przed rozpoczęciem sezonu ogłoszono, że Hunter-Reay wystartuje w drugim samochodzie zespołu Vision Racing[1]. W pierwszym wyścigu sezonu sprawił sporą niespodziankę zajmując drugie miejsce (najlepszy wynik w historii zespołu Vision Racing), później jednak notował słabsze wyniki. 12 czerwca ogłoszono, że Hunter-Reay zastąpi kontuzjowanego Vitora Meirę w zespole A.J. Foyt Enterprises[2]. W nowym zespole Ryan jeździł do końca sezonu zajmując najlepsze miejsce – czwarte – na torze w Lexington, a w klasyfikacji generalnej sezonu uplasował się na 15. miejscu.

W 2010 roku został kierowcą zespołu Andretti Autosport, dzięki wsparciu koncernu odzieżowego IZOD, równocześnie nowego sponsora tytularnego serii IndyCar. Początkowo nie miał zapewnionego pełnego programu startów, jednak bardzo dobre występy, w tym zwycięstwo w Long Beach sprawiły, że otrzymał możliwość startu we wszystkich wyścigach i w klasyfikacji sezonu zajął 7. miejsce. Sezon 2011 rozpoczął bardzo słabo. Dopiero w połowie roku uzyskał kilka lepszych wyników, w tym jedno zwycięstwo, co na koniec sezonu dało mu w klasyfikacji ponownie 7. miejsce.

Początek sezonu 2012 był dla Hunter-Reaya umiarkowanie dobry, natomiast w połowie sezonu stał się poważnym kandydatem do mistrzostwa po wygraniu trzech wyścigów z rzędu. O tytuł walczył z Willem Powerem do ostatniego wyścigu, ale ostatecznie to Ryanowi przypadł tytuł mistrzowski zdobyty różnicą zaledwie trzech punktów w klasyfikacji generalnej.

Starty w karierze[edytuj | edytuj kod]

Sezon Seria Zespół Starty PP Zwyc. Punkty Pozycja
2002 Formuła Atlantic Hylton Motorsports 11 3 3 102 6.
2003 CART American Spirit Team Johansson 18 0 1 64 14.
2004 Champ Car Herdez Competition 14 1 1 199 9.
2005 Champ Car Rocketsports Racing 11 0 0 110 15.
2006/2007 A1 Grand Prix A1 Team USA 2 0 0 42 9.[3]
2007 IRL IndyCar Series Rahal Letterman Racing 6 0 0 119 19.
2008 IRL IndyCar Series Rahal Letterman Racing 18 0 1 360 8.
2009 IRL IndyCar Series Vision Racing 6 0 0 298 15.
A.J. Foyt Enterprises 11 0 0
2010 IRL IndyCar Series Andretti Autosport 17 0 1 445 7.
2011 IRL IndyCar Series Andretti Autosport 17 0 1 347 7.
2012 IRL IndyCar Series Andretti Autosport 15 1 4 468 1.
2013 IRL IndyCar Series Andretti Autosport 19 3 2 469 7.

Starty w Indianapolis 500[edytuj | edytuj kod]

Rok Nadwozie Silnik Start Wynik Uwagi
2008 Dallara Honda 20 6
2009 Dallara Honda 32 32 Wypadek
2010 Dallara Honda 17 18 Kolizja z M. Conway'em
2011 Dallara Honda 33 23
2012 Dallara Chevrolet 3 27 Zawieszenie
2013 Dallara Chevrolet 7 3

Przypisy

  1. Vision Racing signs Ryan Hunter-Reay. motorsport.com, 2009-03-31.
  2. Foyt Racing names Hunter-Reay as No. 14 driver. motorsport.com, 2009-06-12.
  3. W A1 Grand Prix nie ma klasyfikacji indywidualnej – punkty i miejsce są wspólne dla całego zespołu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]