Siarczan glinu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Siarczan glinu
Kryształy Al2(SO4)3·16H2O
Kryształy Al2(SO4)3·16H2O
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny Al2(SO4)3
Masa molowa 342,15 g/mol
Wygląd białe, krystaliczne ciało stałe
Identyfikacja
Numer CAS 10043-01-3
PubChem 24850[3]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Siarczan glinu, Al2(SO4)3nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu siarkowego i glinu na +III stopniu utlenienia. Tworzy szereg hydratów, z których najczęściej spotykane to heksadekahydrat Al2(SO4)3·16H2O i oktadekahydrat Al2(SO4)3·18H2O. Heptadekahydrat Al2(SO4)3·17H2O występuje naturalnie jako minerał alunogen. Hydraty zawierają sześć cząsteczek wody silnie związanych jako ligandy atomu glinu, pozostałe cząsteczki wody wchodzą w skład sieci krystalicznej, dlatego ich budowę lepiej oddają wzory [Al(H2O)6]2(SO4)3·xH2O.

Siarczan glinu otrzymuje się w wyniku działania kwasu siarkowego na wodorotlenek glinu, boksyty i inne związki glinu, np.[4][5]:

2Al(OH)3 + 3H2SO4 + 12H2O ⇌ Al2(SO4)3·18H2O

W roztworach wodnych ulega częściowej hydrolizie do Al(OH)3 i H2SO4.

Stosowany jako zaprawa farbiarska, w przemyśle papierniczym, garbarstwie oraz jako półprodukt do otrzymywania innych związków glinu[4][5].

Znalazł również zastosowanie w lecznictwie. Używany m.in. w ginekologii w postaci wodnych roztworów 1% – 4% do irygacji pochwy. Znany pod farmaceutyczną nazwą: Aluminium sulfuricum.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Siarczan glinu (pol.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Polski. [dostęp 2011-06-24].
  2. Siarczan glinu (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich dla Stanów Zjednoczonych. [dostęp 2011-06-24].
  3. Siarczan glinu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  4. 4,0 4,1 Encyklopedia Techniki – Chemia. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965.
  5. 5,0 5,1 Adam Bielański: Chemia ogólna i nieorganiczna. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 513. ISBN 830102626X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Farmakopea Polska VIII. 2008.
  • Farmakopea Polska IV. T. 1. 1965.
  • Tadeusz Lesław Chruściel, Kornel Gibiński: Leksykon Leków. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1991.