Sieniawa (województwo małopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sieniawa
Sieniawa
Państwo  Polska
Województwo małopolskie
Powiat nowotarski
Gmina Raba Wyżna
Liczba ludności 1929
Strefa numeracyjna (+48) 18
Kod pocztowy 34-723
Tablice rejestracyjne KNT
SIMC 0462249
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Sieniawa
Sieniawa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sieniawa
Sieniawa
Ziemia 49°32′23,42″N 19°55′42,42″E/49,539839 19,928450
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sieniawawieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, w gminie Raba Wyżna. Pod względem geograficznym miejscowość znajduje się w Kotlinie Rabczańskiej[1]. Tutaj także znajdują się źródła rzeki Raby. W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie nowosądeckim. W Sieniawie 27 maja 1942 urodził się prof. Andrzej Zoll prawnik, były przewodniczący PKW, sędzia i prezes Trybunału Konstytucyjnego oraz Rzecznik Praw Obywatelskich, profesor zwyczajny i wykładowca akademicki.

W Sieniawie mieszkał w latach dziecięcych i do szkoły podstawowej w Sieniawie uczęszczał ks. kard. Stanisław Dziwisz, arcybiskup, metropolita krakowski. Wspomina o tym w swojej książce Świadectwo[potrzebne źródło]

Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich (T. X), we wsi w roku 1869 było 129 domów i 734 mieszkańców (363 mężczyzn i 371 kobiet), natomiast w roku 1888 liczyła już 141 domów. Ludność wynosiła wtedy 755 (369 mężczyzn oraz 386 kobiet). Miejscowość do lat 80. XX wieku należała, razem z Rokicinami oraz Bielanką do rzymskokatolickiej parafii św. Stanisława BM w Rabie Wyżnej.

Do najważniejszych zabytków w Sieniawie należą Drewniany kościół św. Antoniego wybudowany kosztem właściciela wsi Andrzeja Sendzimira herbu Ostoja i jego żony Anny z Sierakowskich w latach 40. XVIII wieku, dworek dawnych właścicieli (w ciągu wieków były to rodziny: Sierakowskich, Sendzimirów następnie Borowskich, Zduniów i Głowińskich) stojący naprzeciw nowego kościoła parafialnego pod wezwaniem Niepokalanego Serca NMP oraz drewniana dzwonnica w centrum wsi na roli Pytlówka.

W 2008 uroczyście obchodzono 100-lecie utworzenia w Sieniawie Szkoły podstawowej. Jej pierwszym nauczycielem był Franciszek Boroń, a placówce patronuje Władysław Orkan.

Wybrana bibliografia na temat historii Sieniawy (źródła i literatura)[edytuj | edytuj kod]

  • Kronika parafii Raba Wyżna T. I, 1835 – 1993, oprac. M. Pietrzak, Kraków – Raba Wyżna 2011.
  • Lustracja województwa krakowskiego 1765, cz. 1: powiaty sądecki, szczyrzycki, biecki, czchowski oraz księstwa zatorskiego i oświęcimskie, wyd. A. Falniowska-Gradowska, Warszawa – Kraków 1973, s. 62 – 63.
  • Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, pod red. B. Chlebowskiego, F. Sulimierskiego, W. Walewskiego, T. X, Warszawa 1889, s. 559.
  • Gmina Raba Wyżna, zebrał i oprac. E. Siarka, Kraków – Michałowice 2004.
  • J. Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa, 1998.
  • M. Koszarek, Z dziejów Parafii Św. Stanisława BM w Rabie Wyżnej w latach 1580–2001, Kraków 2001.
  • J. Kracik, Duchowe niedostatki wsi beskidzkiej w przeddzień utworzenia parafii – Spytkowice 1758, [w:] „Nasza Przeszłość” 60: 1983, s. 161–191.
  • J. Kracik, Parafia Raba Wyżna w XVI – XVIII wieku, [w:] "Analecta Cracoviensia" XXX – XXXI 1998-1999, s. 493 – 503.
  • J. Kracik, Spytkowice za królewskich i cesarskich czasów. Wieś i parafia, Kraków 2008.
  • T. Kubowicz, Sieniawa, [w:] 25-lecie Klubu Raba Wyżna w Ameryce Północnej…i tam gdzie nasze korzenie, Chicago 1996, bs.
  • M. Łukaszczyk, 550 lat dekanatu nowotarskiego, Nowy Targ 1998.
  • Z. Pytel, M. Susek, Drewniane Świątynie Archidiecezji krakowskiej, Kraków 1999, s. 120.
  • J. Wójcik, Zarys dziejów Sieniawy na tle Gminy Raba Wyżna, Kraków 1998.
  • A. Zoll, Zollowie. Opowieść rodzinna, Kraków 2011.
  • Oficjalna strona Szkoły podstawowej im. Władysława Orkana w Sieniawie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. J. Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa 1998.