Silent Hill: Downpour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Silent Hill: Downpour
Producent Vatra Games
Wydawca Konami
Seria gier Silent Hill
Kompozytor Daniel Licht
Silnik Unreal Engine 3
Data wydania PlayStation 3, Xbox 360
Am .Płn: 13 marca 2012
EUR: 29 marca 2012
POL: 29 marca 2012
Gatunek survival horror
Kategorie wiekowe ESRB: Mature
Wymagania sprzętowe
Platforma PlayStation 3, Xbox 360
Nośniki Blu-ray, DVD

Silent Hill: Downpour – ósma gra z japońskiej serii survival horrorów Silent Hill. Jej producentem jest czeskie studio Vatra Games, a wydawcą japońskie Konami. Pierwszy trailer gry został pokazany na targach E3 2010, na których oznajmiono również, że zostanie wydana tylko na konsole PlayStation 3 i Xbox 360[1]. Wersja gry na PlayStation 3 będzie pierwszą w serii w obrazie 3D[2]. Premiera odbyła się 13 marca 2012 roku w Stanach Zjednoczonych i 6 kwietnia 2012 roku w Wielkiej Brytanii. Podobnie jak Silent Hill 2, Downpour przedstawia osobną historię niczym nie powiązaną z poprzednimi odsłonami serii.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Początek gry przedstawia głównego bohatera – Murphy'ego Pendletona, który za pozwoleniem oficera Sewella morduje w tajemnicy jednego ze współwięźniów – Patricka Napiera. Po obudzeniu się ze snu, zostaje wraz z innymi więźniami transportowany do innego więzienia pod nadzorem oficerki Anne Cunningham. W trakcie jazdy kierowca Koons traci panowanie nad wozem i powoduje wypadek w pobliskim lesie. Po odzyskaniu przytomności, Murphy postanawia uciec w głąb lasu, nie wiedząc że podąża za nim Cunningham. W ten sposób bohater trafia do południowej (nigdy wcześniej nieodwiedzanej przez graczy[3]) części opuszczonego miasta Silent Hill.

Zakończenia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy czynnik od którego zależy zdobyte zakończenie polega na ilości zabitych potworów i zdobytych morali (poprzez sekwencje "wyborów"). Drugim czynnikiem jest bitwa z Anne Cunningham tuż po pokonaniu finałowego bossa.

W grze jest do zdobycia 6 zakończeń, w tym jedno bonusowe, dostępne za drugim podejściem:

  1. Forgiveness: nie zabijać Anne i zdobyć pozytywne morale.
  2. Truth and Justice: nie zabijać Anne i zebrać negatywne morale.
  3. Full Circle: zabić Anne i zdobyć pozytywne morale.
  4. Execution: zabić Anne i zebrać negatywne morale.
  5. Reversal: należy pozwolić Anne zabić Murphy'ego w walce.
  6. Surprise!: ukończyć grę raz i podczas następnej gry przejść quest Digging Up the Past.

Rozgrywka[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywka Downpour opiera się przede wszystkim na rozwiązywaniu zagadek, których powraca wybór poziomu trudności. Widok postaci będzie całą grę z trzeciej perspektywy. Gra zawiera również w sobie elementy sandboxu, w tym dodatkowe questy i zadania poboczne, w większości nie mające znaczenia dla głównej rozgrywki. Główny bohater będzie w stanie posiadać tylko jedną broń (tak jak w dodatkowym trybie w Silent Hill 4: The Room), która dodatkowo będzie mogła się zniszczyć. Ubrania Murphy'ego wskazują na poziom zdrowia bohatera (im bardziej zakrwawione, bym gorzej z jego poziomem życia). W Downpour zawarto także system wyborów, które między innymi mogą mieć wpływ na zakończenie gry. Elementy wody będą mieć znaczącą rolę w fabule[4], ponadto zmiana pogody z deszczową na słoneczną i z dnia na noc odbywa się w czasie rzeczywistym.

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Konami oficjalnie potwierdziło najnowszą grę Silent Hill 9 kwietnia 2010 roku. Został pokazany również krótki trailer, przedstawiający mężczyznę przechadzającego przez zamgloną ulicę, i zaatakowanego przez potwora. Następny trailer został pokazany 16 czerwca na targach E3 2010 – przedstawiał on w całości głównego bohatera i jego nazwisko, oraz ujawniono, że jednym z producentów jest Tomm Hulett – producent Silent Hill: Shattered Memories[5].

Ciekawostki i nawiązania[edytuj | edytuj kod]

  • W Pearl Creek można zwiedzić replikę pokoju 302, w którym zamknięty był protagonista Silent Hill 4: The Room – Henry Townshend.
  • Numer celi Murphy'ego to 302B.
  • Portret The Demon Sammael (demona z pierwszego Silent Hill) wisi na ścianie w Centennial Building. W tym samym budynku, w pokoju 209, wisi portret domu Shepherdów – bohaterów Silent Hill: Homecoming.
  • W jednym z wywiadów Devin Shatsky wyjawił, że inspiracjami dla gry były m.in. Lot nad kukułczym gniazdem, Drabina Jakubowa, Odgłosy, The Walking Dead, Rubber Johnny, Skazani na Shawshank, Ścigany i Zew Cthulhu[6].
  • Podczas pościgów w Otherworld, Murphy może zrzucać pewne obiekty na podłogę by zdobyć przewagę w ucieczce. Identyczny motyw wykorzystano wcześniej w Silent Hill: Shattered Memories.
  • Oprócz poziomu trudności rozgrywki powrócił wybór poziomu trudności zagadek, którego nie miała żadna gra w serii po części trzeciej.
  • Według zapewnień twórców, eksploracja całego dostępnego obszaru Silent Hill przez gracza zajmuje 8 godzin.
  • W zakończeniu „Surprise!” można zobaczyć bohaterów drugiej i trzeciej części Silent Hill oraz Piramidogłowego .
  • Podczas wizyty w radiu DJ Ricks dedykuje Marphiemu piosenkę Akiry Yamaoka która pochodzi z pierwszej części gry .

Soundtrack[edytuj | edytuj kod]

Z powodu odejścia Akiry Yamaoki od studia Konami, nie podejmie się on ponownego skomponowania muzyki do Silent Hill: Downpour, a zastąpi go Daniel Licht. Licht jest jednocześnie drugim kompozytorem gier Silent Hill po Yamaoce, który skomponował muzykę do wszystkich wcześniejszych części.

22 czerwca, piosenkarka Mary Elizabeth McGlynn, która śpiewała piosenki do większości gier z serii (od części trzeciej do Shattered Memories), poinformowała na swojej stronie na Facebooku, że nie weźmie udziału w najnowszej części[7], jednakże później producent Tomm Hulett potwierdził, że Mary Elizabeth McGlynn jednak weźmie udział w soundtracku[8]. Utwór przewodni wykonuje lider grupy Korn - Jonathan Davis.

  1. Silent Hill (Jonathan Davis) (3:10)
  2. Intro Perp Walk (feat. Mary Elizabeth McGlynn) (2:48)
  3. In the Ravine (3:17)
  4. Bus to Nowhere (feat. Mary Elizabeth McGlynn) (3:42)
  5. Meet JP (2:15)
  6. Stalking for Dinner (4:27)
  7. Don't go in the Basement (2:27)
  8. Railcar Ride (3:01)
  9. Downpour Intro (4:38)
  10. Jump Monster (1:40)
  11. Monastic Tendencies (4:25)
  12. Clowning around with Monsters (2:18)
  13. Welcome to Devil's Pit (2:22)
  14. Basement Fight (2:54)
  15. Cablehouse Blues (2:23)
  16. Town Rain (2:58)
  17. The Caverns (2:55)
  18. Monastery Otherworld (2:49)
  19. The Downpour (4:02)

Głosy[edytuj | edytuj kod]

AKTOR POSTAĆ
David Boyd Konrad Murphy Pendleton
Kristin Price Anne Cunningham
Joel Bernard Oficer George Sewell
Leer Leery Oficer Frank Coleridge
William Tate Howard Blackwood
Antoine L. Smith DJ Bobby Ricks
Andy Hendrickson JP Sater
Bethan Dixon Bate Zakonnica
John Grace Patrick Napier
Homer
Alfonso M. Rodriguez Sanchez
Garth Johnson Willis
Michael Kahwaty Koons
Christian Steiner Operator radiowy
Oficer policji
Reporter
Brandy Barber Głos w Devil's Pit
Tereza Kopecká Głos z klasztornego gramofonu
POTWÓR
Martini Skipp The Prisoner Juggernaut
Pavel Černohous The Prisoner Minion
Katheřina Kutná The Doll

Przypisy