Boeing B-50 Superfortress

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boeing B-50 Superfortress
(dane wersji B-50D)
B-50 Lucky Lady II
B-50 Lucky Lady II
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Boeing Company
Typ samolot rozpoznawczy, samolot-cysterna, samolot szkolny
Konstrukcja metalowy średniopłat z czterema silnikami gwiazdowymi
Załoga 8
Historia
Data oblotu 25 czerwca 1947
Lata produkcji 1947–1953
Wycofanie ze służby 1965
Egzemplarze 371
Dane techniczne
Napęd 4× silnik gwiazdowy Pratt & Whitney R-4360-35
Moc 10 400 kW/14 000 KM
(4× 2 600 kW/3 500 KM)
Wymiary
Rozpiętość 43,10 m
Długość 30,20 m
Wysokość 10,00 m
Powierzchnia nośna 159,9
Masa
Własna 38 506 kg
Użyteczna 55 270 kg
Startowa 78 470 kg
Osiągi
Prędkość maks. 635 km/h
na 9 000 m
Prędkość przelotowa 393 km/h
Prędkość wznoszenia 11,2 m/s
Pułap 11 250 m
Zasięg 12 478 km
Promień działania 3 855 km
Współczynnik obciążenia konstrukcji 343 kg/m²
Dane operacyjne
Uzbrojenie
13× Karabin maszynowy M2 kal. 12,7 mm
Uzbrojenie bombowe:
do 9 100 kg bomb
Użytkownicy
Stany Zjednoczone
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Boeing B-50 Superfortress – odmiana samolotu Boeing B-29 Superfortress z nowocześniejszymi silnikami Pratt & Whitney R-4360.

USAF używały B-50 w okresie od roku 1948 do 1963, głównie jako samolotu rozpoznawczego dalekiego zasięgu (RB-50B), samolotu-cysterny (KB-50J) i samolotu szkoleniowego (TB-50H).

Boeing wyprodukował tylko 371 samolotów, które były w istocie ostatnim wcieleniem B-29 i ostatnim nieodrzutowym bombowcem USAF.