Sitia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Sitía)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sitia
Widok miasta
Widok miasta
Państwo  Grecja
Region Kreta
Wysokość 5 m n.p.m.
Populacja (2011)
• liczba ludności

9348
Nr kierunkowy 284
Kod pocztowy 72x xx
Tablice rejestracyjne ΑΝ
Podział miasta 18 dzielnic
Położenie na mapie Grecji
Mapa lokalizacyjna Grecji
Sitia
Sitia
Ziemia 35°12′N 26°06′E/35,200000 26,100000
Strona internetowa

Sitia (gr. Σητεία) – miasto w Grecji, na północno-wschodnim wybrzeżu Krety, nad Morzem Egejskim, siedziba administracyjna gminy Sitia. W 2011 roku liczyło 9348 mieszkańców[1].

Sitia leży na wschód od Ajos Nikolaos oraz na północny wschód od Jerapetry. W mieście kończy się europejska trasa E75 zaczynająca się w norweskim Vardø. Miasto nie miało doświadczeń z turystyką aż do lat 80 XX wieku kiedy to rodzina Poole rozpoczęła wynajem sprzętu windsurfingowego. Długa plaża jest najpopularniejszą atrakcją miasta. Centrum miasta nie jest tak popularne jak plaża, mimo że posiada kilka ciekawych historycznie miejsc. Plaża pozostaje główną atrakcją turystów przebywających w rejonie Sitii. Godne zwiedzenie jest miejscowe muzeum archeologiczne, posiadające ciekawe zbiory ze wschodniej części Krety.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Port w Sitii

Pierwsze ślady osadnictwa w okolicach miasta pochodzą z czasów minojskich. Najstarsze znaleziska w mieście są datowane na XXX wiek, jednak większość najstarszych znalezisk w mieście pochodzi z epoki brązu i są one datowane na 3000-1050 p.n.e.

Czasy weneckie[edytuj | edytuj kod]

Za czasów Wenecjan miasto zostało ufortyfikowane a Wenecjanie stworzyli w mieście jedną ze swoich baz we wschodniej części Morza Śródziemnego. W czasie weneckiej okupacji miasto było zniszczone trzykrotnie: pierwszy raz w 1508 roku po trzęsieniu ziemi, które nawiedziło miasto, drugi raz w 1538 roku po ataku piratów na miasto i po raz ostatni miasto zostało zniszczone przez samych Wenecjan w 1561 roku, aby nie zostało zdobyte przez Turków.

Czasy współczesne[edytuj | edytuj kod]

Po zniszczeniu miasta przez Wenecjan miasto było opuszczone przez dwa wieki. Ponowne zaludnianie rozpoczęło się w 1869 roku, kiedy miejscowi chłopi zaczęli ponownie osiedlać się w mieście. Obecnie główną pozostałością po czasach weneckich jest Kazarma, stara forteca znajdująca się nad głównym portem.

Przypisy