Spółgłoska miękkopodniebienna

Klasyfikacja spółgłosek
wargowe
dwuwargowe
wargowo-zębowe
przedniojęzykowe
językowo-wargowe
międzyzębowe
zębowe
dziąsłowe
zadziąsłowe
retrofleksyjne
środkowojęzykowe
przedniopodniebienne
podniebienne
tylnojęzykowe
miękkopodniebienne
języczkowe
gardłowe
nagłośniowe
krtaniowe
o podwójnej artykulacji
wargowo -podniebienne
wargowo -miękkopodniebienne
zadziąsłowo -miękkopodniebienne
Koartykulacja
labializacja
palatalizacja
welaryzacja
faryngalizacja
Zobacz też: sposób, miejsce i narząd artykulacji

Spółgłoska miękkopodniebienna lub welarna to spółgłoska, której wymowa polega na zbliżeniu języka do podniebienia miękkiego (łac. velum). Takie głoski są bardzo rozpowszechnione – występują właściwie we wszystkich językach ludzkich. Wiele języków ma również labializowane i palatalizowane warianty spółgłosek welarnych.

Zapis IPA

Międzynarodowy alfabet fonetyczny pozwala na rozróżnienie następujących spółgłosek miękkopodniebiennych:

• [k] – jak w polskim wyrazie kamień
• [ɡ] – jak w polskim gad
• [ŋ] – w polskim wyrazie ręka [rεŋka]
• [x] – polskie ch w chata
• [ɣ] – np. w arabskim wyrazie Maghreb
• [ɰ] – na przykład hiszpańskie g między samogłoskami
• [ʟ]
• [w] – "niesylabiczne u" w wyrazie auto lub angielskie w w weekend