Spółgłoska miękkopodniebienna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klasyfikacja spółgłosek
Wargowe
Przedniojęzykowe
Środkowojęzykowe
Tylnojęzykowe
Gardłowe
Nagłośniowe
Krtaniowe
O podwójnej artykulacji
Koartykulacja
sposób artykulacji, miejsce artykulacji, narząd artykulacji

Spółgłoska miękkopodniebienna lub welarna to spółgłoska, której wymowa polega na zbliżeniu języka do podniebienia miękkiego (łac. velum). Takie głoski są bardzo rozpowszechnione – występują właściwie we wszystkich językach ludzkich. Wiele języków ma również labializowane i palatalizowane warianty spółgłosek welarnych.

Zapis IPA[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowy alfabet fonetyczny pozwala na rozróżnienie następujących spółgłosek miękkopodniebiennych:

  • [k] – jak w polskim wyrazie kamień
  • [ɡ] – jak w polskim gad
  • [ŋ] – w polskim wyrazie ręka [rεŋka]
  • [x] – polskie ch w chata
  • [ɣ] – np. w arabskim wyrazie Maghreb
  • [ɰ] – na przykład hiszpańskie g między samogłoskami
  • [ʟ]
  • [w] – "niesylabiczne u" w wyrazie auto lub angielskie w w weekend