Suszenie żywności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krojone pomidory przygotowane do suszenia na suszarce elektrycznej.

Suszenie żywności to jedna z najstarszych metod konserwacji znanej człowiekowi[1]. Polega na usunięciu wody w produkcie przez jej wyparowanie. Suszenie żywności znane było już w czasach prehistorycznych kiedy to suszono mięso (w tym również ryby). Pierwotnie suszono mięso z wykorzystaniem słońca i wiatru. Następnie ognia, przy czym proces ten często przypominał wędzenie. Obecnie wykorzystuje się, na skalę przemysłową suszarnie elektryczne[2], są również niewielkie aparaty umożliwiające suszenie w warunkach domowych (można też wykorzystać piekarnik elektryczny ale wiąże się to ze znacznie większym zużyciem prądu elektrycznego).

Krojone owoce mango i papai suszące się na suszarce elektrycznej.

Najczęściej suszeniu poddaje się jadalne grzyby owocnikowe, warzywa (pomidory, marchew, pietruszka, seler i por) i owoce (jabłka, gruszki, śliwki, banany, winogrona-powstają rodzynki). Na skalę przemysłową suszy się również mleko (powstaje mleko w proszku), ekstrakty kawy (powstaje kawa instant), bulionów mięsnych i warzywnych (zupy w kostkach). Jedną ze szczególnych metod suszenia jest liofilizacja. Usunięcie wody uniemożliwia rozwój drobnoustrojów, jak również efektywnie spowalnia przebieg przemian enzymatycznych i nieenzymatycznych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Phyllis Hobson: Domowe suszenie żywności. Warszawa: Wydawnictwo RM, 2010, s. 200. ISBN 978-83-7243-829-4.