Teoria Wielkiej Kraksy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Teoria Wielkiej Kraksy – jedna z teorii powstania Wszechświata. Zakłada, że swą dzisiejszą postać Wszechświat zawdzięcza zderzeniu tzw. brany, na której się znajduje, z inną braną i zamianie energii zderzenia na materię[1].

Według tej teorii Wszechświat, w którym żyjemy był na początku zimny i niemal zupełnie pusty. Dopiero w wyniku zderzenia się sąsiedniej brany z naszą, powstała znana nam materia i nasz Wszechświat zaczął się rozszerzać. Możliwe, że cykl zderzeń jest nieskończony[2].

U podstaw modelu Wszechświata ekpyrotycznego, którą to nazwą ochrzcili go twórcy teorii Paul Steinhardt i Neil Turok (od gr. ekpyrosis – „pożar świata”) leży oparta na zasadzie holograficznej, 11-wymiarowa M-teoria. Teoria Wielkiej Kraksy uzyskała aprobatę grupy znanych kosmologów, w tym Stephena Hawkinga i Jima Peeblesa (jednego z odkrywców promieniowania reliktowego). Wyniki misji kosmicznej Planck zgadzają się z niektórymi przewidywaniami modelu cyklicznego[3].

Przypisy

  1. Bez końca i początku. Polityka.pl
  2. http://wwwphy.princeton.edu/~steinh/cyclicFAQS/#eternal
  3. Jean-Luc Lehners, Paul J. Steinhardt. Planck 2013 results support the cyclic universe. „Physical Review D”, 06-2013 (ang.).