Teoria Wielkiej Kraksy

Teoria Wielkiej Kraksy – jedna z teorii powstania Wszechświata. Zakłada, że swą dzisiejszą postać Wszechświat zawdzięcza wyodrębnieniu się w piątym wymiarze z Wszechświata sąsiedniego, nowego Wszechświata, który zderzył się i zespolił następnie z naszym. Tłumaczyłoby to nierównomierny rozkład materii w Kosmosie i pozwoliłoby ominąć kontrowersyjną hipotezę o rozszerzaniu się Wszechświata z prędkością większą niż prędkość światła.

Według tej teorii Wszechświat, w którym żyjemy był na początku zimny i niemal zupełnie pusty. Dopiero po „wypączkowaniu” z sąsiedniego Wszechświata nowego tworu (zgodnie z założeniami teorii kwantów, to zjawisko nie musiało mieć przyczyny), który następnie zderzył się z naszym, powstała znana nam materia i nasz Wszechświat zaczął się rozszerzać.

U podstaw modelu „Wszechświata ekpyrotycznego”, którą to nazwą ochrzcili go twórcy teorii (od gr. ekpyrosis – „pożar świata”) leży, z założenia niemożliwa do udowodnienia empirycznie teoria strun. Teoria Wielkiej Kraksy uzyskała aprobatę grupy znanych kosmologów, w tym Stephena Hawkinga i Jima Peeblesa (jednego z odkrywców promieniowania reliktowego).