Robert Woodrow Wilson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Robert Woodrow Wilson (z lewej) w towarzystwie Arno Penziasa

Robert Woodrow Wilson (ur. 10 stycznia 1936 w Houston) – amerykański astronom, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki za odkrycie mikrofalowowego promieniowania tła. Nagrodę Nobla otrzymał w roku 1978 wraz z Arno Penziasem[1].

Odkrycia dokonano przypadkowo w roku 1964, podczas pomiarów sygnałów mikrofalowych. Pracując w Bell Labs na nowym typie anteny, Wilson i Arno Penzias zaobserwowali szumy (zob. szum elektryczny) pochodzące z trudnego do wykrycia źródła. Po usunięciu wszystkich potencjalnych przyczyn tych szumów – łącznie z gołębimi odchodami znajdującymi się na antenie – stwierdzili, że sygnał pochodzi z nieba, równomiernie ze wszystkich kierunków. Został on zidentyfikowany jako „mikrofalowe promieniowanie tła” (ang. Cosmic microwave background, CMB), które posłużyło jako potwierdzenie teorii Wielkiego Wybuchu[1].

Istnienie mikrofalowego promieniowania tła już w latach 40. postulował George Gamow. Miało to być promieniowanie podobne do promieniowania ciała doskonale czarnego, jednorodne, o stałej temperaturze w każdym kierunku. To właśnie Gamow, natrafiwszy na wyniki obserwacji Wilsona i Penziasa, umożliwił ich właściwą interpretację[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Robert Woodrow Wilson - Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 1978 > Pyotr Kapitsa, Arno Penzias, Robert Woodrow Wilson [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-02-06]., Biographical, Nobel Lecture, December 8, 1978, The Cosmic Microwave Background Radiation

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]